บทที่ 50 ความสุขสุดขีดสู่ความทุกข์สุดขั้ว

คำสั่งของหยางเฉิน ความสามารถในการดำเนินการของลั่วปิงยอดเยี่ยมมาก ไม่ช้าก็เอาเรื่องทุกอย่างไปตรวจสอบจนชัดเจนแล้ว

"ผู้หญิงคนนี้น่ารังเกียจจริงๆ ก็แค่หัวหน้าแผนกธุรกิจเล็กๆ คนหนึ่ง ถึงขนาดรับสินบนมากมายขนาดนี้ ถึงขั้นแม้แต่ข้อมูลของซานเหอกรุ๊ป ก็เคยขายมาก่อน"

หยางเฉินนั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน ในมือกำลังถือข้อมูลฉบับหนึ่งที่ลั่วปิงให้มา ดวงตาทั้งคู่ค่อยๆ หรี่ลงเล็กน้อย "ด้วยหลักฐานเหล่านี้ น่าจะพอให้เธอติดคุกสิบปีสินะ? "

"ท่านประธาน ของพวกนี้ ตอนนี้ก็ส่งไปให้ทางตำรวจหรือ? " ลั่วปิงยืนอยู่ด้านหน้าโต๊ะทำงาน เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

หยางเฉินโยนเอกสารลงไปในถังขยะอย่างลวกๆ "นายไม่ใช่บอกว่า วันนี้เธอเพิ่งได้รับเงินรางวัลของแผนกหรือ? อีกทั้งคืนนี้ยังจะเชิญเพื่อนร่วมงานในแผนกไปทานอาหาร แล้วยังดูถูกฉินซีต่อหน้าทุกคน นายคิดว่า หลักฐานพวกนี้ ควรจะใช้งานอย่างไร? "

ลั่วปิงชะงักไปเล็กน้อย ไม่ช้าก็เข้าในเจตนาของหยางเฉิน "ฉันเข้าใจแล้ว ท่านประธานต้องการยกเธอให้ขึ้นไปสูงที่สุด จากนั้นค่อยโยนลงมาอย่างโหดร้าย"

หยางเฉินมุมปากค่อยๆ ยกขึ้น "ไปเถอะ! "

ซานเหอกรุ๊ป เพราะว่าหวังเมิ่งได้รับเงินรางวัลหนึ่งแสนจากบริษัท วันทั้งวัน ก็รู้สึกตื่นเต้น

หัวหน้าคนอื่นๆ ก็พากันมาแสดงความยินดีกับหวังเมิ่ง นี่ทำให้หวังเมิ่งมีความรู้สึกว่าเธอกำลังจะเข้ารับตำแหน่งรองผู้จัดการแผนก

หลังจากตอนที่ฉินซีส่งข้อความหนึ่งออกไปแล้ว ราวกับว่าเปลี่ยนไปเป็นคนละคน งานในมือทั้งหมดล้วนถูกโยนไว้ด้านข้าง เริ่มเตรียมความพร้อมสำหรับงานหลังจากเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการ

อย่างไรเธอก็เป็นผู้ก่อตั้งซานเหอกรุ๊ป ถึงแม้ว่าหลังจากนั้นบริษัทจะถูกตระกูลแย่งเอาไป แต่เธอก็ยังทำงานอยู่ที่บริษัทมาหลายปี งานหลายๆอย่างก็เข้าใจเป็นอย่างดี

ตอนนี้ก็เพียงแค่ทำแผนงานและจัดการ ในเมื่อเธอรู้ว่าหยางเฉินคือคนเบื้องหลังที่ซื้อซานเหอกรุ๊ปไป แน่นอนก็เข้าใจว่าตำแหน่งผู้จัดการนี้ จะต้องตกมาอยู่ในมือของเธอแน่นอน

เดิมทีเธออยากจะอาศัยความพยายามของตัวเอง เริ่มตั้งแต่ขั้นต่ำสุดของบริษัท เธอมั่นใจว่าจะสามารถนั่งบนตำแหน่งผู้จัดการไปทีละก้าวได้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ช่องทางเลื่อนตำแหน่งของบริษัทถึงกับมีช่องโหว่มากมายขนาดนี้

ก็เหมือนกับเธอในตอนนี้ เพราะว่าหวังเมิ่งเห็นเธอขัดสายตา ถึงเธอจะพยายามสุดชีวิต ก็ไม่สามารถเลื่อนตำแหน่งตามปกติได้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอมีความสามารถในการเป็นผู้จัดการ ทำไมจะต้องยอมแพ้? ทำไมตนเองไม่ขึ้นนั่งตำแหน่ง จากนั้นปรับปรุงช่องโหว่เหล่านี้ของบริษัท

"หัวหน้าหวัง ได้ยินหรือยัง? สำนักงานใหญ่ได้แต่งตั้งผู้จัดการของซานเหอกรุ๊ปแล้ว บอกว่าก่อนเลิกงาน จะออกคำสั่งลงมาโดยเอกสารจ่าหน้าสีแดงอย่างเป็นทางการ" หญิงสาวแต่งหน้าจัดที่เมื่อเช้ามาส่งธงแดงหมุนเวียนให้กับหวังเมิ่ง วิ่งกลับมาที่ห้องทำงานของหวังเมิ่งอีกครั้ง

หวังเมิ่งตะลึง "จริงหรือ? "

หญิงสาวแต่งหน้าจัด เอ่ยยิ้มๆ "หัวหน้าหวัง โชคของเธอมากล้นจริงๆ เดือนก่อนเพิ่งจะได้รับการประเมินอันดับหนึ่งของบริษัท ยังได้รับเงินรางวัลส่วนตัวอีกหนึ่งแสน เป็นเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุดแท้ๆ เลย ผู้จัดการจะเข้ารับตำแหน่งแล้ว เธอจะต้องสร้างความประทับใจที่ดียิ่งให้กับผู้จัดการได้แน่"

หวังเมิ่งได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยเช่นนี้ ก็ได้สติกลับมา มือทั้งคู่กำแน่นขึ้นมา "ถ้าเกิดถูกผู้จัดการเห็นความสำคัญได้จริง เช่นนั้นก็เยี่ยมไปเลย"

"ฉันเฝ้ามองเธออยู่นะ! " หญิงสาวแต่งหน้าจัดเอ่ยจบ ก็บิดเอวจากไป

ข่าวที่ผู้จัดการจะเข้ารับตำแหน่งก่อนเลิกงานไม่นานก็กระจายไปทั้งบริษัท ในตอนนี้ทุกคนต่างราวกับตนเองจะได้เลื่อนตำแหน่ง ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

มีเพียงฉินซีคนเดียวที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างสงบ ยุ่งอยู่กับคอมพิวเตอร์

ฉินซีในเวลานี้ เหมือนกับว่าได้พบแรงผลักดันเมื่อตอนก่อตั้งซานเหอกรุ๊ป ต่างเริ่มวางแผนการสำหรับการวางโครงร่างการพัฒนาของบริษัท และการโยกย้ายบุคลากรของบริษัท

ประสบการณ์ทำงานระดับเบื้องต้นของช่วงเวลานี้ สำหรับเธอแล้วสำคัญอย่างมาก เธอเชื่อมั่นว่า รอให้หลังจากเธอขึ้นรับตำแหน่งแล้ว จะต้องพาบริษัทไปสู่ความรุ่งโรจน์ที่สูงยิ่งขึ้นแน่นอน

"ผู้หญิงแพศยาคนนั้น ก็ไม่รู้ว่าวันๆ ทำอะไรอยู่" หวังเมิ่งพูดแขวะอยู่กับเพื่อนร่วมงานข้างกาย

"แสร้งทำเป็นยุ่งไงล่ะ! เคยเป็นประธานบริษัท ตอนนี้กลับกลายเป็นพนักงานระดับล่างสุดของบริษัท เกรงว่าในใจคงไม่ยินยอมอย่างมากล่ะสิ! " เพื่อนร่วมงานเหลือบตามองไปทางฉินซี

หวังเมิ่งหัวเราะเสียงเย็นครั้งหนึ่ง "ไป! เดินเข้าไปดูหน่อย! "

ฉินซีเพิ่งจะจัดการข้อมูลเสร็จ ก็พบว่าหวังเมิ่งเดินเข้ามาแล้ว

"ฉินซี เธอน่าจะได้ยินแล้วสินะ? " หวังเมิ่งหรี่ตาเอ่ยถาม

ฉินซีขมวดคิ้ว "ได้ยินอะไร? "

"เธอว่าตัวเธอเอง ทุกวันล้วนแสร้งทำเป็นยุ่งอะไรอยู่นะ? แม้แต่ข่าวที่ผู้จัดการจะขึ้นรับตำแหน่ง ก็ไม่ได้ข่าวหรือ? " เพื่อนร่วมงานข้างกายหวังเมิ่งเอ่ยอย่างเยาะเย้ย

"ถึงจะรู้แล้ว เกรงว่าคงจะแสร้งเป็นไม่รู้ ถ้าหลังจากได้ยินข่าวผู้จัดการจะขึ้นรับตำแหน่งแล้ว ใครจะทุกข์ใจที่สุด คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฉินซีแล้ว อย่างไรเสีย ครั้งหนึ่งเธอก็เคยเป็นประธานของบริษัทนะ! " หวังเมิ่งยิ้มกริ่มเอ่ยขึ้น

"ใช่สิ จากจุดสูงสุดตกลงมาถึงจุดต่ำสุด เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเสียจริง"

"ที่จริงแล้วเรื่องพวกนี้ก็ไม่นับเป็นอะไร ที่น่าเศร้าที่สุดก็คือ เธอถึงกับแต่งให้กับคนไร้ค่า แล้วยังมีลูกอีก หลังจากมีลูกแล้ว คนไร้ประโยชน์นั่นก็บังเอิญหายไปอีก"

"ฮ่าๆ! ยังมีเรื่องนี้ด้วย? ฉันถึงกับไม่รู้เลย"

……

เห็นหวังเมิ่งพุ่งเป้าไปที่ฉินซี เพื่อนร่วมงานของแผนกอื่นต่างก็ล้อมวงกันเข้ามา เยาะหยันดูถูกฉินซี

ฉินซีไม่พูดจา เพียงแค่มองหน้าตาน่ารังเกียจโดยรอบทีละคนด้วยสายตาเย็นชา เพื่อที่จะประประแจง กลับเหยียบย่ำคนอื่น น่ารังเกียจเสียจริง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เอกสารแต่งตั้งผู้จัดการก็ยังไม่ส่งมา นี่ทำให้พนักงานของบริษัทต่างพากันผิดหวังเล็กน้อย

ในเวลานี้หวังเมิ่งก็เดินเข้ามา แย้มยิ้มเอ่ย "คืนนี้ที่ร้านอาหารเป่ยหยวนชุน ฉันจองห้องรับรองไว้เรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็ไปกันนะ! "

"หัวหน้าหวังอายุยืนหมื่นปี! " ทุกคนต่างโห่ร้องขึ้นมา

ก็เป็นในตอนนี้ รถAudia8สีดำคันหนึ่ง ค่อยหยุดลงที่ประตูบริษัท ชายวัยกลางคนในชุดสูททางการ รีบเร่งลงมาจากบนรถ ในมือถือกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งอยู่

รองผู้จัดการของซานเหอกรุ๊ปรีบขึ้นหน้าไป "เลขาเฉิน สวัสดี! "

เลขาเฉินพยักหน้าน้อยๆ "สวัสดีรองประธานหนิว เมื่อครู่ระหว่างทางรถติด พนักงานของบริษัททั้งหมดยังอยู่สินะ? "

"ล้วนยังอยู่ เลขาเฉินเชิญด้านใน! " ประธานหนิวเอ่ยอย่างนอบน้อม