บทที่ 597 ตรวจสอบหยางเฉิน

พอดื่มเหล้าไปมาก คำพูดของทุกคนก็เพิ่มขึ้นมากตามไปด้วย

เดิมที หยางเฉินคิดว่าคนที่ซ่งหวายี่พามาล้วนเป็นคุณชายตระกูลเศรษฐี แต่จากการพูดคุยของพวกเขา หยางเฉินถึงรู้ว่า คนเหล่านี้คาดไม่ถึงไม่มีคุณชายตระกูลเศรษฐีสักคนเดียว แม้กระทั่งยังมีคนหนึ่งเป็นเด็กกำพร้าด้วย

นี่กลับเกินกว่าการคาดคิดของหยางเฉินแล้ว

เหมือนว่าจะเป็นเพียงการทานข้าวที่ธรรมดาจริง นอกจากกินดื่มคุยโวโอ้อวด ไม่มีวัตถุประสงค์อย่างอื่นอีก

เดิมทีหยางเฉินอยากพยายามวางแผนพัฒนาเยี่ยนเฉินกรุ๊ปเต็มที่ ซ่งหวายี่ในฐานะคุณชายตระกูลซ่ง หากคบหาสมาคมกันได้จริง ตระกูลซ่งก็เป็นเป้าหมายในการร่วมงานด้วยที่ไม่เลวมากๆ

ดังนั้นถึงได้มาเข้าร่วมการเชื้อเชิญของซ่งหวายี่ด้วยตนเอง เพียงแต่ เหมือนว่าเขาจะคิดผิดแล้ว นี่เป็นเพียงการทานข้าวที่เรียบง่ายอย่างหนึ่ง

“คุณหยาง คุณฉิน วันนี้ได้รู้จักพวกคุณ ผมดีใจมากเลยครับ มา ผมขอดื่มให้พวกคุณสามีภรรยาแก้วหนึ่ง!”

ซ่งหวายี่หัวเราะแล้วลุกขึ้น ถือแก้วเหล้าไว้เดินไปตรงหน้าของหยางเฉินและฉินซีแล้ว ยิ้มอยู่พลางพูดขึ้น

“เดี๋ยวภรรยาผมยังต้องขับรถ ผมดื่มแทนเธอแล้วกัน”

หยางเฉินหัวเราะบอกไป

ซ่งหวายี่หัวเราะเสียงดังฟังชัด “งั้นผมจำเป็นต้องดื่มให้คุณหยางสองแก้ว”

ไม่รอหยางเฉินพูดอะไร ซ่งหวายี่ก็ดื่มเหล้าแก้วหนึ่งอย่างอาจหาญ ตามมาด้วยเทเหล้าเต็มแก้วให้ตนเองอีกครั้ง

หลังจากดื่มเหล้ากับหยางเฉินเสร็จ เขาถึงกลับมายังที่นั่งของตนเอง และพูดคุยกับเพื่อนเหล่านั้นของตนเองขึ้นมา

“คุณชายยี่ ให้ผมพูดเถอะ คุณต่างหากที่เป็นคนคนนั้นของตระกูลซ่งที่มีสิทธิ์กลายเป็นผู้สืบทอดมากที่สุด ผมรู้สึกยอมไม่ได้แทนคุณมากจริงๆ!”

เวลานี้ ชายหนุ่มที่ไว้ผมยาวคนนั้น ชื่อว่าหลี่วั่นฝู พูดจาแบบโมโหเดือดขึ้นฉับพลัน

“หลี่วั่นฝู นายหุบปากไปเลยนะ! คุณชายยี่เคยบอกแต่แรกแล้วว่า ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ นายยังจะพูดอีก?”

อีกคนหนึ่งที่ชื่อหวางเฉา พูดอย่างโมโหไปทางหลี่วั่นฝู

“นี่ไม่ใช่ว่าฉันรู้สึกมันไม่คุ้มค่าแทนคุณชายยี่เหรอ?”

หลี่วั่นฝูอารมณ์ฮึกเหิมอยู่บ้าง พูดอย่างขุ่นเคือง “หลายปีมานี้ เพื่อตระกูลซ่งแล้ว คุณชายยี่ทำธุระมากแค่ไหนไป? ผลสุดท้าย เขากลับถูกไล่จากศูนย์รวมอำนาจผลประโยชน์ของตระกูลซ่งอย่างคาดไม่ถึง?”

“ให้ฉันพูด คนตระกูลซ่งพวกนั้น ก็คือพวกตาต่ำ ไม่ใช่ว่าเห็นฐานะเดิมคุณชายยี่ไม่ดีเหรอ เลยต้องการกดขี่คุณชายยี่ไว้ มีสิทธิ์อะไรกัน?”

“คุณชายยี่ ในเมื่อตระกูลซ่งไม่เมตตา คุณก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อตระกูลซ่งอีกแล้ว ด้วยความสามารถของคุณ ถ้าออกไปจากตระกูลซ่ง ต้องสามารถสร้างกิจการใหญ่ได้แน่ครับ บรรดาพวกเราล้วนสนับสนุนคุณครับ”

ซ่งหวายี่หัวเราะขมขื่นส่ายหน้าแล้ว “ฉันเป็นคนตระกูลซ่ง ถึงแม้ถูกไล่ออกจากศูนย์รวมอำนาจผลประโยชน์ ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้”

“จะว่าไป ต่อให้ฉันอยากไปจากตระกูลซ่งจริงๆ ตระกูลซ่งจะปล่อยฉันออกไปงั้นเหรอ?”

“ในฐานะลูกหลานตระกูลมหาเศรษฐี ในเมื่อดื่มด่ำการคุ้มครองของตระกูลแล้ว งั้นก็ต้องเชื่อฟังการจัดการของตระกูล”

หลี่วั่นฝูยังอยากพูดอะไรอีก กลับถูกหวางเฉาเปลี่ยนหัวข้อทันที “หลี่วั่นฝู นายแม่งยังติดหนี้ฉันอยู่สามแสน คิดจะคืนเมื่อไรกัน?”

“เชี้ย! ไม่ใช่แค่สามแสนเหรอ? ฉันเหมือนคนที่ไม่มีเงินสามแสนงั้นเหรอ?”

เห็นได้ชัดว่าหลี่วั่นฝูดื่มมากแล้ว ตอนที่พูดจา ท่วงทำนองเสียงก็เปลี่ยนหมด

“ไม่เมื่อไม่ขาด งั้นก็รีบคืนมาสิ” หวางเฉายื่นมือจะเอาเงิน

“ฉันมีเงินก็ไม่คืนนายหรอก น่าโมโหนายไอ้วายร้ายขี้เหนียวคนนี้!” หลี่วั่นฝูทำท่าทางเล่นแง่

หวางเฉาโกรธไม่เบา หันหน้ามองทางซ่งหวายี่แล้วพูดว่า “คุณชายยี่ คุณดูเจ้าสารเลวคนนี้ มีเงินยังไม่คืนผมอีก! คุณต้องช่วยตัดสินให้ผมนะครับ!”

ซ่งหวายี่ทำหน้าจำใจ “วั่นฝู พรุ่งนี้นายเอาเงินคืนด้วย”

“คุณชายยี่ ผมไม่มีเงิน!”

หลี่วั่นฝูที่เมื่อสักครู่บอกว่ามีเงิน พูดจาหน้ามุ่ย

“ฮ่าๆๆๆ......”

คนอื่นๆ ล้วนหัวเราะเสียงดังขึ้นมา

ซ่งหวายี่ส่ายหน้าด้วยความจำใจ

มองท่าทางที่ทุกคนหัวเราะสนุกสนาน บนหน้าหยางเฉินเผยรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นนานมากแล้วออกมา

เขาชอบความรู้สึกแบบนี้มาก เหมือนตอนอยู่ที่ชายแดนเหนือ ระหว่างเหล่าพวกพ้องก็หยาบคายใส่กันและกัน แต่มิตรภาพกลับเหนียวแน่น

การทานอาหารเริ่มต้นจากหนึ่งทุ่ม จนกระทั่งสี่ทุ่มกว่าถึงสิ้นสุดลง