บทที่ 392 ไม่ค่อยเหมือนเท่าไร

หลี่หนานหัวเราะแล้ว “หัวหน้าสาขาครับ คุณบอกมาตามตรงเถอะ ความสามารถของเจ้าหนุ่มนั่น เมื่อเทียบกับคุณแล้วเป็นอย่างไร?”

“ค่อนข้างแน่นอนว่าเหนือกว่าฉัน!”

อยู่ต่อหน้าหลี่หนาน ฉือเจียงไม่มีการปิดซ่อนใดๆ พูดออกไปตามความเป็นจริง

หลี่หนานพูดว่า “ต่อให้ไม่อยู่เหนือกว่าคุณ อย่างน้อยก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกับคุณ เขามีความสามารถฆ่าหนิวกึงเซิงได้จริงครับ”

“พวกเราแค่ต้องเอาการตายของหนิวกึงเซิง โยนความผิดไปที่ตัวของหยางเฉิน แบบนี้ศิษย์พี่ของหนิวกึงเซิง จะมาถึงที่ด้วยตัวเองแน่นอน”

“ถึงตอนนั้น เจ้าหนุ่มนั่นมีเพียงตายสถานเดียว”

“ส่วนศิษย์พี่ของหนิวกึงเซิง ถึงแม้จะตำหนิคุณแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำอะไรคุณได้ เพราะเป็นเรื่องส่วนตัว”

“รอตอนที่เขาฆ่าหยางเฉินแล้ว ตระกูลอื่นก็ไม่ใช่แค่พวกไร้ระเบียบเหรอ ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยส่งยอดฝีมือออกไป ลอบสังหารผู้นำไม่กี่ตระกูลที่เป็นหัวหน้านั้นทิ้งไป มณฑลเจียงผิงจะไม่ใช่เป็นพวกเราพูดคำไหนคำนั้นอีกเหรอครับ?”

ในสายตาของหลี่หนานเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด

ฉือเจียงที่ตอนแรกยังไม่รู้จะทำอย่างไรอยู่บ้าง ชั่วขณะนั้นดีใจยกใหญ่ หัวเราะเสียงดังพูดว่า “ดี! ไม่เสียแรงที่เป็นเพื่อนรักของฉันฉือเจียง มีนายอยู่ ยึดครองเจียงผิงมา จะไปยากอะไร?”

ประชุมแลกเปลี่ยนที่สามปีมีครั้งหนึ่ง ไม่นานก็เสร็จสิ้นลง

ประชุมแลกเปลี่ยนแต่ละครั้ง ลำดับของแต่ละตระกูลใหญ่ของมณฑลเจียงผิงล้วนจะเกิดการเปลี่ยนแปลง

ปัจจุบันนี้ มณฑลเจียงผิงที่กว้างใหญ่ ตระกูลใหญ่ชั้นนำของแต่ละเมืองจำนวนหกสิบเจ็ดสิบแห่งต่างยกให้หยางเฉินเป็นผู้นำ

สามารถพูดได้ว่ามณฑลเจียงผิงในอนาคต หยางเฉินก็คือราชา ประชุมแลกเปลี่ยนไม่มีความหมายในการจัดงานอีกต่อไปแล้ว

ไม่นานฝูงชนภายในโถงใหญ่งานประชุมแลกเปลี่ยนที่ใหญ่โตพากันแยกย้าย เหลือเพียงหยางเฉินและหานเซี่ยวเทียน

“ชายแดนเหนือ กองทัพฉางเซิง กองพันที่หนึ่ง ทหารหานเซี่ยวเทียน ทำความเคารพต่อจอมพลชายแดนเหนือครับ!”

ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย หานเซี่ยวเทียนยืนตรงหน้าหยางเฉิน ร่างกายยืนตรงดิ่ง มองหยางเฉินด้วยหน้าตาเคารพนบนอบ

“พึ่บ!”

หานเซี่ยวเทียนทำความเคารพมาตรฐานเหมือนอย่างในหนังสือบทเรียน การแสดงออกสง่างามน่าเกรงขาม

ในสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกนับถืออย่างจริงใจ

นี่คือการแสดงความเคารพของทหารเก่าชายแดนเหนือคนหนึ่ง ที่มีต่อจอมพลใหม่อีกรุ่นหนึ่ง

ดูท่าทางของหานเซี่ยวเทียนที่เคารพนบนอบต่อตนเองแล้ว ในใจหยางเฉินรู้สึกทอดถอนใจเต็มที่

เขายืนตัวตรงเหมือนกัน แสดงการทำความเคารพกลับแบบมาตรฐาน พูดเสียงดังฟังชัด “ประเทศจิ่วโจว จอมพลคนก่อนของชายแดนเหนือ หยางเฉิน!”

หลังแสดงความเคารพกลับอย่างเป็นทางการ หยางเฉินถึงพูดจาด้วยท่าทางทอดถอนใจ “เจ้าบ้านหาน ตั้งแต่วินาทีนั้นที่ผมออกมาจากชายแดนเหนือ ก็ไม่ใช่จอมพลชายแดนเหนืออีกแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองมากแบบนี้ก็ได้”

หานเซี่ยวเทียนกลับพูดอย่างหน้าตาจริงจัง “พอเข้าชายแดนเหนือไป ก็เป็นคนของชายแดนเหนือทั้งชีวิต ถึงแม้คุณจะออกไปแล้ว แต่ในใจผม ไม่ว่าจอมพลชายแดนเหนือคนใด ล้วนคุ้มค่าให้ผมแสดงความเคารพยิ่งใหญ่เช่นนี้ครับ”

เห็นท่าทางของหานเซี่ยวเทียนดวงตาแดงก่ำ หยางเฉินจึงเข้าใจ ทหารเก่าคนนี้ ความรู้สึกที่มีต่อชายแดนเหนือคงลึกซึ้งมาก

หากไม่มีประสบการณ์เป็นตายมาอย่างโชกโชนในสนามรบชายแดนเหนือ คงจะไม่มีทางเข้าใจทหารชายแดนเหนือแต่ละคน สำหรับความรู้สึกลึกซึ้งของชายแดนเหนือ

“เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว พวกเราคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า”

หยางเฉินเอ่ยปากทันใด

เมื่อสักครู่ ตอนที่ทุกคนออกไปกันหมด เขาเรียกหานเซี่ยวเทียนไว้เพียงผู้เดียว

นั่นคือมีธุระอยากสอบถามทางหานเซี่ยวเทียน

หานเซี่ยวเทียนหลังรู้สถานะของหยางเฉินแล้ว เมื่อเผชิญหน้าหยางเฉิน ในสายตาจึงมีเพียงความเคารพ

“คุณหยาง ท่านเชิญว่ามาครับ!”

หานเซี่ยวเทียนพูดจาอย่างเคารพนบนอบ

หยางเฉินจำใจอยู่บ้าง แต่ไม่ได้วุ่นวายกับหานเซี่ยวเทียนที่เคารพต่อตนเอง กลับเอ่ยปากบอกว่า “ตอนนี้เจียงผิงดูเหมือนเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว แต่ยังคงมีอันตรายแอบแฝงมากมาย ไม่ว่าจะเป็นตระกูลหวงหรือสมาคมบูโด มีความเป็นไปได้จะหวนกลับมาอีก”