บทที่ 517 ต้อนรับขับสู้

ยิ่งไปกว่านั้น คนแก่ตรงหน้าอายุปาเข้าไป 80 ปีแล้ว เขาคือคนที่ฆ่าพ่อแท้ๆ ของฉินซี

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เย่จี้จงตวาดอย่างโมโห

เขาเป็นเจ้าบ้านตระกูลเย่มาหลายสิบปี ไม่เคยมีใครไร้มารยาทกับเขาเช่นนี้

หยางเฉินชะงักฝีเท้า และหันกลับไปมอง เย่จี้จง เขาแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “มีอะไรอีก”

“ปัง!”

เย่จี้จงใช้มือตบลงบนโต๊ะชาอย่างแรง จากนั้นจึงพูดอย่างโมโห “นายคือสามีของเย่เสี่ยวซี ก็เท่ากับเป็นหลานเขยของฉัน เมื่อเจอฉัน ก็ควรทำความเคารพไม่ใช่หรือไง”

หยางเฉินอึ้งไป จากนั้นจึงนึกได้ว่าเย่เสี่ยวซีก็คือฉินซี

“ภรรยาผมชื่อฉินซี ไม่ใช่เย่เสี่ยวซี”

แววตาของหยางเฉินเย็นยะเยือก และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “บนโลกใบนี้ ไม่มีใครทำให้คนอย่างหยางเฉินเคารพได้! จะให้ทำความเคารพคุณงั้นเหรอ ไม่มีทาง!”

ตอนนี้สีหน้าของหยางเฉิน เต็มไปด้วยความโมโห น้ำเสียงของเขาเย็นชา ทุกคนรู้สึกถึงความเย็นปกคลุมไปทั่วร่างกาย ขนาดเย่จี้จงเอง ยังอดตัวสั่นไม่ได้

เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล ที่แผ่ออกมาจากตัวหยางเฉิน

ราวกับว่าถ้าหยางเฉินต้องการชีวิตเขา ก็สามารถทำได้อย่างง่ายดาย

“หยางเฉิน อย่าบังอาจ!”

จู่ๆ เย่ม่านก็โมโหขึ้นมา และตวาดใส่หยางเฉิน

หยางเฉินมองเย่ม่านอย่างเย็นชา “อย่าลืมที่ผมเคยพูด ความสัมพันธ์ของผมกับตระกูลเย่ แค่ความร่วมมือทางธุรกิจเท่านั้น แต่ไม่ใช่มาควบคุมผม! ไม่อย่างนั้น สัญญาระหว่างเรา ก็ล้มเลิกมันไปซะ!”

เย่ม่านชะงักไป ตอนเจรจากับหยางเฉินที่เจียงโจว หยางเฉินพูดไว้ว่าทั้งสองฝ่าย มีความสัมพันธ์แค่ทางธุรกิจเท่านั้น

แต่เย่จี้จงกลับแสดงออกว่าต้องการควบคุมหยางเฉิน เห็นได้ชัดว่าตระกูลเย่ละเมิดสัญญาก่อน

เย่จี้จงสีหน้าเคร่งขรึมจนน่ากลัว เขาโกรธจนตัวสั่น

หยางเฉินทำให้เขาลำบากใจ ต่อหน้าแขกตระกูลใหญ่ในเมืองเยี่ยนตู ที่มากันอย่างมากมาย

เย่ชังได้โอกาส จึงกัดฟันพูดว่า “พ่อ ไอ้หมอนี่ มาหาเรื่องตระกูลเย่ชัดๆ ผมว่าฆ่ามันเลยดีกว่า!”

ตอนนี้ความเกลียดที่เย่ชังมีต่อหยางเฉิน พุ่งขึ้นถึงขีดสูงสุด

สำหรับเขา ถ้าไม่ใช่เพราะหยางเฉิน เขาคงไม่หลุดออกจากตำแหน่งผู้สืบสกุล

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า มีประกายไฟลุกขึ้นมาในแววตาของเย่หวูซวงที่เงียบมาตลอด

เขาจงใจใช้ชื่อเสียงของเจ้าบ้านเย่ เชิญหยางเฉินมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิด นี่คือแผนการร้ายของเขา

ตอนนี้เป็นที่แน่นอนแล้วว่า เย่ชังคือเจ้าบ้านคนต่อไป

ในฐานะที่เย่หวูซวง เป็นหลานคนแรกในบรรดาหลานๆ แน่นอนว่าเขาต้องมีความทะเยอทะยาน และต้องขัดขวางไม่ให้เย่ชังได้เป็นเจ้าบ้านคนต่อไป

เย่จี้จงมีลูกชายเพียงสองคน คนแรกคือพ่อของเย่หวูซวง คนที่สองคือเย่ชัง

ถ้าเย่ชังหลุดออกจากตำแหน่งเจ้าบ้าน งั้นคนที่มีโอกาสได้เป็นเจ้าบ้านตระกูลเย่มากที่สุด ก็คือเขา

ส่วนเย่ม่าน ก็แค่คนที่มีอำนาจเล็กน้อยเท่านั้น

ดังนั้นเย่หวูซวงจึงลองยืมมือหยางเฉิน มาจัดการเย่ชัง

ถ้าเย่ชังโดนจัดการ ตำแหน่งผู้สืบสกุล ต้องตกอยู่ในมือเขาอย่างแน่นอน

แน่นอนว่าการที่เย่หวูซวงทำเช่นนี้ เพราะเขารู้ถึงความสามารถของหยางเฉิน

ตอนนี้เย่ชังหลุดออกจากตำแหน่งเจ้าบ้าน และหยางเฉินก็ตั้งตนเป็นปรปักษ์กับเย่จี้จงต่อหน้าทุกคน เย่ม่านจะต้องสูญเสียอำนาจแน่

เมื่อเป็นเช่นนี้ ทั้งตระกูลเย่ ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์มาแย่งตำแหน่งเจ้าบ้านกับเขาอีก

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ในใจของเย่หวูซวงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ตอนนี้ เขาแค่รอดูอะไรสนุกๆ เท่านั้น

“คนวัยนี้ช่างโอหังเสียเหลือเกิน นี่คือเจ้าบ้านตระกูลเย่เชียวนะ เขากล้าด่าเจ้าบ้านต่อหน้าทุกคน”