บทที่ 579 ฝังใจ

"งั้นเหรอ?"

เย่ม่านเยาะเย้ย:"ถ้าเป็นเช่นนี้จริงๆ งั้นคราวนี้ตระกูลหลินของคุณอาจจะสูญเสียไปมาก"

เย่ม่านพูดพลางมองดูผู้แข็งแกร่งข้างหลังหลินเทียนเจ๋ออย่างยั่วยุ

ครั้งนี้ หลินเทียนเจ๋อพาคนมาไม่มาก มีเพียงชายผิวดำตัวใหญ่สี่คนอยู่ข้างหลังเขา รูปร่างกำยำมาก สูง190เซนติเมตร ราวกับยักษ์ที่คอยคุ้มกันหลินเทียนเจ๋อ

เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้เป็นผู้แข็งแกร่งที่หลินเทียนเจ๋อใช้เงินเป็นจำนวนมาก เพื่อค้นหาจากต่างประเทศ แต่ว่าครั้งก่อนในบ้านตระกูลเย่ ผู้แข็งแกร่ง 20 คนเสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บ และคนที่เหลือต่างก็เลือกไปเข้าตระกูลเย่

เถียนหวามองเย่ม่านและหลินเทียนเจ๋อที่กำลังตาต่อตา ฟันต่อฟันกัน ก็เข้าใจแล้วว่า ทั้งสองคนมีความแค้นอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งดูเหมือนจะลึกซึ้งมาก

"เจ้าบ้านซุน คุณลืมความแค้นที่คุกเข่าครั้งนั้นแล้วเหรอ?"

หลินเทียนเจ๋อไม่สนใจเย่ม่าน แต่มองไปที่ซุนซวี่ และถามเขา

ซุนซวี่แอบด่าว่าไอ้สารเลว ฝืนเดินออกไป มองหลินเทียนเจ๋ออย่างเย็นชาและพูดว่า:"เจ้าบ้านหลินเริ่มพูดโกหกเมื่อไหร่กัน? โพล่งออกมาเลย?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเทียนเจ๋อก็เข้าใจว่า ซุนซวี่คิดจะอยู่ข้างเย่ม่าน

ครั้งก่อนที่บ้านตระกูลเย่ ซุนซวี่ถูกบังคับให้คุกเข่าขอความเมตตาจากหยางเฉิน ถ้าซุนซวี่ยืนข้างหยางเฉินและคนอื่น ๆ พวกหยางเฉินจะช่วยซุนซวี่ปกปิดสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นอย่างแน่นอน

"เจ้าบ้านซุน คุณไม่คิดจะยอมรับเหรอ?"

หลินเทียนเจ๋อพูดด้วยรอยยิ้ม:"ไม่งั้น ตอนนี้ฉันจะให้คนเผยแพร่รูปที่วันนั้นเจ้าบ้านซุนคุกเข่าขอความเมตตาบนอินเทอร์เน็ต?"

"ในยุคปัจจุบันของการพัฒนาโลกแห่งการสื่อสารออนไลน์อย่างรวดเร็ว ฉันคาดว่าภายในสิบนาที เจ้าบ้านซุนจะเป็นที่รู้จักไปทั่วแล้วล่ะ"

สีหน้าของซุนซวี่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขาไม่นึกเลยว่าฉากที่เขาคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาครั้งก่อนจะถูกหลินเทียนเจ๋อถ่ายไว้?

"แกกล้าเหรอ!"

ซุนซวี่พูดอย่างโกรธจัด

ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นหนึ่งในผู้นำตระกูลมหาเศรษฐีในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู หากวิดีโอคุกเข่าขอความเมตตาถูกใครโพสต์บนอินเทอร์เน็ต ไม่เพียงเสียหน้าของเขาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหน้าของตระกูลซุนอีกด้วย

เขากลัวหยางเฉิน และยอมหยางเฉิน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะกลัวหลินเทียนเจ๋อด้วย

ในฐานะผู้นำตระกูลมหาเศรษฐีเช่นกัน ใครจะกลัวใคร?

ครั้งก่อนที่เขาถูกตระกูลเย่ทำให้อับอาย ทันทีที่กลับบ้าน เขาได้สั่งให้คนเริ่มตรวจสอบตัวตนของหยางเฉินกับหม่าชาว แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ เขาไม่พบอะไรเลยนอกจากเรื่องเมื่อ 5 ปีที่แล้ว

มีเพื่อนสนิทคนหนึ่งเตือนว่า อย่าสืบต่อเลยดีกว่า คนที่จู่ๆก็หายตัวไป 5 ปี เป็นไปได้มากที่จะเป็นคนมีความพิเศษเฉพาะตัว

และด้วยเหตุนี้เอง ที่ทำให้เขาเลิกสืบสวนหยางเฉิน และเรื่องการคุกเข่าขอความเมตตา ได้แต่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากนั้น หลินเทียนเจ๋อก็ติดต่อเขาหลายครั้ง แสดงออกมาว่าเขาจะช่วยเขาล้างแค้นเอง

ถ้าไม่มีการเตือนจากเพื่อนในแผนกนั้น เขาจะตกลงที่จะร่วมมือกับตระกูลหลิน เพื่อจัดการกับหยางเฉินแน่นอน แต่เพื่อนได้เตือนเขาแล้ว ถ้าเขายังหาเรื่องหยางเฉินอีกให้ คงจะเป็นการหาเรื่องตายจริงๆ

หลินเทียนเจ๋อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของซุนซวี่ เดิมทีเขาคิดว่าซุนซวี่จะยอม ไม่นึกเลยว่าจะปฏิเสธ

"เจ้าบ้านซุน ดูเหมือนคุณจะหลงลืมอยู่มาก ได้รับความอัปยศขนาดนั้น คุณยังทนได้"

หลินเทียนเจ๋อยิ้มส่ายหัว แล้วพูดว่า:"เจ้าบ้านซุน คุณก็เห็นแล้ว ลูกชายของประธานเถียนถูกฆ่าตาย ประธานเถียนคงไม่ปล่อยตระกูลอ้ายไปง่ายๆแน่นอน ถ้าตระกูลเย่อยากปกป้องตระกูลอ้าย คงต้องต่อสู้กับตระกูลเถียนเท่านั้น"

"และตระกูลหลินของฉัน จะอยู่ข้างตระกูลเถียนแน่นอน ตอนนี้ 2 ต่อ 1 และโอกาสที่จะชนะมันเยอะมากอยู่แล้ว หากเพิ่มคุณเข้ามา ก็จะเป็น 3 ต่อ 1"

"เจ้าบ้านซุน นี่เป็นโอกาสเดียวของคุณที่จะแก้แค้น ถ้าพลาดไป ในชีวิตนี้ คุณจะอยู่ในความฝังใจที่เขาทำต่อคุณ"

"ฉันแนะนำนะเจ้าบ้านซุน คิดดูให้ดีเถอะ! ตระกูลใหญ่ทั้งสามร่วมมือกัน นับประสาอะไรกับการจัดการคนๆเดียว ต่อให้จะเป็นตระกูลอื่นๆ ในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู ใครจะสู้ได้?"

หลินเทียนเจ๋อยิ้มพูดโน้มน้าว

คราวนี้ ในตาของซุนซวี่มีการดิ้นรนเล็กน้อย