บทที่ 563 โทษประหาร

พอได้ยินเฉียนเปียวบอกว่าจะฆ่าเธอ โจวยู่ชุ่ยก็สติแตกขึ้นมาทันที

“หยางเฉิน แกจะปล่อยให้มันฆ่าฉันไม่ได้นะ ไม่ว่ายังไง ฉันก็เป็นแม่เลี้ยงของฉินซี เป็นแม่ของฉินยี เป็นเมียของฉินต้าหย่ง เป็นยายของเสี้ยวเสี้ยวนะ”

“ฉินซีกับฉินยีเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีขนาดไหน แกน่าจะรู้ดีที่สุด ถ้าให้พวกเธอรู้ว่าฉันถูกแกสั่งให้คนฆ่า พวกเธอต้องไม่ยอมให้อภัยแกแน่นอน”

“อีกอย่าง ถึงฉันจะไม่ใช่แม่แท้ๆ ของฉินซี แต่ฉันก็เป็นแม่เลี้ยงของเธอจริงมั้ย?”

“หยางเฉิน แกห้ามใจร้อนเด็ดขาดนะ! การฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ แกจับฉันไปขังคุกเถอะ ฉันจะไปกลับตัวกลับใจอยู่ในนั้น ทำดีให้ได้ลดโทษ แล้วรีบๆ ออกมาอยู่ร่วมกับพวกแก”

นัยน์ตาของโจวยู่ชุ่ยเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว พูดจาจับต้นชนปลายไม่ได้

“หุบปากไปเลย!”

หยางเฉินตะโกนออกมาด้วยความโมโห “นี่คุณยังคิดที่จะทำดีให้ได้ลดโทษอีกอย่างนั้นเหรอ? ยังอยากมาอยู่ร่วมกับพวกเรา? นี่คุณกำลังฝันอยู่รึไง?”

“เดิมทีคุณก็มีโทษหนักติดตัวอยู่แล้ว แล้วยังกล้ามาลักพาตัวฉินยี ตอนนี้โทษของคุณมันทวีขึ้นไปอีกแล้ว”

“ถึงผมจะไม่ฆ่าคุณ คุณก็หนีโทษประหารไปไม่พ้นหรอก!”

“ที่คุณพูดมามันไม่ผิด ไม่ว่ายังไง คุณก็ยังเป็นแม่ของฉินยี เป็นแม่เลี้ยงของฉินซี ถ้าผมเกิดฆ่าคุณไป พวกเธอจะต้องเสียใจอย่างมาก ดังนั้นผมจะไม่ฆ่าคุณ!”

“แต่ว่าครั้งนี้ คุณมีแต่ต้องรับโทษตามกฎหมาย ก็คือโทษตายสถานเดียว!”

คำพูดของหยางเฉินนั้นไพเราะเสนาะหู

โจวยู่ชุ่ยนั้นถึงกับช็อก ก่อนหน้านี้ที่เธอจ้างวานฆ่าไม่สำเร็จนั้นโทษก็จำคุกตลอดชีวิตอยู่แล้ว

ครั้งนี้ เธอยังมาลักพาตัวฉินยีอีก โทษมันก็ต้องเพิ่มขึ้นอยู่แล้ว

โทษจำคุกตลอดชีวิตแล้วเพิ่มโทษลักพาตัวเข้าไปอีก เกรงว่าจะถูกตัดสินประหารในทันทีเลย

โจวยู่ชุ่นร้อนรนแล้ว เธอได้สติแตกไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

หยางเฉินอยากฆ่าผู้หญิงใจเหี้ยมคนนี้ด้วยมือของตัวเอง แต่ตอนที่จะลงมือ เขาก็นึกถึงหน้าของคนมากมายขึ้น

เขานึกถึงฉินซี นึกถึงฉินยี นึกถึงฉินต้าหย่ง และนึกถึงเสี้ยวเสี้ยวด้วย

ตอนนี้ก่อนที่จะแยกจากเสี้ยวเสี้ยว เสี้ยวเสี้ยวยังร้องไห้งอแงว่าอยากเจอคุณยายอยู่เลย แล้วหยางเฉินจะไปยอมให้กลุ่มคนที่จิตใจดีเหล่านั้นต้องเศร้าเสียใจได้ยังไงล่ะ?

ด้วยเหตุนี้เขาจึงล้มเลิกความตั้งใจที่จะฆ่าโจวยู่ชุ่ยไป

เพราะถึงเขาจะไม่ลงมือ กฏหมายก็จะจัดการกับโจวยู่ชุ่ย มีเพียงโทษประหารที่รออยู่เท่านั้น

เฉียนเปียวที่อยู่ข้างๆ ก็ได้เข้าใจทุกอย่างขึ้นมาทันที

ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจที่เร่งรีบก็ได้ดังขึ้นท่ามกลางสถานที่ที่ทุรกันดารแห่งนี้

ไม่นาน ชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำหลายคนก็ได้กรูกันขึ้นมาที่ดาดฟ้า ตอนที่พวกเขาเห็นศพที่นอนอยู่เต็มพื้น ต่างก็พากันทำหน้าตกใจทุกคน

“ยกมือขึ้นเดี๋ยวนี้!”

ชั่วขณะหนึ่ง ปืนของทุกคนต่างก็เล็งตรงมาที่หยางเฉินกับเฉียนเปียว

ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่าจะดูยังไง หยางเฉินกับเฉียนเปียวก็ดูเป็นคนเลวทั้งนั้น โจวยู่ชุ่ยที่นั่งอยู่บนพื้นถึงเป็นผู้เสียหายตัวจริง

“เอาปืนลงเดี๋ยวนี้!”

ตอนที่ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าเห็นหน้าหยางเฉิน ก็ตกใจจนฉี่แทบราด และรีบตะคอกออกมาทันที

คนอื่นๆ ไม่เคยเห็นหน้าหยางเฉิน แต่เขาเคยเห็นกับตามาแล้ว ว่าผู้บังคับบัญชาของผู้บังคับบัญชาของเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าหยางเฉินยังต้องทำตัวนอบน้อมเลย

แค่คิดก็รู้แล้วว่า ฐานะของหยางเฉินนั้นน่ากลัวแค่ไหน?

พอได้ยินเสียงตะคอกของเขา คนพวกนั้นก็พากันเก็บปืนกันหมด

“คุณหยาง!”

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าเดินมาข้างหน้ายืดตัวตรง แล้วทำความเคารพให้หยางเฉิน

หลังจากที่หยางเฉินทำความเคารพกลับก็ได้สั่งไปว่า “คนตายพวกนี้ น่าจะเป็นนักฆ่าที่มีชื่อเสียงระดับโลก พวกคุณน่าจะตรวจสอบได้ไม่ยาก”

พอได้ยินอย่างนั้น ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าก็ทำหน้าตกใจทันที

นักฆ่าระดับโลก มันถือเป็นตัวตนที่โหดเหี้ยมอันน่าสะพรึงกลัว แต่ตอนนี้กลับล้มลงไปถึงแปดคนเลย

“ส่วนผู้หญิงคนนี้ เดิมทีก็มีโทษจำคุกตลอดชีวิตอยู่แล้ว แต่เธอกลับแหกคุกออกมา แล้วร่วมมือกันลักพาตัวคนอื่น”

ระหว่างที่พูดหยางเฉินก็ได้หันไปมองโจวยู่ชุ่ยด้วยสายตาที่เย็นชา