บทที่ 52 ขอร้องให้กลับไป

หยางเฉินพาฉินซีและเสี้ยวเสี้ยวไปส่งถึงบ้านฉิน ฉินซีกำลังจะลงรถ หยางเฉินพลันยิ้ม "รอก่อน ฉันขับรถเข้าไปในลานบ้าน! "

"หา? "

ฉินซียังไม่ได้สติกลับมา หยางเฉินก็ลงรถไปเปิดประตูลานบ้านแล้ว จากนั้นก็กลับมาบนรถ

ในความประหลาดใจของฉินซี หยางเฉินก็เอารถขับไปจอดในลานบ้านแล้ว

"หยางเฉิน นายรีบเอารถขับออกไป ถ้าเกิดให้คุณแม่ฉันรู้ แล้วไล่นายออกไปเป็นเรื่องเล็ก แต่มาทุบทำลายรถจะทำอย่างไร? " ฉินซีสีหน้าวุ่นวาย

ที่บ้านนี้ เป็นโจวยู่ชุ่ยที่ดูแลครอบครัว

ฉินซีกลับไม่รู้ ตอนเช้าหยางเฉินจัดการแม่ยายไว้อยู่หมัดแล้ว และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาก็จะเข้ามาอยู่ในบ้านนี้แล้ว

"เสี่ยวซี ความหมายของเธอก็คือ ไล่ฉันออกไปเป็นเรื่องเล็ก ทุบรถเป็นเรื่องใหญ่? " หยางเฉินทำท่าทางน้อยใจ

ฉินซีเอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี "ไร้สาระ! คุณแม่ของฉันเดิมทีก็ไม่ชื่นชอบนาย ไล่ออกไปก็เป็นเรื่องปกติ แต่ว่าถ้าทุบรถเสียหายแล้ว จะทำอย่างไร? ราคารถคันนี้ของนาย น่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านสินะ? "

รถคันนี้มากกว่าหนึ่งล้านเป็นธรรมดา ไม่เพียงเป็นรถใหม่คุณภาพสูง เริ่มต้นที่หนึ่งล้านขึ้นไป อีกทั้งรถคันนี้ ยังเป็นหม่าชาวที่ไปสำนักงานใหญ่ของVolkswagen ให้ปรับแต่งตามระดับค่าความปลอดภัยสูงสุดของฝ่ายกองทัพ

"ถึงแม้คุณแม่ฉันจะพูดไปแล้วเมื่อตอนเช้า ว่าวันหน้าอนุญาตให้นายอยู่ในบ้าน แต่เธอมักจะเป็นคนที่เมื่อเช้าพูดไว้ มาถึงตอนเย็นก็ไม่ยอมรับแล้ว"

ฉินซีกำลังพูดอยู่ พลันมองเห็นโจวยู่ชุ่ยที่ผูกผ้ากันเปื้อนออกมา สีหน้าก็วุ่นวายทันที "ไม่ดีแล้ว! คุณแม่ฉันออกมาแล้ว! "

เธอรีบลงรถ เพิ่งคิดจะอธิบาย อันดับแรกหยางเฉินหิ้วถุงเครื่องประดับใบหนึ่ง เดินขึ้นหน้าอย่างยิ้มแย้มยื่นให้กับโจวยู่ชุ่ย "คุณแม่ นี่คือตอนที่ผมผ่านร้านหยก ตั้งใจซื้อกำไลข้อมือหยกเหอเถียนตามบุคลิกลักษณะของคุณแม่เป็นพิเศษ คุณแม่ลองดูว่าชอบไหม? "

ตอนเช้าเพิ่งจะได้รับเงินสดห้าหมื่นหยวนที่หยางเฉินมอบให้ ตอนเย็นได้รับกำไลข้อมือหยกวงหนึ่งที่ราคาไม่เบามา ในใจของโจวยู่ชุ่ยตื่นเต้น

แต่ความคับแค้นใจต่อหยางเฉินที่มีมายาวนาน ทำให้เธอไม่อาจเปลี่ยนท่าทีต่อหยางเฉินได้ในทันที แต่ท้ายที่สุดท่าทีก็ยังดีกว่าแต่ก่อนมาก

โจวยู่ชุ่ยแค่นเสียงเย็นคำครั้งหนึ่ง ยื่นมือออกไปรับถุงเครื่องประดับมาลวกๆ เอ่ยอย่างราบเรียบ "นับว่านายยังมโนธรรมอยู่บ้าง! "

เธอเอ่ยจบ ก็หมุนกายเข้าบ้านไป

ฉินซีสีหน้าตกตะลึงมองเรื่องทั้งหมดนี้ จนกระทั่งหยางเฉินเตือนสติเธอ "รีบเข้าบ้านไป ไม่ได้กินอาหารที่คุณแม่ทำมานานแล้ว"

ไม่รอให้ฉินซีขยับ เขาก็กุมมือของเสี้ยวเสี้ยวเข้าบ้านไปแล้ว

"เขายังมีเทคนิคแบบนี้? "

ฉินซีพูดกับตัวเองประโยคหนึ่ง ต่อจากนั้นก็ตามหยางเฉินเข้าบ้านไป

"คุณแม่ฉันล่ะ? " ฉินซีเอ่ยถามอย่างสงสัย

หยางเฉินยิ้มส่ายหน้า "บางทีอาจจะไปค้นหาข้อเท็จจริงแล้ว! "

"ค้นหาข้อเท็จจริง? " ฉินซีใบหน้ามึนงง

โจวยู่ชุ่ยในตอนนี้ กำลังหลบอยู่ในห้องของตัวเอง หยิบกำไลข้อมือหยกออกมาสวมไปบนข้อมือ เธอมองอย่างไรก็ชอบอย่างนั้น "นี่คงไม่ใช่ของปลอมหรอกนะ? "

ก็เพราะว่ากำไลข้อมือหยกสวยงามอย่างมาก เนื้อหยกเนียนละเอียด สวมไว้บนมือสบายอย่างยิ่ง ตอนเธอมองเห็นป้ายราคา อดไม่ได้สูดลมหายใจเย็น "สวรรค์! กำไลข้อมือหยกวงนี้ถึงกับราคาสามแสน! คงจะไม่ใช่ของปลอมหรอกนะ? "

เธอเร่งรีบตรวจสอบตามวิธีการตรวจสอบบนป้าย

ห้านาทีหลังจากนั้น โจวยู่ชุ่ยเอากำไลหยกวางกลับเข้ากล่องเครื่องประดับอย่างระมัดระวัง ล็อกไว้ในตู้เซฟ เพิ่งจะเดินมาถึงประตู จู่ๆ พลันกลับมาที่เดิม "ไม่ได้ ต้าหย่งรู้รหัสผ่าน ฉันจะต้องเปลี่ยนรหัสผ่านแล้ว"

เธอตั้งค่ารหัสผ่านใหม่ ถึงได้วางใจจากไป

เพราะกังวลว่าโจวยู่ชุ่ยจะระเบิดกะทันหัน พอฉินซีเข้าประตูมาก็จัดการให้หยางเฉินไปในห้องของตนเองเล่นเป็นเพื่อนเสี้ยวเสี้ยว

นี่เป็นครั้งแรกที่เสี้ยวเสี้ยวได้เล่นกับหยางเฉินที่บ้าน ชั้นบนมีเสียงหัวเราะของเสี้ยวเสี้ยวดังออกมาอยู่บ่อยครั้ง ฉินซีพลันมีความหึงหวงเล็กน้อย เอ่ยพึมพำ "วายร้ายตัวน้อย หัวเราะมีความสุขขนาดนี้ จะต้องลืมฉันไปนานแล้วแน่ๆ! "

"หยางเฉินล่ะ? "

เวลานี้โจวยู่ชุ่ยยกอาหารเดินออกมา ไม่เห็นหยางเฉิน จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย

ฉินซีมองโจวยู่ชุ่ยอย่างระมัดระวังครั้งหนึ่ง "เขาอยู่ชั้นบนเล่นอยู่เป็นเพื่อนเสี้ยวเสี้ยว"

"งั้นก็รีบไปเรียกลงมากินข้าวสิ! " โจวยู่ชุ่ยกลอกตารอบหนึ่ง

ตั้งแต่หลังจากหยางเฉินขับรถเข้ามาในลานบ้าน ฉินซีก็รู้สึกว่าไม่น่าเชื่อมากแล้ว โจวยู่ชุ่ยในวันนี้เหมือนกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเช่นนั้น แม้แต่เธอก็แทบจะไม่รู้จักแล้ว

รอหยางเฉินลงมาชั้นล่างแล้ว โจวยู่ชุ่ยหน้าตาก็กลับมาเป็นเช่นเดิมอีกครั้ง ทำสีหน้าเย็นชาเอ่ยว่า "ต่อไปทำอาหารเสร็จแล้ว ใช่ว่าฉันจะต้องขึ้นไปเชิญนายลงมาด้วยไหม? "