บทที่ 608 ตกตะลึงกันทั้งสนาม

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งหวาตงก็พูดด้วยความโกรธ “ซ่งหวายี่ ในเมื่อคุณกล้าขู่ผม ผมก็จะเตือนคุณไว้ก่อนเหมือนกัน ถ้าผมได้รับตำแหน่งผู้สืบสกุล ผมจะไม่ให้คุณมีจุดยืนในเมืองเยี่ยนตูอีกต่อไป!”

เดิมทียังตกใจกับคำขู่ของซ่งหวายี่ แต่เมื่อคิดว่าซ่งหวายี่ที่ถูกขับไล่ออกไปจากตระกูลก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไปคนหนึ่งแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกต่อไป

ซ่งหวายี่เหลือบมองไปที่ซ่งหวาตงด้วยสายตาเย็นชา “รอดูก็แล้วกัน!”

“ได้สิ รอดูก็แล้วกัน!” ซ่งหวาตงก็พูดด้วยความโกรธ

จากนั้นเขาหันหลังแล้วเตรียมจะจากไป แต่ทันทีที่หันกลับไปเขาก็ชนเข้ากับหยางเฉิน ซึ่งมันทำให้เขาโกรธมากขึ้น และเขาก็ยกมือขึ้นเพื่อจะตอบหน้าหยางเฉิน “แมร้งเอ๊ย กล้ามาเกะกะกู ไปตายซะ!”

“ซ่งหวาตง แกกล้าเหรอ!”

ซ่งหวายี่ตะโกนเสียงดังและสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ซ่งหวาหย่าก็เบิกตากว้างเช่นกัน แม้เธอจะไม่ชอบหยางเฉินมาก แต่เมื่อเทียบกับซ่งหวาตงแล้ว เธอเกลียดซ่งหวาตงมากกว่า เพราะถึงอย่างไรแล้ว หยางเฉินก็เป็นเพื่อนของซ่งหวายี่อยู่ดี

แต่ซ่งหวาตงที่ตั้งใจจะต่อกรกับซ่งหวายี่มาตั้งแต่ไหนแต่ไร แล้วเขาจะยอมฟังคำพูดของซ่งหวายี่ได้อย่างไร เขาจึงง้างมือแล้วตบออกไปอย่างรุนแรง

ซ่งหวาหย่าทนดูไม่ได้และถึงขั้นต้องหลับตาลง

“ผัวะ!”

เสียงตบดังสนั่นขึ้น ทุกคนเห็นเพียงหยางเฉินยังยืนอยู่ที่เดิม แต่กลับเป็นซ่งหวาตงที่ถูกตบกระเด็นออกไป

สำหรับชายร่างใหญ่หัวโล้นที่ยืนอยู่ข้างซ่งหวาตงกลับไม่รู้ตัวอะไรเลย เขาไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่าหยางเฉินจะกล้าลงมือทำร้ายซ่งหวาตง

และหลังจากตกใจอยู่สักพัก ไอ้หัวล้านก็ตะโกนอย่างเสียงดัง “ไอ้หนู แกกล้าเตะต้องคุณชายตงงั้นเหรอ อยากตายนักใช่ไหม!”

จากนั้น เขากำหมัดแล้วชกไปที่กลางหน้าของหยางเฉินอย่างรุนแรง

ในฐานะผู้ชนะในเกมที่แล้ว เขาจึงเป็นที่สนใจของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน

ซึ่งในขณะที่ไอ้หัวล้านกำลังจะมีเรื่องกับหยางเฉินนั้น ผู้ชมมากมายก็ไม่สนใจการแข่งขันบนสังเวียนอีก แต่กลับหันมองไปที่ไอ้หัวล้าน

“ผ๊วะ!”

หยางเฉินไม่ได้ลงมือทำร้ายใคร เพียงแค่ยื่นมือออกไปแล้วคว้าแขนของไอ้หัวล้านไว้เบาๆ

ในขณะนี้ ผู้ชมมากมายถึงกับตกตะลึง

แม้แต่ไอ้หัวล้านยังรู้สึกตกใจ เดิมทีคิดว่าเขาจะชกหน้าหยางเฉินได้สบาย แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือ หมัดอันรุนแรงของเขากลับถูกหยางเฉินสกัดกั้นได้อย่างง่ายดาย

เป็นไปได้ไง?

“อยากตายขนาดนั้นเลยเหรอ?” ดวงตาของหยางเฉินเต็มไปด้วยความเย็นชาและน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยพลังแห่งการสังหาร

“ไอ้หนู ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”

ไอ้หัวล้านตะโกนพูดด้วยความโกรธ สองตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หยางเฉิน ซึ่งการที่ถูกหยางเฉินบีบข้อมือไว้แบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้าและรู้สึกโกรธจนลุกเป็นไฟ

“ฆ่ามันซะ! เป่าหัวมันให้เละไปเลย!”

ในเวลานี้ ซ่งหวาตงก็ลุกขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าที่ยังมีรอยตบอย่างเห็นได้ชัด และเขาก็ตวาดใส่ไอ้หัวล้าน

จนกระทั่งตอนนี้ ซ่งหวาหย่าจึงจะรู้สึกถึงความผิดปกติ เธอจึงเบิกตากว้างแล้วมองไปที่หยางเฉินที่กำลังบีบข้อมือของไอ้หัวล้านด้วยความตกใจ

ซ่งหวายี่เองก็เอะใจเหมือนกัน เขารู้ว่าภูมิหลังของหยางเฉินนั้นไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าหยางเฉินจะแข็งแกร่งขนาดนี้

ซึ่งผลงานของไอ้หัวล้านบนเวทีสังเวียนก่อนหน้านี้ก็ทำให้เขาหมดหวังไปแล้ว แต่ในขณะนี้ เขากลับเห็นหยางเฉินบีบแขนของไอ้หัวล้านอย่างง่ายดาย

ทั้งหมดนี้ก็แสดงให้เห็นว่าหยางเฉินนั้นแข็งแกร่งกว่าไอ้หัวล้าน

“รีบจัดการมันสิ!”

“ผมสั่งให้คุณระเบิดหัวมัน คุณก็รีบจัดการมันสิ!”

“ถ้ายังไม่รีบจัดการ เงินค่าตอบแทนที่คุยกัน คุณจะไม่ได้รับสักเหรียญ!”

เมื่อเห็นไอ้หัวล้านไม่ยอมทำอะไรสักที ซ่งหวาตงก็ตวาดออกมาด้วยความโกรธและเอาเงินค่าตอบแทนมาขู่ไอ้หัวล้าน

เขาเป็นถึงคุณชายของตระกูลซ่ง แต่กลับถูกหยางเฉินตบในที่สาธารณะแบบนี้ ซึ่งมันเป็นความอัปยศสำหรับเขามาก ดังนั้นการฆ่าหยางเฉินเท่านั้นถึงจะทำให้เขาสงบความโกรธลงได้

ไอ้หัวล้านรู้สึกขมขื่นใจมาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากฆ่าหยางเฉิน แต่เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเฉินเลยด้วยซ้ำ

“ไอ้หนู แกยอมข้าหน่อย แล้วข้าจะให้แกห้าล้าน”