บทที่ 474 แยกปืนมือเดียว

"อยากคุยกับคนข้างหลังฉัน คุณยังไม่มีสิทธิ์!"

หม่าชาวทำหน้าแข็งกร้าว และไม่อ้อมค้อม พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า:"ส่งอ้ายหลินมา อาจจะมีทางให้ตระกูลหวงอยู่รอด!"

ตูม!

ผู้คนตะลึงกับคำพูดของหม่าชาว

มือปืนของตระกูลหวง ยี่สิบคนดูประหลาดใจ และพวกเขารู้สึกเหมือนถูกเมิน

มิฉะนั้น ชายหนุ่มคนนี้ถูกปืนเล็งมาที่ศีรษะของเขาจำนวนมาก เขาสามารถตายได้ทุกเมื่อ ทำไมเขาถึงกล้าพูดสิ่งที่หยิ่งผยองเช่นนี้กับผู้นำตระกูลหวง?

หวงเทียนเชิงไม่นึกเลยว่า เมื่อหม่าชาวเห็นตัวเอง ไม่เพียงแต่เขาไม่แสดงความกลัว แต่มีเจตนาฆ่าเล็กน้อยแวบเข้าไปในดวงตาของเขา

"เจ้าหนู แกรู้ไหมว่ากำลังพูดกับใครอยู่? ตอนที่ฉันหวงเทียนเชิงฮึกเหิมในเยี่ยนตู แกยังไม่เกิดเลย!"

"ตอนนี้แกกล้าอวดดีต่อหน้าข้า แกคิดว่าแกมีพลังการต่อสู้อยู่บ้าง ก็มีสิทธิ์มาเหลิงต่อหน้าฉันเหรอ?"

หวงเทียนเชิงหรี่ตาและพูดอย่างเย็นชา:"อยากช่วยผู้หญิงคนนั้น ง่ายมาก เอาชีวิตของหยางเฉินมาแลกเปลี่ยน!"

"คุณอยากได้ชีวิตของฉันมากเลยเหรอ?"

ทันทีที่หวงเทียนเชิงพูดจง ก็มีเสียงที่ไม่แยแสก็ดังขึ้น

ในวินาทีต่อมา สายตาของทุกคนหันไปทางต้นเสียง มีเพียงร่างชายหนุ่มที่อายุไม่ถึง30 ปีค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า

ทุกคนประหลาดใจที่ พบว่าในขณะที่หยางเฉินปรากฏตัว มีเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้าได้ฉายประกายในตาของหวงเทียนเชิง

"บางทีแกอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่า การที่แกทำให้ลูกชายของฉันเป็นคนโง่ มันรู้สึกอย่างไร?"

ในไม่ช้า หวงเทียนเชิงก็พยายามยับยั้งความโกรธของเขาให้สงบลง และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ลูกชายของคุณขี้กลัวเหมือนหนู ตกใจจนโง่ไปเลย โทษฉันด้วยเหรอ?"

หยางเฉินยิ้มอย่างประชดประชัน:"ถ้าจะนับแบบนี้จริง ๆ คงจะโทษฉันจริงๆ"

ดวงตาของหวงเทียนเชิงมืดมนมาก คำพูดประชดประชันของหยางเฉินทำให้เขาหงุดหงิด

"เจ้าหนู ดูเหมือนแกจะเข้าใจอะไรผิด ที่นี่คือตระกูลหวงของฉัน ทุกอย่างแล้วแต่ฉัน!"

หวงเทียนเชิงตะโกนด้วยความโกรธ

หยางเฉินไม่พูด และเหลือบมองหม่าชาว เห็นหัวของหม่าชาว แผลที่ถูกมือปืนที่ชื่อถังคุนยิงเมื่อกี้ ซึ่งเลือดถูกจับเป็นก้อน

ยังมีคราบเลือดแห้งอยู่บนใบหน้าของเขา ซึ่งดูน่าสลดใจมาก

มีร่องรอยของเจตนาสังหารแวบในดวงตาของหยางเฉิน พูดอย่างขมวดคิ้วว่า:"ฉันแค่หลับไปสักพัก นายก็โดนดีที่หัวแล้ว?"

หม่าชาวยิ้มอย่างมีเลศนัย แบะมือออกอย่างช่วยไม่ได้:"พวกเขามีปืนอยู่ในมือ ผมไม่สามารถหลบกระสุนไม่ได้ ทำได้แต่ยอมชั่วคราวเท่านั้น"

"นายไม่รู้จักปลุกฉันเหรอ?"หยางเฉินถามอย่างโกรธเคือง

หม่าชาวยิ้ม:"ผมกลัวจะรบกวนพี่เฉินพักผ่อนไง"

หยางเฉินกับหม่าชาวคุยกันเหมือนไม่มีใครอื่น ราวกับว่าพวกเขาไม่รู้สถานการณ์ของพวกเขาเลย

มือปืนของตระกูลหวง ต่างก็โมโห และรู้สึกถูกทำให้อับอาย

นีกแม่นปืน20 คน ทุกคนเล็งปืนไปที่หยางเฉินกับหม่าชาว แต่ทั้งสองคนกลับยังคุยเล่นกันอยู่

สีหน้าของหวงเทียนเชิงก็ดูแย่เช่นกัน ดวงตาของเขายังคงจ้องมองไปที่หยางเฉิน อยากเห็นอะไรบางอย่างจากใบหน้าหยางเฉิน แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือเขามองไม่เห็นอะไรเลย

"ในเมื่อเมื่อกี้ไม่กล้ารบกวนฉัน เลยไม่สามารถหลีกเลี่ยงกระสุนได้ เลยทำได้แต่ถูกทุบตี งั้นตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่แล้ว นายน่าจะรู้ ว่าควรทำอย่างไรสินะ?"

หยางเฉินพูดอีกครั้ง

หม่าชาวพยักหน้า:"พี่เฉินเคยบอกว่า ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้ารังแกคนของคุณ ก็ถือว่ารังแกคุณ คนอื่นรังแกคนของคุณยังไง คนของคุณจะต้องเอากลับมาเป็นสองเท่า"

"ในเมื่อรู้ ยังไม่รีบไปอีก!"หยางเฉินพูดอย่างโกรธเคือง

"ครับ!"