บทที่ 34 ช่วงเวลาที่แสนอบอุ่นอ่อนโยน

บทที่ 34 ช่วงเวลาที่แสนอบอุ่นอ่อนโยน

โทสะสายหนึ่งปะทุขึ้นมาในใจของหยางเฉินทันที ทว่าพอได้เห็นฉินยีน้ำตาไหลอาบแก้มแบบนี้แล้ว ก็พยายามที่จะข่มมันกลับเข้าไปอีกครั้ง

“เธอเข้าใจผิดแล้ว!”

หยางเฉินกล่าวอย่างเย็นชา

ทันทีที่เขาพูดจบ เงาร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามา

“เสี่ยวยี เธอไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม”

คนคนนั้นก็คือฉินซี ทันทีที่เธอได้รับโทรศัพท์จากหยางเฉินว่าฉินยีอยู่ที่แมนชั่นอีเห้า ก็รีบออกมาทันที

“พี่คะ!”

เมื่อเห็นฉินซี ฉินยีก็กอดผู้เป็นพี่ไว้แน่นแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความปวดร้าว

หยางเฉินเดินออกไปข้างนอกโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

ในเมื่อฉินซีมาแล้ว ก็ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องอธิบายอะไรต่ออีก

สองพี่น้องที่กอดกันร้องไห้อยู่นานเพิ่งจะได้ผละออกจากกัน ฉินยีกัดฟันแล้วพูดออกมาว่า “พี่คะ หยางเฉินคนนี้เป็นพวกสารเลว ทั้งยังหน้าเนื้อใจเสือ พรุ่งนี้พี่รีบไปหย่ากับเขาเลยนะ”

ฉินซีไม่เข้าใจ “เสี่ยวยี ถ้าไม่ใช่เพราะหยางเฉิน ความบริสุทธิ์ของเธอคงถูกทำลายไป แล้วทำไมถึงยังอยากให้พี่หย่ากับเขาอีกล่ะ”

“อะไรนะคะ”

ฉินยีตะลึงไปชั่วขณะ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “พี่คะ พี่หมายความว่าหยางเฉินเพิ่งจะช่วยฉันไว้อย่างนั้นหรอคะ”

เธอเมาหลับตั้งแต่ต้นจนจบ ถ้าไม่ใช่เพราะหยางเฉินกดจุดแก้เมาค้างให้ละก็ เกรงว่าป่านนี้ก็อาจจะยังคงฝันหวานอยู่ จึงไม่รู้เลยสักนิดว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลังจากที่ฉินซีอธิบายต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังไปรอบหนึ่ง ฉินยีก็นึกขึ้นมาได้ทันที

พอคิดว่าเมื่อกี้นี้เธอเพิ่งจะตบหยางเฉินไปทีหนึ่ง จึงรู้สึกโทษตัวเองเป็นอย่างมาก

“พี่คะ ฉัน ฉันเพิ่งจะเข้าใจเขาผิดไปซะแล้วสิ”

“ไม่เป็นไร เขาไม่โทษเธอหรอก”

“แต่ฉันยังตบเขาไปทีหนึ่งด้วยนะ”

“อะไรนะ”

…

สองพี่น้องใช้เวลาอยู่ในห้องพักใหญ่ก่อนที่จะออกมา หยางเฉินกำลังยืนอยู่ที่ข้างหน้าต่าง สายตาทอดมองออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว เขาถึงได้หมุนตัวกลับมา ก่อนจะเหลือบมองสองพี่น้องแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “ผมจะไปส่งพวกคุณกลับบ้าน!”

พูดจบก็ออกไปก่อนทันที

ฉินยีมองตามแผ่นหลังของเขาไปด้วยความรู้สึกผิด

รถแล่นไปตามเส้นทางบนถนน หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็จอดลงที่ด้านหน้าของบ้านตระกูลฉิน

“คุณ ทำไมไม่เข้าไปดูเสี้ยวเสี้ยวหน่อยล่ะ เธอคิดถึงคุณมาหลายวันแล้ว” ฉินซีลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา

ฉินยีเองก็มองหยางเฉินด้วยสีหน้าคาดหวัง ที่เธอเพิ่งจะตบหน้าเขาไปยังไม่ได้ขอโทษเลย

หยางเฉินมองเวลาแวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ผมไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของเสี้ยวเสี้ยว ไว้วันหลังผมค่อยมาเยี่ยมเธอใหม่”

“ค่ะ!”

ทันใดนั้นฉินซีก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อดี

“ผมไปแล้วนะ ราตรีสวัสดิ์!”

หยางเฉินสตาร์ทรถและขับออกไปช้าๆ

“ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะพี่เขย!”

จนกระทั่งหยางเฉินขับรถออกไปไกลแล้ว ฉินยีถึงได้เพิ่งจะตะโกนออกมา ใบหน้าของเธอยังคงเต็มไปด้วยน้ำตา

เพียงแต่ว่าคำขอโทษของเธอ ไม่ได้ถูกลิขิตไว้ให้เขาได้ยิน

....

หยางเฉินเพิ่งจะกลับถึงยอดเมฆา ก็ได้รับสายโทรศัพท์จากฉินซีทันที

เขายังไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงกังวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้น “คุณพ่อคะ หนูคิดถึงคุณพ่อจังเลย!”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ของเสี้ยวเสี้ยว มุมปากของหยางเฉินก็ยกขึ้นเบาๆ ทุกครั้งที่เขาคิดถึงลูกสาว ก็มักจะรู้สึกเหมือนตกอยู่ในความฝัน

“นี่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมเสี้ยวเสี้ยวยังไม่นอนอีกคะ” หยางเฉินถามอย่างอ่อนโยน

“คุณพ่อคะ หนูคิดถึงคุณพ่อจนนอนไม่หลับแล้ว”

น้ำเสียงของเสี้ยวเสี้ยวเจือไปด้วยการสะอื้น

ทันใดนั้นเองก็ได้ยินเสียงของฉินซีดังขึ้น “หยางเฉิน คุณรอสักครู่นะ พวกเราจะวิดีโอคอลวีแชทไป แบบนี้เสี้ยวเสี้ยวก็จะได้เห็นหน้าคุณแล้ว”

จากนั้นฉินซีก็วิดีโอคอลมาอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่หยางเฉินกดรับสาย เขาก็ได้เห็นเสี้ยวเสี้ยวที่สวมชุดนอนลายการ์ตูนอิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของฉินซี

“คุณพ่อ!”

เสี้ยวเสี้ยวมองหยางเฉินแล้วส่งเสียงเรียกออกมาอย่างตื่นเต้นดีใจ

เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากผู้เป็นสายเลือดแท้ๆ ของตัวเอง หยางเฉินก็รู้สึกเหมือนว่าหัวใจของเขากำลังจะหลอมละลาย ก่อนจะรีบตอบกลับไปว่า “สวัสดียามดึกนะคะเสี้ยวเสี้ยว!”