บทที่ 623 ดื่มเหล้าเพื่อให้ลืมความทุกข์

“เป็นนายจริงๆด้วย！”

ใบหน้าของซูวานดูประหลาดใจพร้อมกับรีบมานั่งที่ด้านหน้าของหยางเฉินและพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันก็เพิ่งจะคิดว่าหลังนี้ดูคุ้นๆ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นนายจริงๆ！”

“ทำไมมีนายคนเดียว？ฉินซีล่ะ？”

ซูซานถามด้วยรอยยิ้ม

หยางเฉินดูไม่กระตือรือร้นเท่าไรนัก ตอนที่เห็นซูซานในตอนแรกก็แปลกใจอยู่บ้างแต่ตอนนี้เขาพูดอย่างแผ่วเบาออกไปว่า “เธอพักผ่อนอยู่ที่บ้านน่ะ”

ซูซานนั้นไม่รู้ว่าบ้านที่หยางเฉินหมายถึงนั้นคือที่เมืองเยี่ยนตู ในใจของหล่อนมีความสุขอย่างลับๆ

หลังจากที่หยางเฉินได้ช่วยเหลือหล่อน หล่อนก็รู้สึกชอบหยางเฉินจนห้ามใจไม่อยู่แต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับฉินซีนั้นจึงทำได้แค่เพียงระงับความรักที่มีต่อหยางเฉินไว้

จู่ๆก็ได้มีโอกาสมาพบปะกับหยางเฉินเพียงลำพัง

ตอนนี้หล่อนดีใจเป็นอย่างมากที่ได้พบหยางเฉินที่เมืองเยี่ยนตูอีกครั้ง

สิ่งที่สำคัญเลยก็คือหยางเฉินอยู่คนเดียว

“หยางเฉิน นายคงไม่ได้ทะเลาะกับฉินซีหรอกใช่ไหม？ทำไมท่าทางดูหดหู่นักล่ะ？”

ซูซานรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของหยางเฉินจึงถามไปด้วยความสงสัย

“เปล่า！”

คำตอบของหยางเฉินนั้นเรียบง่าย

อย่างไรก็ตามภายในใจของซูซานกลับรู้สึกมีความสุข ยิ่งท่าทางของหยางเฉินแปลกไปเท่าไหร่ นั่นก็หมายความได้ชัดเลยว่าเขามีปัญหากับฉินซี

“มา ฉันดื่มเป็นเพื่อน！”

ซูซานพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับรินใส่แก้วของตนเองและดื่มหมดลงไปในคราวเดียวเหมือนกับหยางเฉิน

“พร๊วด！”

เพียงแต่เมื่อหล่อนดื่มไปเพียงหน่งคำก็ต้องบ้วนออกมาจนหมด หล่อนแลบลิ้นสีแดงฉานออกมาพร้อมกับใช้มือข้างพัดไปและบ่นไป “นี่มันเหล้าอะไรกัน？ทำไมมันเผ็ดขนาดนี้？นี่มันเหมือนกับแอลกอฮอล์เลยนะ”

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูลำบากของซูซาน หยางเฉินก็รู้สึกเหมือนอยากจะหัวเราะออกมา

“นี่เป็นวอดก้าที่แรงที่สุดของที่นี่ นอกจากกลิ่นของเหล้าแล้วก็ไม่มีกลิ่นอะไรอื่นอีกเลย รสชาติจะแรง ฉุนจมูกให้ความรู้สึกกระตุ้นเหมือนไฟ” หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“นายยังจะมายิ้มอีก！” ซูซานจ้องหยางเฉินอย่างดุเดือด

หยางเฉินไม่ได้สนใจนัก เดิมทีที่จิตใจหดหู่แต่กลับมีซูซานมาทำให้ขบขันได้ชั่วครู่

“เอาไวน์ผลไม้มาให้ฉันที” ซูซานเรียกพนักงานเสิร์ฟ

“หล่อนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？” หยางเฉินถามขึ้นทันที

ซูซานถอนหายใจพร้อมกับอธิบาย “พ่อฉันต้องการให้ตระกูลซูมาตั้งรกรากที่เมืองเยี่ยนตูมาโดยตลอดก็เลยให้ฉันมาดูที่ทางทำงานก่อน”

“ตระกูลซูจะมาเมืองเยี่ยนตูงั้นเหรอ？” หยางเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ตระกูลซูเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเจียงโจว ทุกอย่างๆนั้นอยู่ที่เจียงโจวหมด หากทำการย้ายมาที่เมืองเยี่ยนตู ไม่ต้องพูดถึงร่ำรวยที่สุดเลย ด้วยอำนาจทางการเงินของตระกูลซูนั้นไม่นับว่าเป็นคนร่ำรวยระดับล่างสุดด้วยซ้ำ

ในบรรดาเหล่าเศรษฐีในเมืองเยี่ยนตู มีใครบ้างล่ะที่ไม่ร่ำรวยกัน？มีกี่ตระกูลที่เป็นเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่？

“ทำไม？นายดูถูกตระกูลซูงั้นเหรอ？” ซูซานจ้องไปที่หยางเฉินพร้อมกับถาม

หยางเฉินส่ายหัว “ยังไม่ถึงขั้นนั้น…ก็แค่แปลกใจที่ตระกูลซูร่ำรวยอยู่ที่เจียงโจวดีๆไม่ชอบแต่กลับเลือกที่จะมาโดนทารุณที่เมืองเยี่ยนตูได้ซะนี่”

ซูซานกลอกตามองบน “ไหนบอกว่าไม่ได้ดูถูกตระกูลซูกันไงล่ะ！”

หยางเฉินไม่พูดมาก เขาหยิบวอดก้าดื่มไปอีกแก้วในรวดเดียว

เมื่อเห็นท่าทางของหยางเฉินที่ดื่มหนัก ใบหน้าของซูซานก็ดูคลั่งไคล้

“หยางเฉิน แน่ใจใช่ไหมว่าไม่เป็นอะไร？”

ซูซานดูกังวล ดวงตากลอกไปหนึ่งรอบพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมโทรออก “ฉันจะโทรหาฉินซี”

“เดี๋ยวก่อน！”

หยางเฉินหยุดอย่างรวดเร็ว