บทที่ 319 ไม่ใช่ลูกสาว

นี่เป็นครั้งแรกที่เจิ้งหยังตบเจิ้งเหม่ยหลิง แต่ตอนนี้เจิ้งเหม่ยหลิงไม่กล้าโกรธเรื่องนี้ เธอคุกเข่าอยู่แทบเท้าเจิ้งหยัน ร้องไห้พลางพูด “พ่อ ที่หนูทำไปก็เพื่อตระกูลเจิ้งนะ ถ้าไม่ใช่เขา ตระกูลเจิ้งของเราจะเจอกับปัญหามากมายขนาดนี้ได้ยังไง”

“ถ้าพ่อไม่ช่วยหนู รอถึงตอนที่โจวยู่ชุ่ยถูกเปิดโปง ด้วยความร้ายกาจของเธอ ต้องลากหนูออกมาด้วยแน่ๆเลยค่ะ หยางเฉินก็คงไม่ปล่อยหนูไปแน่นอน พ่อช่วยหาทางออกให้หนูด้วยนะคะ”

เจิ้งเหม่ยหลิงกลัวจริงๆ ร้องห่มร้องไห้ใหญ่โต

ถึงเจิ้งหยันจะโกรธมาก แต่ก็รู้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงขนาดไหน พูดในภาพรวม นี่เป็นการจ้างวานฆ่า หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย ต่อให้โจวยู่ชุ่ยเป็นตัวการ แต่เจิ้งเหม่ยหลิงก็ไม่รอด

ความสามารถของหยางเฉิน เขาเคยลิ้มรสมาแล้วคราวก่อนที่งานแต่งงานตระกูลโจว

ต่อให้เจิ้งหยันขายทั้งตระกูลเจิ้งยังไม่อาจช่วยเจิ้งเหม่ยหลิงไว้ได้

“พ่อ พ่อมีหนูเป็นลูกสาวแค่คนเดียวนะคะ ถ้าหนูตายไป พ่อจะทำยังไง”

“พ่อ ขอร้องนะคะช่วยหนูด้วย หนูรู้ตัวแล้วจริงๆว่าผิด หนูไม่กล้าแล้วค่ะ”

เจิ้งเหม่ยหลิงยังร้องขออย่างเวทนา เจิ้งหยันหงุดหงิดใจ พลันตวาดขึ้นมา “หุบปาก”

เจิ้งเหม่ยหลิงถึงตระหนักได้ว่าเจิ้งหยันไม่ได้ปฏิเสธ แต่เหมือนกำลังใช้ความคิด ว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง

เนิ่นนาน เจิ้งหยันพลันพูดขึ้น “ตอนนี้ เรื่องนี้ มีทางแก้เพียงทางเดียว ก็คือฉินต้าหย่งต้องตาย”

“ใช่ ขอแค่ฉินต้าหย่งตายก็จะไม่มีใครรู้ความจริง ต่อให้หยางเฉินสงสัย หากไร้หลักฐานเขาก็ทำอะไรหนูไม่ได้”

เจิ้งเหม่ยหลิงรีบบอก

“แต่จะฆ่าฉินต้าหย่ง ง่ายซะที่ไหน” เจิ้งหยันหนักใจ

เมื่อกี้ เขารู้จากปากเจิ้งเหม่ยหลิงแล้วว่า ตอนนี้หยางเฉินเฝ้าอยู่ข้างกายฉินต้าหย่งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง โจวยู่ชุ่ยไม่อาจเข้าใกล้ฉินต้าหย่งได้ แผนของเธอจึงยังไม่บรรลุ

“ถ้าหาทางล่อหยางเฉินออกมา โจวยู่ชุ่ยก็จะมีโอกาสลงมือ” เจิ้งเหม่ยหลิงกล่าว

เจิ้งหยันไม่พูดอะไร เขาทำหน้าครุ่นคิด ผ่านมาไปเนิ่นนานเขาถึงส่ายหัว “ตอนนี้อย่าไปคาดหวังอะไรกับนังผู้หญิงโง่นั่นเลย มีแต่ต้องหวังพึ่งตัวเราเองนั้นที่เป็นคนลงมือ”

“พ่อ พ่อคงไม่ได้ให้หนูไปฆ่าฉินต้าหย่งใช่มั้ยคะ? หยางเฉิงรู้แล้วนะว่าวันที่เกิดเรื่องกับฉินต้าหย่งหนูเคยไปหาโจวยู่ชุ่ย ถ้าหนูไปเมืองเจียงโจวตอนนี้ หยางเฉินต้องเอาหนูตายแน่”

เจิ้งเหม่ยหลิงตกใจจนหน้าถอดสี พูดด้วยน้ำเสียงมีอารมณ์

เจิ้งหยันส่ายหัว พลางเอ่ยปาก “ตั้งแต่วันนี้ไปแกอยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น”

“พ่อ แล้วเรื่องฉินต้าหย่งล่ะคะ จะทำยังไง” นี่ต่างหากสิ่งที่เจิ้งเหม่ยหลิงกังวลที่สุด

“ฉันจะไปหาคนมาฆ่าฉินต้าหย่ง” ประกายเย็นเยียบแวบผ่านไปในนัยน์ตาของเจิ้งหยัน

เจิ้งเหม่ยหลิงตัวสั่นเมื่อได้ฟัง แต่พอคิดได้ว่าฉินต้าหย่งกำลังจะตายแล้ว เธอยังรู้สึกดีใจมาก

“พ่อคะ ขอบคุณนะคะ” เธอพูดอย่างตื้นตัน

“นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะช่วยแก แต่ถ้าครั้งหน้าแกยังไปข้องแวะกับนังผู้หญิงโง่นั่นอีก ก็อย่าหาว่าฉันไม่สนสัมพันธ์พ่อลูกแล้วกัน” เจิ้งหยันตักเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง

“พ่อวางใจเถอะค่ะ หนูไม่มีทางไปข้องแวะกับนังผู้หญิงโง่นั่นอีก”

เจิ้งเหม่ยหลิงรีบบอก

เจิ้งหยันพยักหน้า เดินไปโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่าง “ท่านหง ผมอยากขอให้ท่านช่วยฆ่าคนคนหนึ่งให้ผมหน่อย”

สุดท้าย เจิ้งหยันเจรจาเรื่องนี้สำเร็จด้วยราคาห้าล้านหยวน

“นี่เป็นครั้งสุดท้าย”

เจิ้งหยันวางสายแล้ว พูดอย่างเย็นชา

“หนูรู้แล้วค่ะพ่อ พ่อวางใจได้ หนูจะไม่นำปัญหามาให้พ่ออีกแล้วค่ะ” เจิ้งเหม่ยหลิงกล่าว

หยางเฉินที่ยังอยู่ในห้องผู้ป่วยของฉินต้าหย่งไม่รู้เลยว่า เจิ้งหยันบังอาจจ้างวานคนอื่นมาฆ่าฉินต้าหย่ง

แต่ต่อให้รู้ ก็ไม่เป็นไร

ตราบใดที่ฉินต้าหย่งยังไม่ฟื้น เขาก็ไม่มีวันไปจากโรงพยาบาล

“ที่รัก คุณไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันที่โรงพยาบาลแล้ว ไปช่วยเสี่ยวยีที่บริษัทเถอะ ช่วงนี้เธอยุ่งมาก ต้องทำงานล่วงเวลาถึงเที่ยงคืนทุกวัน แล้วยังต้องมาเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลอีก”