บทที่ 359 ต้องเปื้อนมือไปทำไม

“หยางเฉิน ไม่ว่านายจะเป็นใคร มีสถานะอะไร ฉันหานเซี่ยวเทียนรู้แค่ว่านายคือผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตของฉัน”

หานเซี่ยวเทียนทำหน้าจริงจังทันใด พูดด้วยสีหน้าแน่วแน่มาก “ต่อให้ตระกูลหวงอยากแตะต้องนาย ตระกูลหานของฉันก็กล้าสู้กับพวกเขาเหมือนกัน!”

คำพูดพวกนี้ ไม่ได้ไร้เหตุผล ฐานะเดิมคือทหารเก่าของชายแดนเหนือ จะเป็นคนขี้ขลาดได้เหรอ?

แน่นอนว่านี่คือท่าทีของเขา เขามีความมั่นใจต่อหยางเฉินอย่างมาก

เขายืนหยัดว่าขอเพียงตระกูลหานสามารถรักษาความสัมพันธ์กับหยางเฉินไว้ได้ ขณะที่หยางเฉินมีชีวิตอยู่ ตระกูลหานจะไม่ล้มแน่นอน!

แม้แต่หยางเฉินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหานเซี่ยวเทียนมีความมั่นใจต่อเขาเช่นนี้

หานเซี่ยวเทียนหลังจากรับรู้ว่าตระกูลหวงอยากจะจัดการตนเอง ยังยินยอมยืนอยู่ด้วยกันกับตนเอง บุญคุณครั้งนี้ มากพอให้หยางเฉินจดจำไปทั้งชีวิต

“งั้นผมขอรับรองกับเจ้าบ้านหานเอาไว้ว่า มีผมอยู่ ตระกูลหวงจะต้องพ่ายแพ้!”

พูดจบลง หยางเฉินลุกขึ้นทันที ก้าวเท้าออกไป

ในคฤหาสน์ คำพูดของหยางเฉินกลับดังก้องไม่ขาดสายรอบแล้วรอบเล่า

มองภาพด้านหลังของหยางเฉินเดินออกไป หานเซี่ยวเทียนตะลึงอยู่ที่เดิม ไม่ได้สติกลับมาตั้งนาน

ถ้ามีลูกก็ควรเป็นคนฉลาดและมีอนาคตไกล ที่ว่ามาคงหมายถึงคนประเภทนี้ล่ะมั้ง?

พอนึกถึงลูกชายของตนเอง หานเซี่ยวเทียนหน้าตาผิดหวังทันใด

ตอนหยางเฉินออกมาจากตระกูลหาน ท้องฟ้ามืดลงมาถึงที่สุดแล้ว

โฟล์คเภาตันสีดำคันหนึ่งแล่นมุ่งหน้าไปยังเมืองเจียงโจว ที่สองข้างทาง แสงไฟสีส้มที่ราวกับแสงจันทร์ลอยหายลับตาไปอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่หยางเฉินพึ่งออกมาจากตระกูลหานได้ไม่นานนัก รถขับเคลื่อนสี่ล้อเล็กซัสสีดำคันหนึ่งก็ตามหลังมาติดๆ

หยางเฉินพบรถคันนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแค่ไม่ได้สนใจมาโดยตลอด

แต่ที่คิดไม่ถึงคืออีกฝ่ายหนึ่งนับวันยิ่งทำเกินเหตุไป แม้กระทั่งมีอยู่หลายครั้ง จงใจขับชนเข้ามาด้วย

“เอี๊ยด~”

หยางเฉินดึงเบรกมือขึ้นฉับพลัน ล้อรถเสียดสีบนพื้นถนน เกิดเสียงแสบแก้วหูขึ้นมาเสียงหนึ่ง

ตามมาด้วยโฟล์คเภาตันหลบออกจากเล็กซัสที่กำลังอยากชนเข้ามาได้พอดี ด้วยมุมที่สมบูรณ์แบบอีกต่างหาก

“ตึง!”

เสียงดังสนั่น เล็กซัสควบคุมได้ไม่ดี พุ่งเข้าแนวต้นไม้ที่อยู่สองข้างทางเข้าโดยตรง และชนกับเสาไฟข้างถนนอย่างแรง

หยางเฉินจอดรถไว้ เดินออกมาแล้ว

ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นยางที่เข้มข้นสุดๆ โฟล์คเภาตันของหยางเฉินจอดอยู่ด้านข้าง

กระจกหน้ารถแตกละเอียดไปตั้งนานแล้ว บนฝากระโปรงเครื่องยนต์ บนประตูรถ มีจุดที่ยุบบุบลงไปมากมาย ดูขึ้นมาเหมือนเป็นรถที่ชำรุดคันหนึ่ง

ตอนที่เขาออกมาจากตระกูลหาน พบว่ารถของตนเองโดนทุบแล้ว แค่ใช้ก้นมาคิด เขายังสามารถเดาได้ว่าเป็นใครทำ

ก่อนหน้านี้เขาพึ่งมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลหาน เจอเข้ากับหนิงเฉินหยู่ที่แย่งที่จอดรถเข้า

เดิมทียังคิดจะรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ ค่อยจัดการด้วยกันเลย นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมาหาเรื่องตนเองไวขนาดนี้เลย

“เชี้ย! ลูกเขยแต่งเข้าบ้านผู้หญิงคนหนึ่ง นึกไม่ถึงกล้ามาหลอกฉัน!”

ภาพคนอายุน้อยคนหนึ่ง ออกมาจากที่นั่งด้านหลังของเล็กซัส บนหน้าผากมีรอยช้ำวงใหญ่นูนขึ้นมาก้อนหนึ่ง

ไม่ใช่ใครอื่น คือเฝิงอี้ฉินสุนัขรับใช้ของหนิงเฉินหยู่

“ไอ้หนุ่ม แกแม่งอยากตายรึไง?”

เฝิงอี้ฉินยืนอยู่ข้างรถ ด้านหลังยังมีบอดี้การ์ดรูปร่างสูงใหญ่สองคนติดตามมาด้วย

มุมปากหยางเฉินวาดเส้นรัศมีวงกลมที่หยอกเย้าขึ้นมา พูดด้วยท่าทางมีเลศนัย “คนที่อยากตาย น่าจะเป็นแกมั้ง?”

ก่อนหน้านี้ที่งานเลี้ยงวันเกิดของหานเฟยเฟย เฝิงอี้ฉินแสดงบทบาทของสุนัขที่ดีตัวหนึ่งมาครั้งแล้วครั้งเล่า ช่วยเหลือหนิงเฉินหยู่โจมตีตนเองมาไม่หยุด

ตอนนี้ก็เอาอีกแล้ว ไม่ใช่ว่าวอนหาที่ตายแล้วคืออะไรกัน?

“ไอ้หนุ่ม ความตายจะมาเยือนแกอยู่แล้ว ยังกล้าโอหังขนาดนี้ คือพวกโง่คนหนึ่งเสียจริง!” เฝิงอี้ฉินพูดจาแบบหน้าตาเหี้ยมโหด

ตอนที่แยกกับหนิงเฉินหยู่ก่อนหน้านี้ หนิงเฉินหยู่มอบหมายให้เขาเป็นพิเศษ อยากให้หยางเฉินหายไป เขาย่อมไม่พลาดโอกาสเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตนเองอันนี้ไปแน่

ถึงแม้หนิงเฉินหยู่จะถูกไล่ออกจากศูนย์กลางอำนาจตระกูลหนิงแล้ว แต่ด้วยสถานะญาติสายตรงตระกูลหนิงของเขา ย่อมสามารถช่วยให้เฝิงอี้ฉินมีรากฐานมั่นคงที่ตระกูลเฝิงได้

“อยากทำอะไรก็เร็วๆ หน่อย ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับแกอยู่ที่นี่”

หยางเฉินพูดแบบหมดความอดทนอยู่บ้าง

“ในเมื่อแกรีบไปเกิดใหม่ขนาดนี้ งั้นฉันจะส่งแกไปตายเดี๋ยวนี้เอง!”

เฝิงอี้ฉินกัดฟันพูด โบกฝ่ามือใหญ่ขึ้น “ลงมือ!”

พอเขาพูดจบลง บอดี้การ์ดสองคนด้านหลังรีบพุ่งเข้ามาทางหยางเฉินทันที