บทที่ 561 จะหนีรอดเหรอ

“หืม?”

และในตอนนั้นเอง รังสีที่น่าสะพรึงกลัวอันหนึ่งได้ถูกส่งเข้ามา นัยน์ตาของหยางเฉินหดเล็กลง แล้วรีบตรงไปที่ขอบตึก

ส่วนเฉียนเปียวก็สัมผัสถึงรังสีที่ถูกปล่อยออกมาอย่างกะทันหันนั่นเหมือนกัน แววตาก็ดูตกใจและเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

เมื่อหยางเฉินมาถึงที่ขอบระเบียง ก็เห็นชายชราในชุดจีนที่ยืนอยู่บนพื้น

ส่วนอวี๋เหวินปิงที่เพิ่งถึงพื้นกำลังยืนอยู่ข้างๆ ของชายชรา เพียงแค่ในแววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวเท่านั้น ชายชราลากอวี๋เหวินปิงแล้วคิดจะจากไปทันที “ไป!”

อวี๋เหวินปิงที่ยังตั้งสติไม่ได้ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงแรงกระชากอันน่าสะพรึงกลัวที่ส่งมาจากแขน แล้วลากเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

“คนที่หยางเฉินคนนี้ต้องการจะฆ่า ใครมันกล้าเข้ามาช่วย?”

หยางเฉินตะโกนออกมาด้วยความโมโห กระโดดพุ่งไปข้างหน้า ดิ่งลงจากดาดฟ้าชั้นหก

โจวยู่ชุ่ยเบิกตาโต หลังจากที่ได้รับรู้ถึงความแข็งแกร่งของหยางเฉินแล้ว เธอก็ไม่มีทางคิดว่าหยางเฉินนั้นฆ่าตัวตาย

นี่มันดาดฟ้าของชั้นหกเลยนะ แต่หยางเฉินกลับกระโดดลงไป นี่เขายังเป็นคนอยู่ใช่มั้ยเนี่ย?

พอมานึกถึงทุกสิ่งที่ตัวเองเคยทำอีกครั้ง โจวยู่ชุ่ยก็รู้สึกสั่นไปทั้งตัว จู่ๆ ตรงก้นก็เปียกเป็นวงกว้าง เธอตกใจจนฉี่แตกไปแล้ว

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า การที่ตัวเองยังรอดมาถึงตอนนี้ได้ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์เหลือเกิน

เฉียนเปียวที่เห็นหยางเฉินไล่ตามไป แววตาก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมา

รังสีที่ชายชราในชุดจีนปลดปล่อยออกมาเมื่อกี้ มันช่างน่าตกใจจริงๆ

เขามีความรู้สึกว่า ชายชราคนนั้นแข็งแกร่งจนน่ากลัว ต่อให้เป็นหยางเฉิน ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้อยู่ดี

ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ มันมีตัวตนอยู่ได้ยังไง?

เขาไม่ได้ตามไป การปะทะกันของผู้แข็งแกร่งระดับนี้ คนระดับเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย เกรงว่าแค่กระบวนท่าเดียวเขาก็คงตายคาที่แน่นอน

ในเวลาเดียวกัน หยางเฉินก็ได้ไล่ตามชายชราในชุดจีนไปแล้ว ในใจก็รู้สึกตกใจมากเหมือนกัน

หลังจากที่ออกจากชายแดนเหนือ เขาก็ยังไม่เคยได้เจอผู้แข็งแกร่งระดับนี้มาก่อนเลย ความเร็วที่อีกฝ่ายแสดงออกมานั้น มันช่างน่าตกใจจริงๆ

หยางเฉินต้องพยายามอย่างมากถึงสามารถตามขึ้นมาได้ ประเด็นคือ ชายชราในชุดจีนยังพาอวี๋เหวินปิงหนีไปด้วย

มันไม่เท่ากับว่า ถ้าชายชราในชุดจีนไม่มีอวี๋เหวินปิงถ่วงไว้ เขาก็คงทิ้งหยางเฉินจนไม่เห็นฝุ่นไปนานแล้วเหรอ?

ตอนนี้ ในใจของหยางเฉินมีข้อสงสัยเพียงข้อเดียว ชายชราคนนี้ เป็นใครกันแน่

หรือว่าจะเป็นคนของตระกูลเดอะคิงแห่งจิ่วโจว?

ไม่น่าจะเป็นไปได้นี่!

ตระกูลเดอะคิงแห่งจิ่วโจวนั้นมีผู้ที่แข็งแกร่งมากๆ อยู่จริง แต่อย่างมากก็แค่ระดับหม่าชาวเท่านั้น

แต่ชายชราที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ มีฝีมือไม่ได้ด้อยไปกว่าหม่าชาวเลย

หยางเฉินเร่งความเร็วอย่างเต็มที่ ทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับชายชราในชุดจีนค่อยๆ ลดน้อยลงไป

ไม่รู้ว่าวิ่งกันไปไกลแค่ไหน ในที่สุดหยางเฉินก็ไล่ชายชราในชุดจีนจนทัน

ชายชราในชุดจีนจึงจำเป็นต้องหยุดเท้าลง หรี่ตามองหยางเฉินแล้วพูดไปว่า “นี่พ่อหนุ่ม คนเราจะทำอะไรก็อย่าให้มันเกินไป ตรงไหนที่ใจกว้างได้ก็ควรใจกว้าง ปล่อยเขาไป ฉันรับรอง ว่าต่อไปเขาจะไม่มาปรากฏให้เธอเห็นหน้าอีกแน่นอน”

“นี่คุณเป็นใคร? ในจิ่วโจว ผมไม่เคยพบเห็นผู้แข็งแกร่งอย่างคุณมาก่อนเลย”

หยางเฉินไม่ได้ตอบ แต่กลับถามกลับไป

ชายชราในชุดจีนพูดออกมาอย่างไม่ชอบใจว่า “ใต้หล้านั้นกว้างใหญ่ คนที่เธอไม่เคยเจอก็มีมากมาย การที่เธอไม่เคยเจอฉัน มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่รึไง?”

“เขาจำเป็นต้องตาย!”

หยางเฉินไม่เปิดโอกาสให้พูด กิริยาก็แข็งกร้าวมาก

ครั้งนี้อวี๋เหวินปิงได้จับทั้งฉินต้าหย่งและฉินยีไป ถ้าไม่ได้เฉียนเปียวแอบปกป้องเอาไว้ ฉินซีก็คงถูกจับไปด้วยแล้ว

เขากับเฉียนเปียวได้รับมือกับเรื่องในวันนี้อย่างยากลำบาก

ถ้าฉินซีตกไปอยู่ในมือของอวี๋เหวินปิงจริงๆ ต่อให้หยางเฉินจะเก่งกาจแค่ไหนก็ไม่มีทางช่วยทุกคนได้อย่างแน่นอน

เขาไม่อยากให้เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นอีกครั้ง