บทที่ 567 คนโง่ทั้งสอง

“ไอ้หนู ข้าจะให้โอกาสแกมีชีวิตรอดอีกสักครั้ง มาคุกเข่าลงแทบเท้าข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น วันนี้ในปีหน้าจะเป็นวันครบรอบวันตายของแก!”

ดวงตาของเถียนซินหยู่เต็มไปด้วยความดุร้าย และจ้องเขม็งไปที่หม่าชาว

ข่มขู่!

เป็นการข่มขู่กันอย่างดื้อๆ!

หม่าชาวถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “งั้นผมจะให้โอกาสคุณมากราบแทบเท้าผมเหมือนกัน ไม่อย่างนั้น ผมรับประกันว่าคุณจะกลายเป็นคนพิการและต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต!”

“ไอ้สารเลว รนหาที่ตายงั้นเหรอ!”

เถียนซินหยู่โกรธจนสุดขีด เขาไม่พูดอะไรอีกและเหวี่ยงหมัดไปที่หม่าชาวทันที

ไม่แปลกเลยที่เขาเย่อหยิ่งขนาดนี้ เพราะแท้จริงแล้วเขาก็เป็นคนฝึกวิชาเหมือนกัน ถึงแม้จะอ้วนไปหน่อย แต่ฝีมือนั้นกราดเกรี้ยวมาก

เมื่อเทียบกับคนธรรมดาทั่วไป เขาถือว่าเป็นคนที่มีฝีมือและสามารถสู้กันหนึ่งต่อสองได้

แต่ว่า เขากลับไม่รู้ว่าคนที่เขากำลังจะต่อยนั้นไม่ใช่คนธรรมดา เพราะต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลเถียน เมื่อต้องเผชิญกับหม่าชาวแล้ว เขาก็ต้องเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบอยู่ดี

หม่าชาวยืนอยู่กับที่อย่างไม่ขยับเขยื้อนและด้วยสายตาที่เย็นชา

“ที่รักคะ สู้ๆ นะ ฆ่าไอ้หน้าจืดคนนี้เลย ให้มันรู้ไปว่าจุดจบของการที่อยากเสนอหน้ามาช่วยนังตัวร้ายคนนี้มันต้องเจอกับอะไร!”

หลินเจียวพูดอย่างชั่วร้าย

เธอแค่มีเรื่องถกเถียงกับอ้ายหลินเท่านั้น แต่ถึงขั้นจะฆ่าหม่าชาวเลย

"ไปตายซะ!"

เถียนซินหยู่ตะโกนอย่างเสียงดัง ทันใดนั้น มีดสั้นปรากฏขึ้นในมือของเขา และเขาก็แทงไปยังหน้าท้องของหม่าชาวทันที

ซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจน ในสายตาของคนอย่างเขาแล้ว คนธรรมดาเป็นได้แค่มดน้อยตัวหนึ่งเท่านั้น ถึงแม้จะอยู่ในที่สาธารณะ เขาคิดจะฆ่าก็ฆ่าโดยที่ไม่สนใจใครเลย

“ไม่รู้จักเจียมตัวจริงๆ!”

แสงเย็นประกายในดวงตาของหม่าชาว

เมื่อเห็นมีดสั้นใจมือของเถียนซินหยู่ที่กำลังแทงเข้ามา และในเวลานี้หม่าชาวก็ได้ขยับตัวอย่างกะทันหัน

“สึบ!”

ในชั่วพริบตานั้น หม่าชาวเหยียดสองนิ้วออกไปและหนีบมีดสั้นนั้นไว้

ทำให้สีหน้าของเถียนซินหยู่เปลี่ยนไปทันที เพราะเขาใช้แรงทั้งหมดที่มีแล้ว แต่สุดท้ายหม่าชาวกลับใช้เพียงสองนิ้วก็สามารถหยุดมีดของเขาได้

และเขาไม่สามารถแทงไปข้างหน้าได้อีก

จนกระทั่งถึงเวลานี้เองที่เขาจะตระหนักได้ว่าเขาได้พบกับปรมาจารย์ที่แท้จริงแล้ว และสีหน้าของเขาก็ซีดลงทันที

“ที่รัก คุณทำอะไรอยู่?”

“แทงมันสิ แทงมันให้ตายเลยสิ!”

“ให้พวกมันรู้ว่าคนที่กล้าท้าทายคุณมันจะต้องเจอกับอะไร”

หลินเจียวตะโกนอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่

อ้ายหลินก็มองหลินเจียวเหมือนคนบ้าคนหนึ่ง เธอได้แต่ส่ายหัวและไม่เข้าใจว่าผู้หญิงแบบนี้ยังกล้ามาต่อกรกับเธอ

เถียนซินหยู่ก็ด่าหลินเจียวในใจว่าทำไมเธอถึงงี่เง่าขนาดนี้ เพราะมีดของเขาถูกหม่าชาวหนีบไว้ด้วยสองนิ้วเท่านั้น ในเวลานี้เขาต่างหากที่ตกอยู่ในที่นั่งลำบาก

หลินเจียวยังให้เขาฆ่าหม่าชาวด้วย รนหาที่ตายชัดๆ?

“มีแรงแค่นี้เหรอ?”

หม่าชาวยิ้มพูดกับเขา

เถียนซินหยู่ถึงกับหน้าแดงก่ำและกัดฟันแน่นๆ แล้วกระซิบพูดว่า “ไอ้หนู แกปล่อยมือแล้วให้ข้าแทงแกซะ ข้ารับปากว่าจะไม่ฆ่าแก ถ้าแกให้เกียรติข้า ตระกูลเถียนของข้าก็จะไม่ทำอะไรแก ไม่อย่างนั้น ต่อไปแกจะต้องเจอกับการไล่ล่าของตระกูลเถียนทั้งตระกูล”

เสียงของเขาเบามาก มีเพียงหม่าชาวกับเขาเท่านั้นที่ได้ยิน

หม่าชาวมองไปที่เถียนซินหยู่ด้วยท่าทางแปลกๆ ทันใดนั้นเขาถึงกับพูดไม่ออกและไม่เข้าใจว่าทำไมยังมีคนโง่เขลาขนาดนั้น?

ไอ้หมอนี่เป็นทายาทของตระกูลเถียน หนึ่งในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูจริงหรือ?

“เคร้ง!”

สองนิ้วของหม่าชาวใช้แรงอย่างกะทันหัน และมีดก็แตกหักทันที

“แก......”

ในวินาทีถัดมา ใบหน้าของเถียนซินหยู่ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เนื่องจากหม่าชาวได้คว้าข้อมือของเขาไว้แล้ว และเขาก็พูดด้วยความหวาดกลัวว่า “แก แกคิดจะทำอะไร?”