บทที่ 429 ส่งไปอยู่ที่ชอบ

รอยยิ้มบนใบหน้าหยางเฉินเจือนหายไป และความยะเยือกก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาแทน คนทั้งสนามใหญ่ต่างพากันขนลุกซู่

หนิวเกนหุยที่อยู่ใกล้หยางเฉินมากที่สุด ก็รู้สึกถึงความกดดันมหาศาลด้วยเช่นกัน

ทันใดนั้นเขารู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในน้ำแข็ง ยะเยือกเฉือนเข้ากระดูก

แต่ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีความรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายแห่งบุพกาลด้วย

ความรู้สึกแบบนี้หนิวเกนหุยเคยรู้สึกได้จากคนคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือคนที่อยู่อันดับหนึ่งในสมาคมบูโด หรือก็คือหัวหน้าสมาคม

เขาจินตนาการไม่ออกเลย ว่าเหตุใดคนหนุ่มที่อายุอานามไม่ถึงสามสิบถึงทรงพลังขนาดนี้ได้?

“ที่ผมขำคนโง่ ก็เพราะถ้าคุณไม่แตะจุดเดือดของผม บางทีอาจยังมีทางรอดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ คุณมีแต่ต้องตายสถานเดียวเท่านั้น!”

การเอ่ยปากกะทันหันและเสียงแหบแห้งของหยางเฉิน ทำให้ขนอ่อนหนิวเกนหุยตั้งชูชัน

และตอนนี้เอง โทรศัพท์มือถือเสียงเสียดหูก็ดังขึ้น

หยางเฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมารับสายท่ามกลางความตกใจของทุกคน

ไม่นาน เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น “พี่เฉิน อาซ้อกับเสี้ยวเสี้ยวปลอดภัยดี และคนของสมาคมบูโดก็ถูกกุมตัวแล้วครับ!”

“โอเค!”

หยางเฉินตอบไปแบบเรียบๆ

อันที่จริง วันที่หยางเฉินได้รับเทียบเชิญ เขาก็เรียกตัวหม่าชาวกับเฉียนเปียวกลับมาแล้ว

เพื่อป้องกันการเกิดเหตุแบบนี้นี่แหละ

แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะรนหาที่ตายจริงๆ

“ไอ้น้อง แกน่าจะได้รับข่าวที่ลูกเมียแกถูกจับตัวแล้วสินะ?”

หนิวเกนหุยพูดอย่างได้ใจ “แกว่าฉันโง่ ตอนนี้รู้แล้วสิ ว่าใครกันแน่ที่โง่?!”

“แกคิดว่าที่ฉันการจัดงานครั้งนี้ จะไม่ตรวจสอบพวกแกก่อนเหรอ?”

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกรักลูกสาวกับเมียมาก และนี่ก็คือจุดอ่อนของแก วันนี้ถ้าแกไม่ยอมแพ้ ลูกเมียแกก็ต้องตายสถานเดียว!”

“ไอ้น้อง ยอมแพ้เสียเถอะ!”

หนิวเกนหุยหัวเราะดังลั่น

คนในสนามไม่รู้ว่าหนิวเกนหุยพูดอะไรกับหยางเฉิน แต่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังของเขาแล้วก็ประหลาดใจกันเป็นแถว

หยางเฉินเงียบขรึม ถอนใจหนัก

ครั้งนี้เป็นเพราะเขาได้เตรียมการล่วงหน้า แต่หากเขาไม่ได้เตรียมการจะทำอย่างไรดี?

เกรงว่า...ฉินซีกับเสี้ยวเสี้ยวคงถูกคนของสมาคมบูโดจับตัวไปแล้ว และคงใช้พวกเธอบีบให้เขายอมแพ้

“ผู้ตัดสิน ประกาศผลการแข่งได้แล้วว่าเขายอมแพ้!”

หนิวเกนหุยออกคำสั่งกับผู้ตัดสินที่อยู่ด้านข้าง เขาสืบข่าวหยางเฉินมาชัดแล้ว รู้ว่าเขายอมทำทุกอย่างเพื่อภรรยาและลูกสาว

ดังนั้นเวลานี้เขาถึงอยากใช้ฉินซีกับเสี้ยวเสี่ยวมาข่มขู่หยางเฉิน

ทว่า...ผลลัพธ์กลับลิขิตให้เขาต้องผิดหวัง

ผู้ตัดสินทำหน้ามึนงง การแข่งขันยังไม่รู้แพ้ชนะ จะประกาศผลได้อย่างไร?

“ยังยืนเซ่ออะไร? รีบประกาศสิ ฉันเป็นผู้ชนะ!”

หนิวเกนหุยเห็นผู้ตัดสินไม่พูดจึงโมโหตะคอกใส่

“ใครบอกว่าผมยอมแพ้?”

ตอนนี้เอง เสียงของหยางเฉินก็ดังขึ้น

“หือ?”

หนิวเกนหุยทำหน้าตกใจ “แกไม่ยอมแพ้? แกไม่สนใจความเป็นความตายของลูกเมียแล้วเหรอ?”

“คุณตายได้แล้ว!”

หยางเฉินไม่ตอบ พูดเพียงประโยคเดียวก็เดินไปทางหนิวเกนหุย

ฉินซีกับเสี้ยวเสี้ยวเป็นขีดความอดทนสุดท้ายของเขา ไม่ว่าใครที่แตะต้อง ก็มีแต่ต้องตายเท่านั้น

“ไอ้น้อง แกคิดดีแล้วใช่ไหม?”

หนิวเกนหุยเริ่มหวั่นวิตก

ตั้งแต่แรกเริ่มจนตอนนี้ มีแต่หมัดที่เขาปล่อยออกไปและถูกหยางเฉินรับได้เท่านั้น

ถึงประมือกันแค่ครั้งเดียว แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของหยางเฉิน เขาไม่มีโอกาสชนะถึงเลือกใช้ภรรยาและลูกสาวของอีกฝ่ายมาข่มขู่

ทว่าตอนนี้...หยางเฉินกลับพูดว่าจะฆ่าเขา

“ไอ้น้อง แกรนหาที่ตายแล้วนะ!”

เมื่อเห็นหยางเฉินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หนิวเกนหุยก็รับไม่ได้กับความกดดันที่หยางเฉินนำมา ทันใดนั้นความเดือดดาลก็พลุกพล่าน ขยับเท้ามุ่งเข้าหาอีกฝ่ายทันที

“คุณหยางระวัง!”