บทที่ 585 เสียใจกว่าเดิม

ในห้องที่เรียบง่ายแบบนี้ ตอนนี้อ้ายชวนกับอ้ายหลิน แล้วก็หยางเฉินกับหม่าชาว ทั้งสี่คนกำลังนั่งกินข้าวบนโต๊ะอาหาร

กับข้าวก็ธรรมดามาก กับสามซุปหนึ่ง

"นายมาได้ไง?"

จู่ๆอ้ายชวนก็พูดขึ้น สีหน้าไม่สบอารมณ์

"พ่อ ผมมารับพ่อกลับบ้าน"

อ้ายหมิงซวี่จำต้องทำ แสดงรอยยิ้มที่ฝืนใจ แล้วเดินเข้าไปพูด

เขามองไปรอบๆอย่างตามใจ แล้วพูดว่า:"คุณคืออดีตผู้นำของตระกูลอ้ายเลยนะ ในตระกูลอ้าย ยังมีคฤหาสน์สุดหรูที่เป็นของคุณอีกด้วย ที่ๆขยะแบบนี้ จะเหมาะสมกับตัวตนของคุณได้อย่างไร?"

"พ่อครับ เก็บของกลับบ้านกับผมเถอะ!"

อ้ายหมิงซวี่พูดด้วยรอยยิ้ม

แต่ว่า เขาไม่ทันได้สังเกตว่า ดวงตาของอ้ายชวนค่อยๆ เย็นชาลง

"อดีตผู้นำกลับบ้านกับเราเถอะ ตระกูลอ้ายอยู่ไม่ได้โดยไม่มีคุณ"

"ตระกูลอ้ายถึงจะเป็นที่ที่คุณควรอยู่ใช้ชีวิตในวัยชรา ที่ๆแบบนี้ ไม่เหมาะกับคุณเลย"

"นั่นสิ อดีตผู้ำใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตระกูลอ้าย หากคุณอาศัยอยู่ที่นี่โดยลำพัง อย่าว่าแต่ไม่ปลอดภัยเลย หากแพร่กระจายออกไป คนภายนอกก็จะหัวเราะเยาะรุ่นหลังของตระกูลอ้ายอกตัญญู"

ผู้อาวุโสของตระกูลอ้าย ที่มากับอ้ายหมิงซวี่ ตอนนี้เริ่มพูดเกลี้ยกล่อมกันหมด

คนเหล่านี้ฉลาดมาก ทั้งๆที่พวกเห็นอ้ายหลิน แต่กลับทำเหมือนมองไม่เห็น และไม่พูดว่าจะมารับอ้ายหลินกลับบ้าน

ระหว่างทางมาที่นี่ อ้ายหมิงซวี่ได้เตือนว่า ถ้าอ้ายหลินก็อยู่ อย่าเกลี้ยกล่อมเด็ดขาด เพราะเขารู้ดีว่าลูกสาวของเขามีนิสัยยังไง

ตอนนี้ต้องอาศัยอ้ายชวนเท่านั้น ถึงจะสามารถเกลี้ยกล่อมอ้ายหลินกลับตระกูลอ้ายได้

"เคร้ง!"

อ้ายชวนวางถ้วยลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรง และพูดอย่างโกรธเคือง: "หุบปากซะ!"

อ้ายชวนที่เมื่อกี้ยังยิ้มอยู่ จู่ๆก็เกิดพาลโกรธเองดื้อๆ

ทุกคนในตระกูลอ้ายเงียบกริบ ไม่กล้าพูดอะไร

อ้ายหมิงซวี่ก็ตกใจเช่นกัน หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง ก็รีบพูดว่า:"พ่อ เลิกพูดเป็นเล่นเสียที รีบกลับบ้านกับผมเถอะ ทิ้งให้พ่ออยู่ที่นี่คนเดียว ผมจะสบายใจได้ไง?"

"แกตาบอดรึไง? ใครบอกแกว่าฉันอยู่คนเดียว"

อ้ายหมิงซวี่มีความหมายโดยนัยแอบซ่อนไว้ลึกสุดใจ

ทันใดนั้นอ้ายหลินยืนขึ้น มองอ้ายหมิงซวี่อย่างเรียบนิ่ง และพูดว่า:"ต่อไป ฉันจะอยู่ที่นี่กับคุณปู่ จะดูแลแกอย่างดี คุณเป็นผู้นำตระกูลอ้าย ยังมีหลายอย่างที่ต้องเครียด ทางคุณปู่ คงจะไม่รบกวนให้คุณมาสนใจอีก"

คำพูดของอ้ายหลินมีความประชดประชันนิดๆ

หยางเฉินและหม่าชาวไม่ได้พูดอะไร เฝ้าดูทั้งหมดนี้อย่างเงียบๆ

ถ้าอ้ายหลินและอ้ายชวนอยากกลับตระกูลอ้ายจริง ๆ พวกเขาจะไม่ขวางแน่นอน และถ้าไม่อยาก งั้นตระกูลอ้ายจะเป็นจะตาย ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา

"เสี่ยวหลิน พ่อรู้ว่าลูกมีความแค้นกับพ่อลึกมาก แต่ไม่ว่าอย่างไร พ่อก็ทำเพื่อตระกูล! ให้ตระกูลอ้ายรุ่งโรจน์ยิ่งขึ้น นี่เป็นสิ่งที่ปู่ของลูกคาดหวังไว้ไม่ใช่เหรอ?"

"ตอนนี้การพัฒนาของตระกูลอ้ายเจอกับช่วงยกลำบาก มีเพียงคุณปู่ของลูกเท่านั้นที่จะสามารถทำให้ตระกูลอ้ายเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น ลูกรีบเกลี้ยกล่อมคุณปู่ของลูกสิ ให้เขากลับบ้านกับพ่อเถอะ!"

"และลูก พ่อรู้สึกผิดแล้วจริงๆ หวังว่าลูกจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องบาดหมางครั้งก่อนเก่า พาคุณปู่กลับบ้านกับพ่อ"

อ้ายหมิงซวี่อย่างจริงใจ