บทที่ 532 ทะลุขีดจำกัด

หม่าชาวแสยะยิ้ม “งั้นแกรู้ไหม ว่าฉันเกลียดคนแบบไหนที่สุด”

“ฉันเกลียดคนกระจอก ที่ทำตัวอวดเก่ง เพราะแบบนี้ มันไม่สนุกสักนิด”

“แกอยากเห็นตอนฉันแข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่เหรอ ได้สิ ฉันจะสนองให้!”

“แต่หวังว่าแกจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง”

สีหน้าของทรราชเย็นชา เขากำหมัดทั้งสองข้าง เส้นเลือดปูดขึ้นบนแขนทั้งสองข้าง

กล้ามเนื้อปูดขึ้นภายในเสื้อ ทำให้คนรู้สึกอึดอัด

สีหน้าของหม่าชาวไร้ความหวาดกลัว มีเพียงความตื่นเต้นเท่านั้น

ฝึกฝนในสนามรบมาหลายปี กล้ามเนื้อของเขาก็แข็งแกร่งเช่นเดียวกัน ถึงจะไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนทรราช แต่พละกำลังของเขา ไม่ได้ด้อยไปกว่าทรราช

ลือเหมิงพ่ายแพ้ให้เขาก่อนหน้านี้ ฝีมือพอๆ กับเขา หรืออาจจะเก่งกว่าเขาเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถดึงศักยภาพสูงสุดของร่างกายเขาออกมาได้

ทรราชที่อยู่ตรงหน้า ฝีมือต่างกับลือเหมิงไม่น้อย แต่ยังฆ่าเขาไม่ได้

เพราะฉะนั้น ขอแค่ทรราชโดนยั่วโมโห และปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมา ถึงจะดึงศักยภาพที่แท้จริงของเขาออกมาได้

“เข้ามาสิ!”

หม่าชาวแผดเสียงออกมา

ตอนนี้เขาปลดปล่อยพละกำลังออกมาแล้ว ความฮึกเหิมอันน่ากลัว ปกคลุมทั่วร่างกายเขา

แววตาของทรราช เต็มไปด้วยความดูถูก เขาแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “ในเมื่อแกรนหาที่ตาย งั้นฉันจะสนองให้แกเอง!”

วินาทีที่พูดประโยคนี้ออกมา ทรราชได้หายวับไปจากที่เดิม

ค่ำคืนในคฤหาสน์ตระกูลเย่ ถึงจะมีแสงไฟสว่างไสว แต่ก็ยังส่งผลกับประสิทธิภาพการมองเห็น

ตอนนี้ คนตระกูลเย่เห็นเพียงเงา พุ่งไปที่หม่าชาว

“มาก็ดี!”

แววตาของหม่าชาวจ้องเขม็ง เขาแผดเสียงออกมา และใช้เท้าขวากระทืบพื้น

“ปัง” เสียงดังสนั่น พื้นสั่นสะเทือน ฝุ่นตลบอบอวล

ร่างของเขาเป็นเงาเช่นกัน และพุ่งเข้าไปสู้

“พลั่ก!”

เสียงอันน่ากลัวดังสนั่น ทั้งสองปะทะกัน

วินาทีนี้ เหมือนฟ้าถล่มดินทลาย รู้สึกเหมือนพื้นสะเทือน

ท่ามกลางการปะทะอันน่ากลัว เห็นเพียงร่างหนึ่ง ถอยกรูดออกมา 5-6 ก้าว

เป็นร่างของหม่าชาว!

ทุกคนเห็นเพียงแวบเดียว ทรราชเหวี่ยงหมัดทั้งสองข้างอีกครั้ง และพุ่งไปยังหม่าชาวที่กำลังถอยหลัง

“พลั่กๆๆ!”

เพียงพริบตา ตัวของทรราชไปอยู่ตรงหน้าหม่าชาว หมัดเหล็กสองหมัด ที่เต็มไปด้วยอานุภาพ พุ่งไปกระแทกหม่าชาวไม่หยุด

สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจ ก็คือหม่าชาวไม่มีทีท่าจะหลบหมัดอันทรงพลัง แต่กลับพุ่งเข้ามาปะทะ

ถึงตัวของเขาจะถอยหลังไม่หยุด แต่ใบหน้าของเขาไม่มีความหวาดกลัวและยอมแพ้เลย กลับดูฮึกเหิมด้วยซ้ำ

“พลั่ก!”

หมัดหนักกระแทกไปอีกครั้ง ร่างของหม่าชาวถอยกรูดไปข้างหลัง

แต่ทว่าครั้งนี้ หม่าชาวถอยเพียงสามก้าว และยืนอย่างมั่นคง

ก่อนหน้านี้ เขาเป็นฝ่ายโดนกระทำ และทำได้เพียงถอย แต่ละหมัดของทรราช ทำให้เขาถอยหลังไป 5-6 ก้าว

แววตาทรราชฉายแววหวาดกลัว คนที่สู้กับหม่าชาวคือเขา คนที่รับรู้ได้ดีที่สุดก็คือเขา

เขารู้ดีว่า พละกำลังของหม่าชาวแข็งแกร่งแค่ไหน ตอนแรกคิดว่าจะกำราบหม่าชาวได้ แต่ทว่าจู่ๆ พละกำลังและความเร็วของหม่าชาว แข็งแกร่งขึ้นมาก

ยิ่งสู้ยิ่งแข็งแกร่ง!

ความคิดน่ากลัว เข้ามาในหัวของเขา

เขาไม่เคยเจอคนแบบนี้ แต่เคยได้ยิน

ในบันทึกศิลปะการต่อสู้ที่สืบทอดมาบางส่วน มีการบรรยายถึงคนแบบนี้