บทที่ 414 ใครคือราชา

“จูกว่างจื้อ ในเมื่อคุณคิดว่าคุณหยางไม่ดีพอ สู้ปล่อยมันไปดีกว่าไหม? พวกเรายอมจำนนต่อสมาคมบูโดด้วยกัน? แบบนี้ดีกว่ามาก งานต่อสู้ในอีกสามวันข้างหน้าจัดไปก็ไร้ความหมายแล้ว”

หานเซี่ยวเทียนพูดอย่างประชดประชัน

จูกว่างจื้อทำเสียงฮึดฮัดแล้วไม่พูดอะไรอีก

แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจยอมรับว่าหยางเฉินสามารถรับมือจางเหิงได้ แต่จะให้เขาก้มหัวให้สมาคมบูโดง่ายๆ เขาไม่มีทางยอมรับได้แน่นอน

ภายในห้องโถง หลายคนล้วนมีสีหน้าผิดหวังเมื่อรู้ว่าหยางเฉินคือราชาเจียงผิง

แต่กลับเป็นจางเหิง เมื่อได้เห็นหยางเฉินก็ดูราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

ในสมาคมบูโด เขาก็เป็นหนี่งในยอดฝีมือที่มีศักยภาพแข็งแกร่งที่สุดเช่นกัน มีสัมผัสรับรู้ที่ว่องไวเฉียบแหลมมาก

แต่การปรากฏตัวของหยางเฉิน เขากลับไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

ทันใดนั้นเขาก็เกิดความรู้สึกเหลวไหลว่าหยางเฉินปรากฏตัวขึ้นโดยไม่มีหลักฐานยืนยัน

สามารถควบคุมพลังของตนเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ ศักยภาพนั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

“คุณก็คือราชาเจียงผิง หยางเฉินงั้นหรือ?”

จางเหิงจ้องหยางเฉินเขม็ง แล้วถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ที่เขามาในวันนี้ นอกเหนือจากการดึงดูดตระกูลมั่งคั่งทั้งหมดในหนันยังให้ฝากเนื้อฝากตัวกับสมาคมบูโดแล้ว ก็ยังมีหน้าที่ทดสอบขอบเขตของหยางเฉินอีกด้วย

หนิวเกนหุยในฐานะยอดฝีมืออันดับเก้าในสมาคมบูโด ไม่เพียงแต่มีศักยภาพแข็งแกร่ง แต่ยังมีไอคิวสูงอีกด้วย

เขาอยากฆ่าหยางเฉินมาก เพื่อล้างแค้นให้พี่น้องของตน แต่เขารู้ข่าวจากเว่ยหมิงเยว่ว่าหยางเฉินมีความสามารถมาก ฆ่าหนิวกึงเซิงตายภายในเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่นาที

ชายหนุ่มที่สามารถฆ่าพี่น้องของเขาได้ภายในเวลาไม่กี่นาที ต้องมีศักยภาพที่แข็งแกร่งมาก

ดังนั้น เขาจึงส่งลูกศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดไปทดสอบหยางเฉินด้วยตัวเอง

งานต่อสู้ในอีกสามวันข้างหน้า มีความสำคัญมากสำหรับเขา

ห้ามแพ้เด็ดขาด!

หากได้รับชัยชนะ สมาคมบูโดจะได้สิทธิ์เข้าควบคุมสองมณฑลใหญ่

เรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับอำนาจและผลประโยชน์ของเขาในสมาคมบูโด

“แล้วคุณคือใคร?”

หยางเฉินไม่ได้ตอบ แต่ย้อนถามแทน

“ผมคือคนที่ต้องการฆ่าคุณ!”

ทันทีที่จางเหิงพูดจบ เขาก็เคลื่อนไหว ทุกคนเห็นแต่เงาที่แวบผ่านไป มุ่งหน้าเข้าไปหาหยางเฉิน

ในเมื่อต้องการทดสอบศักยภาพของหยางเฉิน แล้วจะยังลังเลเพื่ออะไร?

ทันใดนั้น จางเหิงก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าหยางเฉิน

“คุณหยาง ระวัง!”

หานเซี่ยวเทียนตกใจจนหน้าถอดสี เขาลุกพรวดขึ้นทันที แล้วร้องเตือนเสียงดังลั่น

ในใจจูกว่างจื้อรู้สึกตื่นเต้นมาก แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจยอมรับว่าปรมาจารย์หงสู้หยางเฉินไม่ได้ แต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เขายิ่งไม่เต็มใจที่จะให้หนันยังถูกควบคุมโดยสมาคมบูโด

ถ้าหยางเฉินได้รับชัยชนะ เขายังมีโอกาสเจอยอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่านี้

แต่หากแพ้ เกรงว่าตระกูลเหล่านั้นที่อยู่ในที่นี้ ส่วนใหญ่จะเปลี่ยนไปเข้าร่วมสมาคมบูโดทันที

หากเป็นเช่นนั้น งานต่อสู้อีกสามวันข้างหน้า ตระกูลจูจะต้องต่อสู้เพียงลำพัง กลายเป็นเรื่องตลกในหนันยัง

ดังนั้น เขาจึงหวังว่าหยางเฉินจะชนะ!

“ไปตายซะ!”

ในชั่วพริบตา จางเหิงระเบิดพละกำลังทั้งหมดปล่อยหมัดออกไป

กระบวนท่าแรก เป็นการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุด!

“ไอ้บ้า! โง่หรือเปล่า? รีบหลบสิ!”

“เขาคงไม่ได้กลัวจนอึ้งไปหรอกนะ? หลบยังหลบไม่เป็นเลยเหรอ?”

“แม่งเอ๊ย! คนแบบนี้ก็กลายเป็นราชาเจียงผิงได้ เจียงผิงไม่มียอดฝีมือที่จะลงสนามได้จริงๆ”

เมื่อเห็นหยางเฉินดูท่าทางเหมือนไม่เห็นอะไรเลย ยังคงเดินไปข้างหน้าเช่นเคย บรรดาผู้นำของตระกูลมั่งคั่งในหนันยังก็โกรธจัดจนถึงขีดสุด

ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก พวกเขาก็คงไม่เต็มใจที่จะกลายเป็นหมากตัวหนึ่งในสมาคมบูโด

เมื่อเห็นว่าหมัดของตนกำลังจะสัมผัสใบหน้าของหยางเฉิน จางเหิงก็รู้สึกค่อนข้างผิดหวัง เขาเคยคิดว่าศัตรูที่อาจารย์ให้ความสำคัญนั้นเก่งกาจเพียงใด ที่แท้ก็เป็นเพียงคนหัวร้อน

การโจมตีของตนเองกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่เขายังไม่หลบอีก?

ภายใต้หมัดเต็มกำลังของเขา แม้แต่หนิวเกนหุยก็ยังไม่กล้าที่จะประมาท

“ไปตายซะ!”