บทที่ 605 นายประมาทศัตรูแล้ว

มองลักษณะของหยางเฉินที่ทำหน้าเยาะเย้ย หน้าซ่งหวายี่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

“คุณหยาง นี่คือท่านรับปากแล้วหรือเปล่าครับ?” ซ่งหวายี่ถามด้วยท่าทางคาดหวัง

เวลานี้ แม้แต่คำเรียกที่มีต่อหยางเฉินยังเปลี่ยนเป็นคำว่าท่านแล้ว นี่คือท่าทีของเขา

หยางเฉินหัวเราะเยาะ พูดเสียดสี “นายวางแผนหลอกฉัน ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับนาย นึกไม่ถึงนายยังอยากให้ฉันช่วยนายอีก?”

ชั่วขณะนั้นซ่งหวายี่ร้อนใจแล้ว รีบบอกทันที “คุณหยางครับ ผมไม่มีเจตนาวางแผนหลอกคุณจริงๆ นะครับ เดิมทีคุณตามหาอวี๋เหวินปิงมาตลอด พูดขึ้นมา ก็ถือว่าเป็นผมช่วยคุณหาอวี๋เหวินปิงเจอแล้วกัน?”

“ฉันให้นายช่วยฉันแล้วรึไง?” หยางเฉินถามอย่างเรียบนิ่ง

ซ่งหวายี่พูดไม่ออกในชั่วขณะนั้น ไม่รู้ต้องพูดอะไร

ถ้าก่อนที่ซ่งหวายี่มาที่คลับหวงจิน บอกหยางเฉินว่า วันนี้อวี๋เหวินปิงจะปรากฏตัวที่นี่ หยางเฉินคงไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือซ่งหวายี่แม้แต่น้อย

แต่ลำดับขั้นผิดแล้ว ความหมายไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง หยางเฉินไม่พอใจมาก

“คุณหยางครับ เป็นผมล่วงเกินแล้ว ขอโทษครับ!” หลังซ่งหวายี่เงียบงันตั้งนาน ทันใดนั้นพูดด้วยท่าทางรู้สึกผิด

หยางเฉินไม่ได้พูดจา เดินไปห้องโถงด้านใน

ซ่งหวายี่ไม่กล้าพูดโน้มน้าว ตามหยางเฉินเข้าสู่ห้องโถงการประลองด้วยกันแล้ว

หยางเฉินเพิ่งเข้าสู่ห้องโถงการประลอง ถูกทุกอย่างที่มองเห็นด้วยตาตนเอง สั่นสะเทือนเข้าให้

ห้องโถงขนาดกว้างใหญ่ เหมือนเป็นสนามฟุตบอลใต้ดินขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ทั้งสี่ด้านล้วนเป็นที่นั่งผู้ชมล้อมรอบ ตำแหน่งตรงกลาง เป็นเวทีมวยที่ถูกกรงเหล็กล้อมรอบขึ้นมาอันหนึ่ง

เวลานี้ ด้านบนเวทีมวย มีชายกำยำสูงใหญ่ที่ท่อนบนเปลือยเปล่าสองคน กำลังต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่ง

“ปึงๆๆ!”

บางทีเป็นผลกระทบของเวที ด้านบนเวทีมวยเสียงหมัดกระทบร่างกายดังขึ้นติดต่อกัน กระตุ้นผู้ชมแต่ละคนในนั้นอย่างล้ำลึก

นี่อย่างกับเป็นงานเลี้ยงใหญ่ทั้งด้านภาพและเสียงงานหนึ่งเลยทีเดียว ผู้ชมรอบด้านต่างระเบิดเสียงร้องตะโกนออกมาไม่หยุด

ไม่เสียแรงที่เป็นการสู้ของแชมเปี้ยนประจำปี ความสามารถของสองคนบนเวทีมวยล้วนแกร่งที่สุด ถึงแม้อยู่ในกองทัพชายแดนเหนือ ก็คือผู้แข็งแกร่งที่สามารถบัญชาการทีมเล็กๆ ได้

“ขอเพียงคนที่ขึ้นเวทีมวยไป ล้วนต้องเซ็นใบยินยอมตาย นอกจากจะยอมแพ้ ไม่อย่างนั้นต่อให้โดนต่อยตาย ก็คงถูกสมน้ำหน้า”

สายตาซ่งหวายี่จ้องมองกลางเวทีมวยอยู่ กลับเอ่ยปากพูดกับหยางเฉิน

“เพราะวันนี้เป็นการแข่งขันชิงชนะเลิศประจำปี นอกจากดึงดูดผู้แข็งแกร่งแต่ละที่ทั่วโลกแล้ว ยังจะดึงดูดอิทธิพลชั้นนำมากมายด้วยครับ”

“ดังนั้น นักมวยที่เข้าร่วมแข่งขัน ล้วนอยากจะแสดงตัวเองออกมาเต็มที่ เพื่อให้ได้รับความสนใจของอิทธิพลชั้นนำ”

“ขณะเดียวกัน อิทธิพลชั้นนำใหญ่ๆ ก็อยากจะเลือกผู้แข็งแกร่งขั้นสูงส่วนหนึ่งไปใช้งาน”

“ถึงตอนท้าย แม้กระทั่งจะเปลี่ยนเป็นการแข่งขันระหว่างผู้มีอิทธิพลชั้นนำแทน มีบางครั้งเพื่อนักแข่งคนหนึ่งแล้ว ระหว่างอิทธิพลชั้นนำใหญ่ทั้งสอง อาจจะระเบิดศึกใหญ่ขึ้นมาเลยครับ”

ตอนที่ซ่งหวายี่อธิบายให้หยางเฉินฟัง ผลแพ้ชนะบนเวทีมวยก็ตัดสินออกมาเรียบร้อย

ส่วนผู้แพ้ กลับกลายเป็นศพไป!

ชั่วขณะนั้นบรรยากาศในงานพุ่งสูง แต่ละคนโห่ร้องตะโกนเกรียวกราว ผู้คนที่สวมชุดประณีตงดงามพวกนั้น เวลานี้เหมือนคนบ้า ร้องตะโกนอย่างกำเริบเสิบสาน

มองเห็นฉากนี้ด้วยตาตนเอง หยางเฉินรู้สึกเศร้าสลดต่อผู้แข็งแกร่งที่ยืนอยู่บนเวทีมวยเหล่านั้น

พวกเขาครอบครองความสามารถที่โดดเด่น เวลานี้กลับทำได้เพียงกลายเป็นของเล่นในสายตาคนอื่น

“ศึกต่อสู้ของแชมเปี้ยนทุกปี ขอเพียงเป็นผู้แข็งแกร่งเดินขึ้นเวทีมวย เกือบจะจำนวนครึ่งหนึ่ง สุดท้ายตายอยู่บนเวทีมวยนี้กันหมด!”

ซ่งหวายี่เอ่ยปากอีกครั้งหนึ่ง ในน้ำเสียงเหมือนมีความโศกเศร้าระดับหนึ่ง เศร้าใจต่อผู้แข็งแกร่งที่เข้าร่วมแข่งเหล่านั้น

สายตาหยางเฉินตกบนตัวของซ่งหวายี่ เห็นเพียงสายตาเขาชัดแจ๋ว และไม่ใช่เสแสร้งทำจิตใจสงสารออกมา

“ทำไมนายอยากครองแชมเปี้ยนของคืนนี้ให้ได้?” หยางเฉินถามทันใด

ซ่งหวายี่หัวเราะอย่างขมขื่น “คุณเคยเป็นคนของตระกูลอวี๋เหวิน ต้องรู้แน่ว่า ในตระกูลมหาเศรษฐีอย่างแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูนี้ ไม่ยุติธรรม”

“ในอดีต คุณพ่อของผมเป็นผู้สืบทอดของตระกูลซ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะตายเพื่อตระกูลแล้ว เกรงว่าปัจจุบันนี้คงสืบทอดตำแหน่งของผู้นำแล้วล่ะ?”