บทที่ 438 สองทางเลือก

สำหรับผู้แข็งแกร่งระดับสูงอย่างตงเชย มักมีสัมผัสที่รับรู้ถึงความอันตรายได้อย่างว่องไว

ถึงแม้ว่าหยางเฉินจะมีการสะกดจิตสังหารของตัวเองเอาไว้อย่างดีแล้ว แต่ก็ยังถูกอีกฝ่ายสัมผัสได้อยู่ดี ซึ่งก็สามารถบอกได้เลยว่าชายสูงอายุผอมแห้งคนนี้ เป็นคนที่มีความร้ายกาจไม่น้อยเลยทีเดียว

และหยางเฉินก็ได้รับข้อมูลสำคัญอย่างหนึ่งจากปากของหวงเจิ้งด้วยว่า

ตงเชยคือผู้แข็งแกร่งอันดับที่สามของตระกูลหวง ซึ่งก็ชัดเจนแล้วว่าในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู เหล่าผู้แข็งแกร่งที่ยืนอยู่ในตำแหน่งสุดยอด ความแข็งแกร่งของตงเชยก็ไม่ได้มีความแตกต่างอะไรกับพวกเขามากนัก

เมื่อหลายปีก่อน หยางเฉินมักจะทำการต่อสู้ที่ชายแดนเหนืออยู่ตลอด ถึงแม้จะเคยปราบมือกับผู้แข็งแกร่งระดับสุดยอดมาแล้วมากมาย แต่สำหรับผู้แข็งแกร่งระดับสุดยอดของตระกูลชั้นสูงที่อยู่นอกชายแดนเหนือ มีความแข็งแกร่งมากขนาดไหน ตัวเขาเองก็ไม่รู้แน่ชัด

ไม่แน่ชัดก็คือไม่แน่ชัด แต่เขามีความมั่นใจในตัวเองว่าแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูไม่มีใครที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขา

ต่อให้จะเป็นชายสูงอายุคนที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเหมือนกัน

“นี่นายกำลังข่มขู่ฉันอยู่งั้นหรอ？”

ทันใดนั้นสีหน้าของหวงเจิ้งก็เปลี่ยนไป สีหน้าบึ้งตึง พร้อมกัดฟันพูด

ดวงตาทั้งสองของหยางเฉินค่อยๆ หรี่ลง พร้อมตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ ： “จะบอกอะไรที่คุณไม่ชอบให้ฟังแล้วกันนะครับ เมื่อเทียบกับหวงจงแล้ว คุณก็แค่ขยะเท่านั้น！”

“ผมล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมตระกูลหวงถึงได้เลือกคนไร้ประโยชน์อย่างคุณมาเป็นผู้สืบทอดตระกูล”

“นี่อย่าบอกนะว่าตระกูลหวงไม่เหลือคนที่สามารถเชิดชูเป็นหน้าเป็นตาแก่ตระกูลได้แล้วงั้นหรอครับ？”

ไม่ใช่ว่าหยางเฉินจงใจที่จะกระแนะกระแหนตระกูลหวง แต่เป็นเพราะว่านี่คือสิ่งที่ในใจเขาสงสัยจริงๆ

ถึงแม้ว่าเขาจะได้พบคนที่อยู่ตรงหน้านี้อย่างหวงเจิ้งเป็นครั้งแรก แต่ก็สามารถสัมผัสได้เลยว่าความสามารถของหวงเจิ้งนั้นยังห่างชั้นกับหวงจงอย่างมาก

นอกเสียจากว่าตระกูลหวงไร้ผู้สืบทอดตระกูลแล้ว เขาก็ไม่สามารถคิดถึงความเป็นไปได้อื่นได้เลยว่าทำไมตระกูลหวงถึงได้เลือกคนอย่างเขามาเป็นผู้สืบทอดตระกูล

“รนหาที่ตาย！”

ด้านหวงเจิ้งที่อับอายจนเกิดความโกรธเคือง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล

หยางเฉินแม้ไม่ได้สนใจชายโง่เขลาคนนี้ แต่ภายในใจกลับมีความสงสัยอยู่เต็มไปหมด

ตระกูลหวงต่อให้จะไร้ผู้สืบทอด ก็คงจะไม่ให้หวงเจิ้งกลายเป็นผู้สืบทอดตระกูลหรอกมั้ง ？

อีกอย่างแม้แต่ผู้แข็งแกร่งอันดับที่สามของตระกูลหวงก็ยังถูกส่งตัวให้มาคุ้มกันเขาอีกด้วย

หากดูจากสองจุดนี้ ก็สามารถบอกได้แน่ชัดแล้วว่าหวงเจิ้งไม่ได้เป็นคนโง่เขลาอย่างที่คิด

นี่ตัวเขามองพลาดไปอย่างนั้นหรอ？

หวงเจิ้งคนนี้ ไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ แต่เป็นคนที่มีความสามารถ ？

และยังมีความสำคัญกับตระกูลหวงอะไรแบบนั้นด้วย？

“ไร้สาระ！”

หยางเฉินที่คิดไม่ตก ถึงกับต้องสะบัดหน้าด้วยความเอือมระอา ก่อนที่จะหันหลังหวังจะเดินจากไป

“หยุดเดี๋ยวนี้！”

เขาที่เพิ่งเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงร้องคำรามของหวงเจิ้งก็ดังตามหลังมา ： “สองทางเลือกที่ฉันมอบให้กับนาย นายยังไม่ได้ตอบเลยว่าจะเลือกทางไหน ！”

หยางเฉินถึงกับหยุดนิ่ง มองไปที่หวงเจิ้งด้วยสีหน้าประหลาด： “คุณจะให้ผมเลือกจริงๆ งั้นหรอ？”

“พูดมาก ที่ฉันเดินทางไกลขนาดนี้เพื่อมาหานาย คิดว่าฉันมาเพื่อพูดไร้สาระกับนายหรือยังไง ？”

หวงเจิ้งพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“ในเมื่อคุณอยากให้ผมเลือก อย่างนั้นผมก็ขอเลือกข้อที่สองแล้วกัน ！ให้ผมชดใช้เถอะ！”

เมื่อยหยางเฉินพูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที

หวงเจิ้งหน้านิ่งอึ้ง ด้วยท่าทีที่ล่องลอย

ผ่านไปได้สักพัก กว่าที่เขาจะกลับมาตั้งสติได้อีกครั้ง พร้อมร้องลั่นด้วยความโมโห ： “หยางเฉิน หยุดเดี๋ยวนี้นะ！หยุด！”

ทว่าหยางเฉินกลับไม่ได้เหลียวหันกลับไปมองเขาเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่จะค่อยๆ เดินหายไป

“ตงเชย คุณไปหยุดเขาเดี๋ยวนี้！นี่เขาไม่รู้เลยไงว่าการเลือกแบบนี้จะมีบทสรุปที่ร้ายแรงขนาดไหน ？”

หวงเจิ้งหันไปออกคำสั่งกับตงเชยที่ยืนอยู่ข้างๆ

แต่ตงเชยกลับตอบกลับด้วยความเฉยชา ： “ภารกิจของผมมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือการคุ้มกันคุณ ！”

：

：

？