บทที่ 480 ตระกูลอวี๋เหวิน

หวงเทียนเฉินคือใคร ในฐานะคนของตระกูลมั่งคั่งในเมืองเยี่ยนตู พวกเขาต่างรู้ดี

แม้แต่คนประเภทนี้ก็ถูกฆ่าโดยไม่มีใครสังเกตเห็น แค่คิดก็รู้แล้วว่า ถ้าคนของตระกูลมั่งคั่งอื่นๆ ตกเป็นเป้าหมาย พวกเขาก็จะถูกฆ่าอย่างง่ายดายเช่นกัน

“อะไรนะ? หวงเทียนเฉินกับหวงจง ตายแล้วทั้งคู่?”

“พวกเขาอยู่ในโรงพยาบาลประชาชนไม่ใช่เหรอ? ยังมียอดฝีมือชั้นหนึ่งของตระกูลอยู่ข้างกายไม่ใช่เหรอ?”

“ทำไมถึงถูกฆ่าตายได้ล่ะ?”

ภายในคฤหาสน์ตระกูลหวง ทันทีที่หยางเฉินจากไป ข่าวการถูกสังหารของหวงเทียนเฉินและหวงจงก็ได้แพร่กระจายไปถึงตระกูลหวงแล้ว

เมื่อหวงเทียนเชิงได้รู้ข่าวนี้ เขาก็ตกใจอย่างสุดขีด

จู่ๆ คำพูดที่หยางเฉินทิ้งไว้ก่อนจะออกจากตระกูลหวงก็ดังขึ้นมาในความคิดของเขา

หยางเฉินกล่าวว่า “อีกสิบนาที ตระกูลหวงจะมีเสียงของคุณเพียงคนเดียว”

หรือจะบอกว่า การตายของหวงเทียนเฉินและหวงจง หยางเฉินเป็นคนบงการ?

ในฐานะที่หวงเทียนเฉินเป็นบุคคลอันดับสองของตระกูลหวง บอดี้การ์ดข้างกายย่อมมีศักยภาพอยู่ในระดับสูงสุดของตระกูลหวง

การถูกสังหารภายใต้การคุ้มครองของยอดฝีมือระดับสูงสุดของตระกูลหวง แค่คิดก็รู้ว่าคนคนนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน?

หวงเทียนเชิงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน ถ้าคนที่หยางเฉินเลือกคือหวงเทียนเฉิน ไม่ใช่เขา

นั่นก็หมายความว่า ตอนนี้คนที่ถูกฆ่าต้องเป็นเขา?

พอคิดถึงตรงนี้ หวงเทียนเชิงก็รู้สึกโชคดีมากที่ตนเองได้รับเลือกจากหยางเฉิน

เมืองเยี่ยนตู ภายในคฤหาสน์แบบดั้งเดิมที่หรูหราแห่งหนึ่ง

ในวิลล่าใจกลางที่หรูหราที่สุดหลังหนึ่ง มีเงาร่างชายวัยกลางคนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างฝรั่งเศสบานใหญ่ กำลังเหม่อมองดูภาพปรากฏการณ์ที่มีมนตร์ขลังภายนอก

ชายวัยกลางคนยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ดูท่าทางหงอยเหงา

ในขณะนี้ ชายชราสวมเสื้อผ้าสมัยราชวงศ์ถังเดินเข้ามา แล้วเอ่ยปากว่า “ผู้นำ นายน้อยมาถึงเมืองเยี่ยนตูแล้ว!”

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชราในชุดราชวงศ์ถัง ในที่สุดสีหน้าของชายวัยกลางคนก็เกิดความแปรปรวน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ หลังจากสงบอารมณ์ตนเองลงได้ระดับหนึ่ง เขาถึงหันกลับไป

“สิบแปดปีแล้ว! ในที่สุดเขาก็ได้มาเหยียบเมืองเยี่ยนตูนี้อีกครั้ง!”

ชายวัยกลางคนเอ่ยปากพูดช้าๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกปลงอนิจจัง ในสายตายังมีความโศกเศร้าอยู่เล็กน้อย

“สิบแปดปีก่อน ผมขับไล่พวกเขาสองแม่ลูกออกจากวงศ์ตระกูลด้วยตัวเอง แล้วยังขับไล่พวกเขาออกจากเมืองเยี่ยนตูด้วย ผมข่มขู่พวกเขาว่า จะไม่สามารถมาเหยียบเมืองเยี่ยนตูได้อีกตลอดชีวิต!”

“สิบแปดปีต่อมา เขากลับมาถึงเมืองเยี่ยนตู นั่นเป็นเพราะเขามีความมั่นใจที่จะต่อสู้กับตระกูลอวี๋เหวินแล้วจึงได้มาที่เมืองนี้ใช่หรือไม่?”

“ไม่ใช่ ด้วยตำแหน่งและศักยภาพของเขาในปัจจุบัน การจะโค่นล้มตระกูลอวี๋เหวิน มันไม่ใช่เรื่องยาก!”

“ครั้งนี้ เขามาที่เมืองเยี่ยนตูเพื่อคิดบัญชีกับผมหรือเปล่า?”

ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ท่าทางหงอยเหงา สูญเสียการควบคุมทางอารมณ์ไปเล็กน้อย

ในขณะนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะแก่ลงไปหลายปีในทันใด

เขาไม่ใช่ใครอื่น เป็นผู้นำของตระกูลอวี๋เหวิน หนึ่งในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู อวี๋เหวินเกาหยาง บิดาผู้ให้กำเนิดหยางเฉิน

ในเวลานี้ ใบหน้าของเขามีเพียงความโศกเศร้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เขาที่มีอายุเพียง 50 ปี แต่จอนผมนั้นหงอกขาวไปนานแล้ว หางตาก็ปกคลุมไปด้วยริ้วรอยยิบๆ

“ผู้นำ ผมคิดว่านายน้อยยังคงมีความผูกพันกับท่าน ถ้าไม่อย่างนั้น ด้วยศักยภาพและตำแหน่งในปัจจุบันของเขา คงจะมาตามหาท่านที่เมืองเยี่ยนตูตั้งนานแล้ว”

“แต่เขาก็ไม่ได้ทำอย่างนั้น เท่าที่ผมรู้ ครั้งนี้เขาไม่ได้มาที่เมืองเยี่ยนตูเพื่อมุ่งหน้าหาตระกูลอวี๋เหวิน”

“แต่ตรงไปที่ตระกูลหวงเลย บังเอิญว่า หวงเทียนเฉินกับลูกชายของเขาเพิ่งถูกสังหารในโรงพยาบาลชุมชนเยี่ยนตู”

ชายชราในชุดราชวงศ์ถังกล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจ