บทที่ 506 ศัตรูที่ฆ่าพ่อ

“ท่านประธาน นี่คือภาพวาดออกแบบตกแต่งห้องทำงานของคุณในสำนักงานสาขาเจียงโจว ท่านลองดูว่าพอใจกับมันไหม?”

ลั่วปิงนำภาพวาดออกแบบหลายฉบับมาให้หยางเฉินดู

ก่อนที่หยางเฉินจะกลับจากชายแดนเหนือ ห้องทำงานประธานเป็นของหยูเหวินหวู

ในเวลานั้น ส่วนแบ่งของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปถูกควบคุมโดยทายาทสายตรงของตระกูลนำโดยหยูเหวินหวู หลังจากที่รู้ว่าหยางเฉินกลับมาแล้ว อวี๋เหวินเกาหยางก็คืนหุ้นทั้งหมด เพื่อมอบให้แก่หยางเฉิน

หยางเฉินรับภาพมาดูคร่าวๆ แล้วส่งคืนให้ลั่วปิง พลางกล่าวว่า “ตกแต่งตามแบบบนภาพวาดได้เลย”

จนกระทั่งวันนั้น คนสนิทที่เชื่อถือได้ซึ่งได้รับการฝึกฝนโดยหยูเหวินหวูถูกแผนกที่เกี่ยวข้องพาตัวไป เยี่ยนเฉินกรุ๊ปในปัจจุบัน จึงจะถือว่าได้กลับคืนสู่มือของหยางเฉินโดยสมบูรณ์

หยางเฉินจะทำลายทุกอย่างที่เป็นของหยูเหวินหวูแต่เดิม

หยางเฉินยืนอยู่ที่ชั้นบนสุด สองตาเหม่อมองเมืองเยี่ยนตู มีสัมผัสของความเศร้าในแววตาของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นอย่างหาที่เปรียบมิได้ “แม่ครับ แม่เห็นแล้วหรือยัง? ผมเอาทุกอย่างที่เป็นของแม่แต่เดิมกลับคืนมาแล้ว ต่อไป เยี่ยนเฉินกรุ๊ปจะกลายเป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดในจิ่วโจว หรืออาจถึงขั้นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดในโลก!”

ประโยคง่ายๆ กลับทำให้ลั่วปิงซึ่งยืนเงียบสงบอยู่ข้างหลังหยางเฉินเกิดคลื่นยักษ์อยู่ภายในใจ ในฐานะลูกน้องที่ไว้ใจได้ เขาย่อมรู้ว่า หยางเฉินไม่เคยพูดไร้สาระ

ดูเหมือนว่าเขาจะได้เห็นช่วงเวลาที่เยี่ยนเฉินกรุ๊ปก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลก!

“พี่เฉิน คนจากตระกูลเย่มาหาคุณ!”

ในเวลานี้ หม่าชาวได้มาหาหยางเฉิน แล้วกล่าวว่า “อีกฝ่ายมีอายุประมาณสามสิบปี ชื่อเย่หวูซวง”

“ท่านประธาน เย่หวูซวงเป็นคนรุ่นที่สามที่ดีที่สุดของตระกูลเย่ เธอได้รับการยกย่องอย่างสูงจากผู้นำของตระกูลเย่ กิจการมากมายของตระกูลเย่ ล้วนมอบให้เป็นภาระของเขา”

ลั่วปิงพูดเสริมต่อ

เพิ่งขอความช่วยเหลือจากตระกูลเย่เมื่อวานนี้ ถ้าปฏิเสธที่จะพบเขา ก็เป็นการไม่สมควรอย่างยิ่ง

“ผมจะรอเขาที่ห้องทำงานของประธานลั่ว” หยางเฉินกล่าว จากนั้นเขาก็หันกลับไปและไปที่ห้องทำงานของลั่วปิง

ไม่นาน ร่างหนุ่มก็มาถึงห้องทำงานของลั่วปิง

ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเด็กรุ่นสามที่โดดเด่นที่สุด เย่หวูซวง!

เย่หวูซวงอายุประมาณสามสิบปี แต่งกายด้วยชุดสูทลำลองสบายๆ ผมสั้นสะอาดและมีพลังที่ไม่ธรรมดา

ใบหน้าเหลี่ยมของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส สงบนิ่งและมั่นใจ

เมื่อหยางเฉินมองพิจารณาเย่หวูซวง เย่หวูซวงก็จ้องมองหยางเฉินเช่นกัน

นี่เป็นครั้งแรกที่เย่หวูซวงได้พบหยางเฉิน ทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในสำนักงาน เธอก็ถูกดึงดูดด้วยสายตาของหยางเฉินเขาในทันที

มันเป็นดวงตาคู่หนึ่งที่คมกริบมาก ทันใดนั้นเขาก็เกิดภาพลวงตาว่า ขณะที่หยางเฉินมองมาที่เขา เหมือนกำลังมองดูศพ

ในสายตาของหยางเฉิน ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ คมกริบราวกับมีด ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตากับเขาโดยตรง

เพียงแต่การพบหน้ากัน เย่หวูซวงมั่นใจว่า ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่ง่ายดายเหมือนข้อมูลที่ตระกูลเย่มี

“นี่คงเป็นคุณหยางใช่ไหม?”

ไม่นานเย่หวูซวงก็พูดกับหยางเฉิน พลางยื่นมือออกมาหาเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

แทนที่หยางเฉินจะจับมือกับเขา แต่กลับพูดอย่างเย็นชาว่า “นั่งลง!”

ทันใดนั้นเย่หวูซวงก็รู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับผู้อาวุโส ทั่วร่างกายของหยางเฉินมีอำนาจของคนที่อยู่เหนือกว่า แม้แต่ต่อหน้าผู้นำของตระกูลเย่ เย่หวูซวงยังไม่เคยรู้สึกกดดันเช่นนี้

เย่หวูซวงจิตใจสั่นไหว ชักมือกลับอย่างเงียบๆ แล้วนั่งตรงข้ามกับหยางเฉินด้วยรอยยิ้ม

“คุณเย่มาหาผม มีเรื่องอะไรเหรอ?”

หยางเฉินเอ่ยปากถาม