บทที่ 525 หายนะของตระกูลเย่

คนที่เป็นอันดับแปดในสมาคมบูโดอย่างเขา ยังเอาชนะผู้ติดตามของหยางเฉินไม่ได้ แล้วจะฆ่าหยางเฉินได้อย่างไร

เขารู้สึกถึงความกลัวที่อยู่ในใจ คนหนุ่มที่มีพละกำลังแข็งแกร่ง ทั้งสองคน จะไม่มีเบื้องหลังได้หรือ

ถึงจะเป็นสมาคมบูโด ก็คงไม่สามารถล่วงเกินได้

คิดได้ดังนั้น เขาหันหลังวิ่งหนีอย่างไม่รีรอ

“ล่วงเกินสมาคมบูโด ถึงพวกนายจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ก็ไม่มีทางหนีพ้น!”

ก่อนจะหนีไป ลือเหมิงไม่ลืมทิ้งคำพูดโหดร้ายเอาไว้

แต่ทว่า เขาคิดจะฆ่าหยางเฉิน มีหรือที่หยางเฉินจะปล่อยเขาไป

หม่าชาวกำลังจะตามไป จู่ๆ ก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น “ไม่ต้องตามไปแล้ว!”

“พรวด!”

หม่าชาวยังไม่ทันได้ตั้งสติ จู่ๆ ลือเหมิงที่วิ่งไปไกลกว่าสิบเมตร มีท่าทีเหมือนโดนยิง ความเคยชินทำให้เขาก้าวไปข้างหน้าได้ไม่กี่ก้าว จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง

เห็นได้ชัดว่า ลือเหมิงตายแล้ว!

หลังจากหม่าชาวอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงส่ายหน้ายิ้มอย่างเศร้าๆ “พละกำลังของพี่เฉิน แข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ”

ขนาดเขาเอง ยังไม่รู้เลย

แต่รู้สึกเหมือนโดนโจมตี ตัวเขาเองต้องสู้สุดชีวิต กว่าจะเอาชนะผู้แข็งแกร่งได้ ส่วนหยางเฉิน ไม่แม้กระทั่งลงจากรถ เขาแค่ดีดนิ้ว คนที่วิ่งไปไกลกว่าสิบเมตรอย่างลือเหมิง ก็ตายเหมือนโดนยิง

โบราณกล่าวไว้ว่า คนฉลาดไม่ต้องทำอะไร แค่วางแผนให้ดี ก็สามารถฆ่าคนได้แล้ว

หยางเฉินไม่ต้องใช้อะไรเลย ก็สามารถฆ่าคนได้อย่างนั้นเหรอ

ภายในคฤหาสน์ตระกูลเย่ ในเมืองเยี่ยนตู

เย่หวูซวงเดินวนไปวนมาในห้อง นี่เป็นเวลาสองชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่หยางเฉินออกไป

ถ้าให้พูดกันตามเหตุผล ลือเหมิงน่าจะฆ่าหยางเฉินแล้ว

แต่เขายังไม่ได้รับข่าวอะไรเลย จะให้ติดต่อลือเหมิง เขาก็ไม่กล้า

“คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ”

เย่หวูซวงพึมพำกับตัวเอง

เมื่อความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัว เขาส่ายหน้า และอดหัวเราะไม่ได้ “ถึงมันจะแข็งแกร่งแค่ไหน จะสู้ท่านแปดของสมาคมบูโดได้ยังไง”

เวลาผ่านไปทุกวินาที ไม่มีข่าวที่หยางเฉินโดนฆ่า แจ้งกลับมาเลย

ขณะนั้นมีเสียง “ปัง” ดังขึ้น ประตูคฤหาสน์โดนกระแทก ลูกน้องคนหนึ่ง วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าหวาดกลัว

“ไอ้เลว ใครใช้ให้แกผลีผลามเข้ามา”

เมื่อกี้ เย่หวูซวงตกใจจนสะดุ้งโหยง เขาจึงก่นด่าออกมา

ลูกน้องพูดอย่างหวาดระแวง “คุณชายซวง ครับ ตายแล้ว! เขาตายแล้ว!”

“ตายแล้วเหรอ”

เมื่อได้ยิน เย่หวูซวงถึงกับโล่งอก เขาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆ ตายแล้ว ในที่สุด หยางเฉินก็ตายแล้ว!”

“แกอวดดีไม่ใช่เหรอ สุดท้ายก็ตาย”

“มาแย่งตำแหน่งเจ้าบ้านกับฉัน แกมีสิทธิ์อะไร”

“เย่ชังถูกปลดออกจากตำแหน่งเจ้าบ้าน เขาไม่มีอำนาจแล้ว!”

“ตอนนี้หยางเฉินโดนฆ่า เย่ม่านไร้ซึ่งอำนาจโดยสมบูรณ์ ต่อไป คนที่เหมาะสมกับตำแหน่งเจ้าบ้านตระกูลเย่ ก็มีฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น!”

“จะมาสู้กับฉัน พวกแกมีสิทธิ์อะไร”

เย่หวูซวงหัวเราะอย่างเหิมเกริม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ไม่ใช่ครับ คุณชายซวง คนที่ตายไม่ใช่หยางเฉิน แต่เป็นท่านแปด! ท่านแปดของสมาคมบูโดครับ!”

ลูกน้องร้อนใจ และรีบพูดอธิบาย

“อะไรนะ”

“แกพูดอะไร”

“ใครตายนะ”

“ท่านแปดตายแล้วเหรอ”

คนที่เพิ่งหัวเราะอย่างเย่หวูซวง ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เขากำคอเสื้อลูกน้อง และตวาดเสียงดัง