บทที่ 476 ถูกข่มขู่กลับ

ปล่อยหยางเฉินกับหม่าชาวไปแบบนี้ ความยิ่งใหญ่ของการเป็นผู้นำตระกูลหวง ทำให้เขาไม่สามารถปล่อยชายหนุ่มสองคนนี้ไปอย่างง่ายดายได้

เขาไม่แน่ใจเกี่ยวกับตัวตนของหยางเฉิน หากเขาเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีพื้นฐานใด ๆ จะฆ่าก็ฆ่าเลย

แต่ว่า หากเขามีภูมิหลังที่ดีจริงๆ การฆ่าหยางเฉินจะนำวิกฤตครั้งใหญ่มาสู่ตระกูลหวง

"เจ้าบ้านหวง ฉันเป็นใคร คุณอย่าเดาเลย แม้ว่าคุณจะเดาออก คุณคิดว่าฉันจะบอกคุณเหรอ?"

หยางเฉินยิ้มพูดว่า:"ฉันมาบ้านตระกูลหวงในวันนี้ คาดว่าเจ้าบ้านหวง จะรู้สาเหตุที่ฉันมา"

"งั้นฉันจะไม่พูดไร้สาระแล้ว พูดตรงประเด็นเลยปล่อยอ้ายหลินซะ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการขัดแย้งภายในตระกูลหวงของคุณ"

"และแน่นอน ถ้าเจ้าบ้านหวงอยากสู้กับฉันต่อไป และไม่ยอมเชื่อฉัน ฉันก็ไม่ถือสาที่จะช่วยหวงเทียนเฉิน เข้ามาแทนที่คุณ"

น้ำเสียงของหยางเฉินนิ่งมาก แต่สิ่งที่เขาพูดทำให้หัวใจของหวงเทียนเชิงผันผวนเล็กน้อย

ด้วยความแข็งแกร่งที่หยางเฉินกับหม่าชาวแสดงออกมา หากไปช่วยหวงเทียนเฉินจริงๆ เป็นไปได้จริงๆที่สามารถให้หวงเทียนเฉินมาแทนที่เขา

"แกกำลังบังคับฉันเหรอ?"

หวงเทียนเชิงหรี่ตาพูด

ใบหน้าชราเต็มไปด้วยรอยย่นเต็มไปด้วยความโกรธ

หยางเฉินยิ้มอย่างเฉยเมย:"ถ้าคุณคิดอย่างนั้น ก็แล้วแต่ แต่ฉันบอกคุณได้ว่า ถ้าวันนี้ฉันไม่เห็นอ้ายหลิน ฉันก็ไม่ถือสาที่จะทำให้ตระกูลหวงสูญเสียญาติไปสองสามคน"

หวงเทียนเชิงขมวดคิ้วแน่น และความโกรธในใจของเขาก็ยิ่งมากขึ้น เขารู้สึกกดดันอย่างมาก จากตัวหยางเฉิน

เขาไม่รู้ว่าหยางเฉินจงใจพูดเช่นนี้เพื่อขู่ตัวเอง หรือว่าเขาสามารถโค่นล้มทั้งตระกูลหวงด้วยพลังของเขาเองได้

อย่างน้อยหยางเฉินและหม่าชาว ก็ปรากฏตัวเพียงลำพังในตระกูลหวง ซึ่งทำให้เขาเชื่อมากยิ่งขึ้นว่าหยางเฉินสามารถทำลายตระกูลหวงได้

เมื่อมองไปที่ชายหนุ่มที่อายุเพียง 27-28ปีที่อยู่ข้างหน้าเขา หวงเทียนเชิงก็สงสัยว่า เขาเป็นผู้นำตระกูล หวงในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูจริงเหรอ?

ไม่อย่างนั้นเขาจะกลัวกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูดได้อย่างไร

"ให้ฉันปล่อยอ้ายหลินได้ แต่แกต้องสัญญากับฉันอย่างหนึ่ง!"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หวงเทียนเชิงก็กัดฟันพูด

หยางเฉินขมวดคิ้ว:"อย่าเอาความอดทนของฉันที่มีต่อคุณ มาต่อรองสำหรับคำขอของคุณ! ผลที่ตามมาของการกระทำนี้ มันร้ายแรงมาก!"

"ขอแค่อ้ายหลินสามารถรักษาหวงเจิ้งลูกชายของฉันได้ ความแค้นระหว่างแกกับฉัน ก็จบลง!"

หวงเทียนเชิงดูหนักแน่น และสบตากับหยางเฉินโดยไม่กลัว

หม่าชาวโกรธทันที และก้าวไปข้างหน้า กัดฟันพูดว่า:"แกกำลังรนหาที่ตาย! ถ้าไม่ส่งคนมา งั้นเราจะไปหาเอง!"

"เพียงแต่ว่า ถึงตอนนั้น เราไม่สามารถรับประกันได้ว่าตระกูลหวงจะเป็นอย่างไร!"

"อย่าคิดที่จะข่มขู่เราด้วยชีวิตของอ้ายหลิน เพราะเมื่อแกทำเช่นนี้ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมากขึ้น!"

"อย่าสงสัยในสิ่งที่ฉันพูด ไม่งั้นแกจะตายยังไง ยังไม่รู้เลย"

อ้ายหลินเป็นผู้หญิงที่หม่าชาวชอบ แม้ว่าเขาจะเป็นห่วงมากก็ตาม ในฐานะนักรบชายแดนเหนือ จะไม่มีวันยอมให้สิ่งใดมาข่มขู่ผู้พิทักษ์ชายแดนเหนือได้

และหม่าชาวมั่นใจว่าเขาจะพบอ้ายหลินในบ้านตระกูลหวง

"คุณหยาง คุณสั่งสอนลูกน้องของคุณแบบนี้เหรอ?"

หวงเทียนเชิงขมวดคิ้ว และพูดด้วยความไม่พอใจ

หยางเฉินพูดนิ่งๆ:"เขาไม่ใช่ลูกน้องของฉัน แต่เป็นเพื่อนของฉัน! บังเอิญที่เขาพูดคือสิ่งที่ฉันอยากจะพูด"

"เจ้าบ้านหวงตอนนี้มีเพียงสองทางเลือก ปล่อยคน หรือให้เราหาเอง"

หยางเฉินพูดไป ก็ยกมือขึ้นและเหลือบมองนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์บนข้อมือของเขา และพูดนิ่งๆว่า:"ฉันมีเวลาจำกัด ฉันให้เวลาคุณพิจารณาเพียงสามนาที หลังจากสามนาที ถ้าคุณยังไม่เลือก งั้นฉันจะหาเอง"