บทที่ 574 ครั้งสุดท้าย

เมื่อหม่าชาวขับรถมาถึงบ้านของหยางเฉิน หยางเฉินก็รออยู่หน้าบ้านแล้ว

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมพวกคุณถึงมารับผมถึงที่เลยล่ะ?”

หลังจากขึ้นรถ หยางเฉินก็ถามด้วยความสงสัย

ก่อนที่จะมารับหยางเฉิน หม่าชาวก็ได้โทรหาเขาก่อนแล้ว เพียงแต่ไม่ได้อธิบายรายละเอียดให้เขาฟังก่อน

ในเวลานี้ ดวงตาของอ้ายหลินยังคงแดงและบวมอยู่ และยังมีละอองน้ำอยู่ในดวงตาของเธอด้วย ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งร้องไห้เสร็จ

อ้ายหลินถอนหายใจแล้วค่อยๆ อธิบาย

จากนั้นหยางเฉินรู้สึกโกรธมากเมื่อรู้ข่าวว่าอ้ายหลินถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลอ้าย แม้แต่อ้ายชวนก็ออกไปจากบ้านนี้แล้ว

เขาเคยสัญญากับครอบครัวตระกูลอ้ายแล้วว่าจะรักษาความรุ่งโรจน์ของพวกเขาให้นานนับร้อยปี เพราะเห็นแก่หม่าชาวกับอ้ายหลิน และเห็นแก่อ้ายชวนคนนี้ด้วย

อ้ายชวนเป็นคนพูดเก่ง เมื่อเห็นอิทธิพลความสามารถที่หาที่เปรียบไม่ได้ของหม่าชาวกับหยางเฉินแล้ว เขาก็อยากสละตำแหน่งผู้นำให้กับอ้ายหลินทันที ซึ่งก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาเป็นคนมีวิสัยทัศน์กว้างไกลมากแค่ไหน

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ เขากลับถูกบีบบังคับให้ออกจากตระกูลอ้ายด้วย แม้แต่อ้ายหลินผู้เป็นลูกสาวคนนี้ยังถูกตัดขาดความสัมพันธ์จากครอบครัว

“พ่อคุณจะเสียใจเอง!”

หยางเฉินพูดอย่างเย็นชา

ถ้าอ้ายหลินไม่ใช่ลูกสาวของอ้ายหมิงซวี่ ด้วยการกระทำของอ้ายหมิงซวี่ในวันนี้ มันก็เพียงพอที่จะทำให้หยางเฉินไปฆ่าเขาแล้ว

อ้ายหลินยิ้มพูดอย่างขมขื่น “ก่อนออกจากบ้าน คุณปู่ก็บอกกับฉันแบบนี้เหมือนกัน”

“พี่เฉิน พี่คงไม่ได้จะทำอะไรคุณลุงอ้ายหรอกนะ?”

จู่ ๆ หม่าชาวก็รู้สึกประหม่าและรีบอธิบายว่า “เขาก็น่าสงสารเหมือนกันนะครับ ไม่เคยเจอโลกภายนอกสักเท่าไหร่ เป็นคนหัวโบราณ เขาไม่มีทางรู้ถึงศักยภาพของพี่หรอกครับ”

“ไม่อย่างนั้น ต่อให้เขากล้าหาญมากแค่ไหนก็ไม่มีทางตัดสินใจทำแบบนี้ครับ”

สำหรับคำอธิบายของหม่าชาว พี่เฉินถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่เพ่งมองไปที่เขาแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ในสายคุณ ผมเป็นคนไม่มีกาลเทศะขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หม่าชาวก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก

“คุณน่ะ เป็นห่วงจนฟุ้งซ่านไปนะ ต่อให้พี่เฉินอยากฆ่าพ่อฉันสักแค่ไหน อย่างน้อยพี่เฉินก็คงเห็นแก่พวกเราแล้วไว้ชีวิตพ่อฉัน มากสุดก็แค่ให้บทเรียนกับเขาหน่อยก็เท่านั้น”

ในทางตรงกันข้าม กลับเป็นอ้ายหลินที่ยิ้มพูดอย่างขมขื่นเพราะรู้ว่าหยางเฉินจะไม่ทำอะไรอ้ายหมิงซวี่อยู่แล้ว

ในขณะนั้น หม่าชาวก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก และเขาก็รีบพูดว่า “พี่เฉินครับ พี่อย่าเก็บไว้ในใจนะครับ ผมก็แค่เป็นห่วงมากเกินไป ผมกลัวอ้ายหลินจะลำบากใจครับ”

“เขาว่ากันว่า ในความสัมพันธ์ของคู่รัก มักจะเป็นฝ่ายหญิงที่งมงาย แต่ทำไมผมรู้สึกว่าคนผู้ชายอย่างคุณจะงมงายมากกว่านะ?” หยางเฉินพูดอย่างจนใจ

“คิคิ!”

อ้ายหลินอดไม่ได้และหัวเราะออกมา

รอยยิ้มนี้ ทำให้ความทุกข์ที่ฝังแน่นในใจเธอเริ่มลดน้อยลง

และนี่ก็คือผลลัพธ์ที่หยางเฉินต้องการ แม้การที่อ้ายหมิงซวี่ตั้งใจจะให้อ้ายหลินกับหม่าชาวออกไปรับโทษนั้น ทำให้หยางเฉินโกรธมาก และอดไม่ได้ที่จะฆ่าอ้ายหมิงซวี่ แต่ท้ายที่สุดแล้ว มันก็เป็นเรื่องภายในของครอบครัวตระกูลอ้าย

เว้นแต่อ้ายหลินยืนหยัดจะเป็นศัตรูกับตระกูลอ้าย และจะลงมือกับตระกูลอ้าย ไม่อย่างนั้นเขาจะทำอะไรตระกูลอ้ายได้อย่างไร?

ถึงแม้เรื่องราวในตอนนี้จะฟังดูซับซ้อนมาก เพราะตระกูลอ้ายไม่เพียงแต่จะมีเรื่องกับตระกูลเถียน และยังมีเรื่องกับตระกูลซุนด้วย แต่สำหรับหยางเฉินแล้วมันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

รถแล่นไปตลอดทาง และในเวลาเพียงสิบห้านาที รถก็จอดที่หน้าบ้านตระกูลอ้าย

เดิมทีหม่าชาวกับอ้ายหลินตั้งใจจะไปบ้านตระกูลเถียนแล้ว แต่หลังจากได้รับสายจากอ้ายหมิงซวี่เพื่อบังคับให้อ้ายหลินแต่งงานกับตระกูลซุน อ้ายหลินก็เข้าใจทันทีว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นต้องเคลียร์กันที่บ้านตระกูลอ้ายเท่านั้น

“ไอ้ลูกไม่รักดี แกยังกล้ากลับมาอีกเหรอ!”