บทที่ 485 สมควรชะล้างให้สะอาดแล้ว

“ตอนนี้รู้จักความเกรงกลัวแล้วสินะ?”

“ผมบอกคุณก็ไม่เสียหาย ลุงของผมชื่อซ่งซวี่หยาง เป็นรองผู้จัดการทั่วไปของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป เขารับผิดชอบงานด้านทรัพยากรบุคคล”

“ในเมื่อรู้จักความเกรงกลัวแล้ว ทำไมยังไม่รีบคุกเข่าลงอ้อนวอนให้ผมปล่อยคุณไปล่ะ?”

“มิฉะนั้น วันนี้คุณจะไม่สามารถออกจากเยี่ยนเฉินกรุ๊ปไปได้ ผมพูดเพียงประโยคเดียว ก็สามารถตีหัวคุณแบะเป็นหัวหมูได้เลย”

ซ่งเหล่ยทำหน้าเย่อหยิ่งภาคภูมิใจดูกวนประสาท พูดพลางจุดบุหรี่ให้ตัวเอง

บนผนังด้านข้าง มีป้ายห้ามสูบบุหรี่เตะตาอยู่ แต่เขาไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย

“ทำไมจู่ๆ ผมถึงเกิดภาพลวงตาว่า เยี่ยนเฉินกรุ๊ปเป็นทรัพย์สมบัติของตระกูลซ่งของคุณ?”

หยางเฉินถามด้วยรอยยิ้มทันที

ซ่งเหล่ยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “คุณพูดแบบนี้ ถือว่าถูกครึ่งหนึ่ง”

“เอ๊ะ? หมายความว่ายังไง?”

หยางเฉินเกิดความสนใจขึ้นมา

“คุณควรรู้ว่า ที่ยืนอยู่เบื้องหลังเยี่ยนเฉินกรุ๊ปคือตระกูลอวี๋เหวิน แต่ในความเป็นจริง คนของตระกูลอวี๋เหวินจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของบริษัทโดยตรง”

“ในเวลานี้ จำเป็นต้องมีการฝึกอบรมคนสนิทมาบริหารบริษัท ส่วนลุงของผมก็ได้รับการฝึกอบรมจากตระกูลอวี๋เหวิน เป็นคนสนิทให้มาบริหารเยี่ยนเฉินกรุ๊ป”

“คุณอย่าประมาทลุงของผมเด็ดขาด แม้ว่าจะเป็นเพียงรองประธานบริษัท แต่อำนาจและตำแหน่งของเขาในบริษัทนั้นห่างไกลจากลั่วปิง ผู้จัดการทั่วไปของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ที่เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งได้ไม่นานอยู่มาก”

“คำพูดของลุง ตำแหน่งสูงๆ ในเยี่ยนเฉินกรุ๊ปไม่มีใครกล้าไม่ฟัง แต่คำพูดของลั่วปิง ทุกคนจะเห็นเป็นอากาศ ไม่เห็นอยู่ในสายตา”

“ผมพูดแบบนี้ คุณก็น่าจะรู้ว่าลุงของผมเป็นอะไรในเยี่ยนเฉินกรุ๊ปใช่ไหม?”

ซ่งเหล่ยดูเหมือนจะกระตือรือร้นในการเอาอำนาจของตนมาคุยโม้อย่างมาก

เพียงไม่กี่ประโยคก็บอกได้ถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

สิ่งที่เขาไม่ทันได้รู้สึกตัวก็คือ ในส่วนลึกของดวงตาของหยางเฉิน มีแววอาฆาตระยิบระยับอยู่

เขามอบหมายให้ลั่วปิงมาเป็นผู้จัดการทั่วไปของสำนักงานใหญ่ของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหัวหน้าแต่ในนามโดยสิ้นเชิง

คนที่ควบคุมบริษัทจริงๆ ยังคงเป็นคนสนิทที่ทายาทสายตรงของตระกูลอวี๋เหวินฝึกฝนอบรมขึ้นมา

เกรงว่าภายในเยี่ยนเฉินกรุ๊ป อาจไม่ได้มีแค่ซ่งหมิงซู่ว์เพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ยังมีผู้บริหารระดับสูงคนอื่นๆ ที่เป็นคนสนิทที่ได้รับการฝึกอบรมจากตระกูลอวี๋เหวินด้วย

มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับลั่วปิงที่จะควบคุมเยี่ยนเฉินกรุ๊ปได้อย่างสมบูรณ์

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หยางเฉินก็รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้มาที่เมืองเยี่ยนตูก่อนหน้านี้ เพื่อช่วยเหลือลั่วปิงให้ควบคุมเยี่ยนเฉินกรุ๊ปได้ก่อน

แต่ตอนนี้มันก็ยังไม่สายเกินไป เวลาก็เหมาะสมแล้ว

จะว่าไปแล้ว หากไม่ได้มอบหมายให้ลั่วปิงมาเป็นผู้จัดการทั่วไป เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือคนสนิทที่ตระกูลอวี๋เหวินฝึกอบรมขึ้นมาในเยี่ยนเฉินกรุ๊ป?

ตอนนี้ก็สามารถช่วยกันสะสางปัญหาได้พอดี

“เยี่ยนเฉินกรุ๊ป ถึงเวลากวาดล้างทำความสะอาดครั้งใหญ่แล้ว”

หยางเฉินพึมพำกับตัวเอง

“หนุ่มน้อย ผมบอกคุณไปมากแล้ว ตอนนี้คุณรู้ตำแหน่งของผมในเยี่ยนเฉินกรุ๊ปแล้วใช่ไหม? ในเมื่อคุณรู้แล้ว ยังไม่รีบคุกเข่าลงอ้อนวอนขอความเมตตาอีก!”

ซ่งเหล่ยพูดเร่งรัด

ถ้าไม่ใช่เพราะหยางเฉินสนิทสนมกับหานเฟยเฟยมาก เขาคงไม่ยืนกรานที่จะให้หยางเฉินคุกเข่าขอความเมตตา

เขาต้องการให้หยางเฉินคุกเข่าลงต่อหน้าหานเฟยเฟย ทำให้หานเฟยเฟยรู้ว่าหยางเฉินเป็นเพียงมดตัวหนึ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

“ไร้สาระ!”

หยางเฉินพูดขึ้นมาเบาๆ

“คุณพูดอะไรน่ะ?”

ซ่งเหล่ยยังไม่ได้สติกลับมา

ในเวลานี้ หม่าชาวได้เดินเข้ามา แล้วจับข้อมือของซ่งเหล่ยไว้