บทที่ 589 ฉินซีโดนเย้ยหยัน

นี่คือการประนีประนอมของหยางเฉิน สำหรับเขานั้น ขอเพียงเข้าใจกระจ่างถึงความลับของมารดาตนเอง ต่อให้ปล่อยอวี๋เหวินเกาหยางให้รอดสักครั้ง แล้วจะเป็นอย่างไรกัน?

อวี๋เหวินเกาหยางเกิดอารมณ์หวั่นไหวแล้ว เพียงแต่หน้าตาเต็มไปด้วยความลังเล

เขายิ่งลังเล หยางเฉินยิ่งอยากจะรู้ความลับอันนี้

เพียงแค่ ไม่นานนัก ความลังเลบนหน้าของอวี๋เหวินเกาหยางก็หายไปฉับพลัน เขามองหยางเฉินด้วยท่าทางซับซ้อนส่ายหน้าตอบว่า “ฉันบอกแล้ว แม่ของแกไม่มีความลับใดๆ!”

พูดจบ รถค่อยๆ ขับออกไป

หยางเฉินยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งรถของอวี๋เหวินเกาหยางหายลับไปจากเส้นสายตาของเขาจนถึงที่สุด เขาถึงพูดแบบตาแดงก่ำ “ฉันจะต้องรู้ความความลับอันนี้ให้ได้!”

ก่อนหน้านี้ตอนที่อวี๋เหวินปิงเกือบโดนเขาฆ่า เพื่อให้มีชีวิตรอด บอกหยางเฉินว่า เขารู้ความลับเกี่ยวกับมารดาของหยางเฉิน

เดิมที หยางเฉินยังสงสัยอยู่

แต่ว่าปฏิกิริยาของอวี๋เหวินเกาหยางเมื่อสักครู่นี้ ทำให้เขาแน่ใจว่า มารดาของตนเอง มีความลับใหญ่มากอยู่เรื่องหนึ่งจริง โดยเฉพาะความลับนี้ คนที่รู้ก็ไม่มากอีกต่างหาก

“บางที เขาอาจไม่รู้จริงๆ ว่าอวี๋เหวินปิงอยู่ที่ไหน!”

หยางเฉินพูดปลอบใจตนเอง

อวี๋เหวินเกาหยางไม่ใช่อวี๋เหวินปิง เขาสามารถฆ่าอวี๋เหวินปิงได้ แต่ไม่สามารถมีจิตอาฆาตแค้นใดๆ ต่ออวี๋เหวินเกาหยางได้ เขาสาบานเอาไว้ ชาตินี้จะไม่ไปแก้แค้นอวี๋เหวินเกาหยาง

“ที่รัก คุณไม่เป็นอะไรนะ?”

หยางเฉินเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู เสียงของฉินซีก็ดังขึ้นมาแล้ว

เห็นได้ชัดว่า เธอรออยู่ที่หน้าประตูคฤหาสน์มาโดยตลอด ไม่วางใจหยางเฉินอย่างชัดเจน

หยางเฉินไม่อยากให้ฉินซีมองอารมณ์ที่หม่นหมองของตนเองออก ส่ายหน้าหัวเราะนิดหน่อย “สามีของคุณจะมีเรื่องอะไรกันได้ล่ะ?”

เขาเดินเข้ามาสองสามก้าว จับมือของฉินซีไว้เดินเข้าในบ้าน

มีเพียงตอนที่จับมือผู้หญิงคนนี้เอาไว้ เขาถึงสงบใจลงมาได้

ไม่พูดจาอะไรทั้งคืน เช้าตรู่วันต่อมา ฉินซีก็ออกไปคุยเรื่องการร่วมงานแล้ว

ส่วนหยางเฉิน ก็ออกจากบ้าน ไปที่เยี่ยนเฉินกรุ๊ป

“ท่านประธาน!”

ชั้นบนสุดของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปสำนักงานใหญ่ ห้องทำงานผู้จัดการใหญ่ ลั่วปิงชงชาหลงจิ่งแห่งซีหูชั้นดีด้วยตนเองแก้วหนึ่ง ยื่นให้หยางเฉินแล้ว

“หลุดพ้นจากการควบคุมของตระกูลอวี๋เหวินแล้ว เยี่ยนเฉินกรุ๊ปน่าจะไม่มีอะไรยุ่งยากแล้วมั้ง?”

หยางเฉินรับแก้วชาเข้ามา จิบเบาๆ อึกหนึ่ง มองลั่วปิงแล้วถามขึ้น

ลั่วปิงรีบบอกทันที “เรื่องยุ่งยากใหญ่ๆ ก็ไม่มีแล้วครับ ตอนนี้มีแค่เรื่องยุ่งยากเล็กน้อยบางส่วน ล้วนเป็นด้านการแข่งขัน ผมรับมือได้อยู่ครับ”

“เล่าให้ฟังสิ! ดูว่าฉันจะออกแรงช่วยหน่อยได้หรือไม่” หยางเฉินบอกไป

ไม่ว่าอย่างไร เยี่ยนเฉินกรุ๊ปก็เป็นสิ่งเตือนใจเพียงหนึ่งเดียวที่มารดาเหลือไว้ให้ตนเองบนโลกนี้ ในเมื่อเขามาแล้ว สามารถช่วยเยี่ยนเฉินกรุ๊ปจัดการความยุ่งยากบางส่วนได้ ถือว่าดีที่สุดแล้ว

“ผมสนใจที่ดินผืนนั้นของเขตชานเมืองทิศใต้ที่เมืองเยี่ยนตูครับ คิดจะเอาที่นั่นมาสร้างศูนย์กลางเมืองที่รวมสิ่งจำเป็นขั้นพื้นฐานเอาไว้แห่งหนึ่ง ต่อไปยังจะดึงดูดสินค้าหรูหราชื่อดังทั่วโลกเข้ามาอีกด้วยครับ”

“จากนั้นจะใช้ศูนย์กลางเมืองเป็นใจกลางหลัก วันหลังที่เก้าเขตใหญ่ ล้วนจะสร้างศูนย์กลางเมืองที่เหมือนกันโดยสิ้นเชิงแห่งหนึ่งครับ”

“พวกนี้เป็นเพียงการคาดคิดขั้นแรกของผม แม้แต่ชื่อผมก็ตั้งเรียบร้อยแล้วด้วย ชื่อว่าเมืองจิ่วโจวครับ”

“ผมคิดว่าใช้เวลาห้าปี สร้างเมืองจิ่วโจวเก้าแห่งภายในประเทศ และต่อจากนั้น ผมจะให้เมืองจิ่วโจว กระจายไปทั่วทั้งโลกครับ”

“ถึงตอนนั้น เมืองจิ่วโจวแต่ละแห่ง จะสร้างอาคารใหญ่ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นหลังหนึ่ง เยี่ยนเฉินกรุ๊ปก็จะตั้งอยู่ชั้นบนสุดของอาคารใหญ่หลังนี้ครับ”

“ต่อไป ผมจะทำให้ทั้งโลกนี้ รู้จักเยี่ยนเฉินกรุ๊ป!”

ลั่วปิงท่าทางดีอกดีใจ ยิ่งพูดยิ่งฮึกเหิม แหล่งที่มาความคิดของเขาก็แจ่มชัดอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าผ่านการพิจารณามาอย่างจริงจัง ถึงมีความคิดพวกนี้ได้