บทที่ 426 ไม่มีสิทธิ์ถือรองเท้า

เมื่อเสียงของจูกว่างจื้อดังขึ้น ผู้นำของตระกูลร่ำรวยในเมืองหนันยัง ก็ลุกขึ้นทีละคน และแสดงความยินดียกย่องกิตติศักดิ์หัวหน้าสำนักหลง

เสียงของผู้นำตระกูลร่ำรวยเหล่านี้ ดังไปทั่วงาน ราวกับคลื่น

ทุกคนตกตะลึงมาก และไม่มีใครคิดว่าตระกูลจูจะเริ่มสละตำแหน่งราชาแห่งหนันยังออกมาก่อน

"เหอะๆ~"

หนิวเกนหุยยิ้มอย่างประชดประชัน จากนั้นหรี่ตาพูดว่า:"มันแปลกจริงๆ ที่นักบวชลัทธิเต๋าอยากจะเป็นราชาของทั้งสองเมือง"

"แต่ว่า ฉันอยากรู้มาก ว่าแน่ใจเหรอว่าเอาชนะฉันได้?"

เสียงหนิวเกนหุยจบลง ก็มีออร่าอันทรงพลัง ออกมาจากตัวเขา

ทันใดนั้น ลมกระโชกแรงพัดผ่านหน้างาน ผู้คนนับไม่ถ้วนก็ร้องออกมา

หัวหน้าสำนักหลงยังคงพูดอย่างเฉยเมย:"จริงๆฉันจดจ่ออยู่กับการบำเพ็ญธรรม และไม่ได้ตั้งใจจะก้าวเข้ามาในโลก แต่ว่าสมาคมบูโดมันยโสโอหัง ฆ่าศิษย์น้องของฉัน และทำลายความสงบสุขของโลก สุดท้ายฉันถึงออกมา นี่คือสิ่งที่ทุกคนคาดหวัง!"

"เป็นสิ่งที่ทุกคนคาดหวัง!"

หนิวเกนหุยหัวเราะและพูดว่า:"คุณสามารถพูดความทะเยอทะยานออกมาได้อย่างสวยงาม แถมยังพูดออกมาจากปากนักบวชลัทธิเต๋าป่าเถื่อน หน้าไม่อายเลยจริงๆ!"

"ในเมื่อคุณบอกว่า การออกมาเป็นสิ่งที่ทุกคนหวัง ถ้าฉันฆ่าคุณไป มันจะกลายเป็นทำให้ทุกคนโศกเศร้าแล้วสิ?"

หลังจากหนิวเกนหุยพูดจบ ก็พุ่งเข้าไปหาหัวหน้าสำนักหลงก่อน:"หัวหน้าสำนักหลง รับหมัดฉันไปก่อน!"

ขณะที่หนิวเกนหุยขยับ หัวหน้าสำนักหลงก็ขยับเช่นกัน

"เคล้ง!"

พื้นใต้เท้าหัวหน้าสำนักหลง แตกสลายในทันที ราวกับภาพติดตา

"ปัง! ปัง! ปัง!"

ทุกคนเห็นแค่หัวหน้าสำนักหลง และหนิวเกนหุยเคลื่อนไหว จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินการปะทะกันอย่างดุเดือดกับเนื้อหนังซึ่งไม่มีที่สิ้นสุด

ทุกคนตกตะลึง การต่อสู้ระหว่างผู้แข็งแกร่งชั้นนำสองคนนั้นยอดเยี่ยมมาก ทำให้ผู้คนได้รับประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมและความเพลิดเพลินทางสายตา และเพลินจนลืม

"นี่ก็คือความแข็งแกร่งของสมาคมบูโด ผู้แข็งแกร่งอันดับเก้าเหรอ?"

หัวหน้าสำนักหลงพูดอย่างเย็นชา ขณะโจมตีหนิวเกนหุย

สีหนาของหนิวเกนหุยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่มุมปากเกิดความขี้เล่นและพูดเยาะเย้ย:"สำหรับขยะจอมปลอมแบบคุณ ฉันออกมาสู้ก็เพียงพอแล้ว"

ทั้งสองคนสามารถพูดคุยกันได้ในขณะต่อสู้ ซึ่งยิ่งทำให้ทุกคนตกตะลึง

เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้เพิ่งเริ่ม และไม่มีใครระเบิดพลังอย่างเต็มที่ ไม่เช่นนั้นคงจะไม่มีเวลาพูดหรอก

"แข็งแกร่ง! แข็งแกร่งเกินไป! คาดว่ามีหลายๆคน จะไม่เคยเห็นการต่อสู้ระดับนี้ ไปตลอดชีวิตเลยแหละ?"

หวางหย่งที่อยู่ข้างๆหยางเฉิน กำหมัดแน่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

หลัวหยวนหยวนยิ้มอย่างเหยียดหยาม:"นายต้องขอบคุณฉันนะ ถ้าไม่ใช่ฉัน นายจะไม่มีทางเห็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ทั้งชีวิตของนาย"

"พวกเขายังอ่อนแอเกินไป หากราชาเจียงผิงสุดที่รักของฉันไปสู้ แม้ว่าพวกเขาจะร่วมมือกัน ก็เทียบไม่ได้กับนิ้วเดียวของราชาเจียงผิง"

สวุลี่บูชาราชาเจียงผิงจนถึงขีดสุดแล้ว ในการต่อสู้ระหว่างหัวหน้าสำนักหลงกับหนิวเกนหุย ทั้งสองทำได้ดีมาก แต่ในใจของเธอมีเพียงราชาเจียงผิงคนเดียวเท่านั้น

สีหน้าหยางเฉินดูลำบากใจ เขาไม่นึกเลยว่า เขาจะยังมีแฟนคลับที่คลั่งไคล้ขนาดนี้

แต่ว่าอีกฝ่ายเป็นคนโง่ ราชาเจียงผิงตัวจริงนั่งอยู่ข้างๆ เธอ แต่เธอไม่รู้ แต่กลับพูดคำประชดประชัน

"เสี่ยวเตี๋ย เธอคิดว่าสองคนบนเวทีนั้น ใครจะชนะ?"

ในฝูงชน เย่ม่านถามทันที

เย่เสี่ยวเตี๋ยส่ายหัวและพูดอย่างเหยียดหยาม:"ไม่ว่าใครจะชนะ พวกเขาก็ไม่มีทางสู้เขาได้ แม้แต่ถือรองเท้าให้เขา พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์พอ!"

สีหน้าเย่ม่านดูลำบากใจ:"นอกจากเขา คิดว่าในใจของเธอ ต่อให้มีคนดีๆ ก็ไม่อาจเข้าตาเธอได้สินะ?"

เย่เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้าหนักแน่นแล้วพูดอย่างหงุดหงิด:"คุณป้า ราชาเจียงผิงที่คุณพูดถึง จะออกมาไหม? มันน่าเบื่อมาก!"

เย่เสี่ยวเตี๋ย ซึ่งเคยเห็นฉากการต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่านี้ จะสนใจการต่อสู้ระดับนี้ได้อย่างไร?