บทที่ 343 บังเอิญเจอเพื่อนเก่า

“นอนเถอะ!”

ครั้งนี้ ฉินซีพูดจาแล้ว แต่ในสายตากลับมืดมนระดับหนึ่ง

ชั่วขณะนั้นหยางเฉินสับสนอยู่บ้าง ไม่ง่ายที่จะทำลายความสัมพันธ์ที่แน่นหนากับฉินซีลงได้ ถ้าถูกทำพังเพราะหานเฟยเฟยคนนี้ นั่นคือได้ไม่คุ้มเสียอย่างยิ่ง

ฉินซีหันหลังให้หยางเฉิน ในใจกลับพะวงเรื่องผลได้ผลเสียส่วนตัว

กว่าจะเดินมาถึงขั้นในวันนี้กับหยางเฉินได้ ไม่ง่ายอย่างมาก และเครือข่ายที่ปรากฏขึ้นมาของหยางเฉินยิ่งใหญ่โตเกรียงไกร ในใจฉินซีจึงยิ่งไม่สงบ

“ที่รัก คุณวางใจได้ พรุ่งนี้ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จะอยู่เป็นเพื่อนคุณกับลูกตลอดเลย!”

ทันใดนั้นหยางเฉินยื่นมือมา โอบฉินซีไว้แล้ว

ถึงแม้เขาไม่รู้ชัดเจนว่าฉินซีเป็นอะไร แต่เข้าเข้าใจว่าต้องเกี่ยวข้องกับการไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของหานเฟยเฟยในวันพรุ่งนี้แน่นอน

“ไม่ต้อง!”

หยางเฉินพึ่งพูดจบ ฉินซีรีบเอ่ยปากปฏิเสธ

เธอหันตัวมาเองเลย ดวงตาที่แดงก่ำมองหยางเฉินอยู่ “ที่รัก ฉันไม่เป็นไร ก่อนหน้านี้เจ้าบ้านหานเคยช่วยคุณไว้ที่เมืองโจวเฉิง คุณสมควรไปเยี่ยมเยือนเขาจริงๆ”

“แต่ว่า......”

หยางเฉินยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกฉินซีจูบบนริมฝีปากแล้ว

ถึงแม้ว่าเพียงแค่ผิวเผิน และสัมผัสแวบเดียวแบบนั้น กลับทำให้หยางเฉินจิตใจฮึกเหิมขึ้น สีหน้าตกใจเต็มที่

“ที่รัก!”

ฉินซีสายตาประกายแวววาว ร้องเรียกเบาๆ “จูบฉัน!”

จากนั้นเธอก็หลับตาลงแล้ว

หยางเฉินตะลึงอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง ถึงได้สติกลับมา ชั่วขณะนั้นเหมือนเลือดลมสูบฉีด กระโจนเข้าไปแล้ว

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ฉินซีก็แอบอิงอยู่ในอ้อมอกของหยางเฉิน บนหน้ายังแดงระเรื่อหลังจากทำอะไรบางอย่าง

“ที่รัก สรุปคุณเป็นอะไรกันแน่?”

หลังจากช่วงเวลาของสองเรา ในใจหยางเฉินไม่มีความมั่นใจเอามากๆ

ฉินซีถลึงตาใส่เขาแวบหนึ่ง พูดอย่างตำหนิ “ก็บอกแล้ว ฉันไม่เป็นอะไร คุณยังถามอีก!”

หยางเฉินหัวเราะอย่างขมขื่นส่ายหน้าแล้ว เมื่อสักครู่เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของฉินซีไม่ปกติ

แต่ว่าตอนนี้ดีแล้ว ในเมื่อเธอไม่ยินยอมบอก งั้นก็ไม่ถามแล้ว

ในใจฉินซีกลับแอบสาบานว่าจะต้องทำให้ตนเองเปลี่ยนไปดีเลิศยิ่งขึ้น

มีเพียงแบบนี้ เธอถึงสามารถตามติดหยางเฉินไปได้ไม่ห่าง

“ที่รัก ผมอยากปรึกษากับคุณเรื่องหนึ่ง” หยางเฉินพูดขึ้นมากะทันหัน

“เรื่องอะไร?” ฉินซีถามอย่างสงสัย

“เสี้ยวเสี้ยวพึ่งสี่ขวบ นี่คือช่วงที่ลูกมีความสุขที่สุด ไม่ควรได้รับแรงกดดันมากขนาดนี้”

หยางเฉินพูดด้วยหน้าตาจริงจัง “คลาสงานอดิเรกของเสี้ยวเสี้ยว นอกจากที่ลูกรู้สึกสนใจแล้ว อย่างอื่นยกเลิกไปทั้งหมดเถอะ!”

พอได้ยิน ชั่วขณะหนึ่งฉินซีเงียบงัน หลังจากนั้นครู่หนึ่ง พูดขึ้นทันใด “ฉันก็ไม่อยากให้ลูกกดดันมากเกินไป แต่ว่าเด็กคนอื่นๆ ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น ถ้าเสี้ยวเสี้ยวไม่เข้าร่วมคลาสงานอดิเรก จะรั้งท้ายเด็กคนอื่นๆ เยอะมากนะ”

“ผมไม่คิดแบบนั้นนะ ให้เสี้ยวเสี้ยวไปทำสิ่งที่เธอไม่ชอบ นอกจากเบียดบังเวลาว่างหลังเลิกของลูก ยังจะทำให้ลูกสูญเสียความสนใจที่แท้จริงด้วยนะ”

“3-6ขวบคือช่วงยุคทองของเด็ก การเรียนรู้ใหม่แต่ละอย่างแทบจะเริ่มต้นจากช่วงอายุนี้หมดเลย พลาดไปแล้วอาจจะตามกลับมาไม่ได้อีกเลย”

“ผมยังไม่อยากให้ลูกกดดันมากเกินไป”

......

เพราะเรื่องคลาสงานอดิเรกของเสี้ยวเสี้ยว สองสามีภรรยาจึงถกเถียงกันตั้งนาน และไม่ได้ผลสรุปใดๆ ออกมา

เช้าตรู่วันต่อมา หยางเฉินไปคลาสงานอดิเรกภาษาอังกฤษเป็นเพื่อนฉินซีและเสี้ยวเสี้ยวก่อน จากนั้นถึงรีบไปตระกูลหานแห่งเมืองเอกต่อ

“ควรซื้อของขวัญอะไรดีล่ะ?”

หลังมาถึงที่เมืองเอกแล้ว หยางเฉินถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เตรียมของขวัญไว้

“ของเจ้าบ้านหานก็ต้องเตรียมของขวัญไว้สักชิ้น”

หยางเฉินบ่นพึมพำกับตนเอง “โดยเฉพาะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันไปตระกูลหาน เจ้าบ้านหานยังจริงใจกับฉันมากๆ ด้วย ไม่ว่ายังไง จำเป็นต้องมอบของขวัญให้ถึงที่”

พูดจบ เขากวาดสายตามองนอกหน้าต่างรถ มองเห็นศูนย์การค้าที่แขวนป้ายใหญ่อักษรสีทองที่เขียนว่า“เมืองของเล่นโบราณศตวรรษ”เข้าพอดี