บทที่ 467 คุกเข่าขอร้อง

แค่คิดก็รู้แล้วว่า เหตุการณ์นี้ส่งผลกระทบอย่างมากกับหวงจง

พูดได้ว่า การตายของไอ้มือเหล็ก เป็นเหมือนแขนที่หักสำหรับฝ่ายของพวกเขา

แม้ว่าจะไม่มีหวงเจิ้ง ตำแหน่งผู้สืบทอดของหวงจง ก็ยังไม่แน่นอน

"หวงจง คุณจำสิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้ได้ไหม?"

จู่ๆ หยางเฉินก็พูดอย่างใจเย็นว่า:"สันดานคนมันดัดยาก!"

"ก่อนหน้านี้ในเจียงโจว คุณประเมินกำลังของฉันผิดไป เพราะความเย่อหยิ่งทะนงตัวเกินไปของคุณ สุดท้ายเลยถูกจนกดลงพื้น ด้วยเหตุนี้ คุณจึงสูญเสียตำแหน่งในฐานะทายาท"

"ครั้งนี้ คุณคิดว่าที่นี่คือเยี่ยนตู คือเขตของคุณ และคิดจะฆ่าฉันอย่างง่ายดาย คิดว่ามีผู้แข็งแกร่งคุ้มครองอยู่ ก็สามารถฆ่าฉันได้อย่างง่ายดาย แต่ก็ล้มเหลวเหมือนเดิม"

"ครั้งนี้ คุณก็คำนวณกำลังของฉันผิด"

"ก็บอกแล้วไงว่า สันดานคุณมันแก้ไม่ได้หรอก!"

"คราวที่แล้ว ฉันขอให้คุณคุกเข่าขอความเมตตา ปล่อยคุณไป คราวนี้ คุณว่า ฉันจะลงโทษคุณอย่างไรดี?"

ในขณะที่พูด หยางเฉินก็เดินไปตรงหน้าหวงจง จ้องหวงจงจากที่สูง ราวกับกำลังดูคนตาย

"ตุบ!"

ในขณะนี้ เสียงคุกเข่าลงบนพื้นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"คุณหยาง ฉันมีตาหามีแววไม่ตา ที่กล้าตั้งความหวังกับตระกูลหวังอีก ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้วจริงๆ"

"ขอร้องไว้ชีวิตฉันเถอะ จากนี้ไปตระกูลหวังจะเคารพคุณอย่างเจ้านาย!"

"คุณหยาง ไว้ชีวิตด้วยครับ!"

ในด้านตระกูลหวัง หวังหู่คุกเข่าร้องไห้และขอร้อง

ก่อนหน้านี้ เดิมที เขาได้ตอบตกลงกับหยางเฉิน เพื่อตระกูลหวังแล้ว ว่าจะใช้ความตายของเขาเองเพื่อแลกกับ ให้หยางเฉินไว้ชีวิตตระกูลหวัง

ในตอนที่เขาตัดสินใจที่จะตาย ใครจะไปรู้ว่าหวงจงกลับปรากฏตัวขึ้น

แม้ว่าเขาจะเกลียดคนของตระกูลหวง ที่หลอกเขา แต่เขาก็ยังเห็นความหวังอยู่ริบหรี่

สุดท้าย ขนาดไอ้มือเหล็กก็ตายในมือของหม่าชาว

ความหวังของเขาก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์!

เมื่อเห็นความตายอย่างเวทนาของไอ้มือเหล็ก ที่ถูกหม่าชาวเหยียบคอหัก หวังหู่ก็กลัวมากจริงๆ เขาไม่อยากตาย เขาแค่อยากมีชีวิตอยู่

"ก่อนหน้านี้คุณทำอะไร? เพิ่งจะมากลัวตอนนี้?"

หม่าชาวเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาไม่มีความรู้สึกดีๆ กับตระกูลหวังเลย

แม้ว่าตระกูลหวังจะถูกตระกูลหวงบังคับ ถึงแต่งงานกับอ้ายหลิน แต่เขาก็ยังเกลียดตระกูลหวังเป็นอย่างมาก

หยางเฉินไม่แม้แต่จะมองหวังหู่เลย แค่พูดว่า:"ตาย!"

"ผ๊วะ!"

ในขณะที่พูดจบ หม่าชาวก็เตะหวังหู่เลย

ขนาดไอ้มือเหล็กก็ถูกเขาฆ่าอย่างง่ายดาย นับประสาอะไรกับหวังหู่?

"ผู้นำ!"

ทุกคนในตระกูลหวัง รู้สึกเศร้าเมื่อเห็นหวังหู่ถูกฆ่าตาย

เมื่อกี้เพิ่งเห็นฉากที่หม่าชาวฆ่าไอ้มือเหล็กด้วยตาของตัวเอง

ในเวลานี้ พวกเขาไม่กล้าโกรธ ยิ่งไม่กล้าพูด ทำได้เพียงฝังความโกรธไว้ในใจเท่านั้น

หวงจงทรุดโทรม หวังหู่ถูกฆ่าตาย และพลังในร่างกายของเขาดูเหมือนจะถูกสูบออกไปในทันที

"คุณคิดจะตายยังไง?"

หยางเฉินพูดหน้านิ่ง

หวงจงไม่ได้พูดอะไร ในดวงตาที่เฉื่อยชา ค่อย ๆ กลายเป็นความดุร้ายและบ้าคลั่งอีกครั้ง

จู่ๆ เขาก็แหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าแล้วหัวเราะ:"ไอ้หนู แกคิดจริงๆเหรอว่า คนของแกฆ่าไอ้มือเหล็กได้ แล้วจะทำอะไรฉันได้?"

"ลืมไปรึเปล่าว่า นางเอกของวันนี้ ยังไม่ปรากฏตัวเลย!"

"หากแกกล้าทำร้ายฉันสักนิด ฉันจะให้เธอตาย!"

"ครั้งนี้ฉันจะเอาความอัปยศ ที่แกให้ฉันในครั้งก่อน กลับมาเป็นสองเท่า!"