บทที่ 63 คุณนอนที่นี่นะ

ฉินยีที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ เมื่อถูกแมลงวันบินเข้าไปรบกวนแบบนี้ เธอก็ควบคุมสติไม่ได้และสาดเหล้าใส่หน้าของคนนั้นโดยที่ไม่ลังเล

“คุณชายเฟิง!” เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะกับกวนเสวี่ยเฟิงก่อนหน้านี้ก็ลุกขึ้นมาทันที

กวนเสวี่ยเฟิงยกมือขึ้นเพื่อห้ามพวกเขาเอาไว้ จากนั้นเช็ดเหล้าบนหน้าและยิ้มพูดโดยที่ไม่มีอารมณ์โกรธใดๆ "คนสวยครับ ผมก็แค่อยากรู้จักคุณเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องโกรธขนาดนี้หรอกมั้ง?"

ฉินยีในขณะนี้เริ่มใจเย็นลง เมื่อกี้เธอไม่ทันควบคุมอารมณ์ตัวเองถึงได้มีการกระทำที่ก้าวร้าวเช่นนั้น และตอนนี้เธอก็เริ่มรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำ ยิ่งไปกว่านั้นเธอมาที่นี่คนเดียวด้วย

"ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เมื่อกี้ฉันกำลังอารมณ์เสียอยู่" ฉินยีขอโทษกับเขา

"ผมยอมรับคำขอโทษจากคุณครับ" กวนเสวี่ยเฟิงยิ้มตอบ จากนั้นดีดนิ้วของเขา "ช่วยเอาชาโตว์ลาฟิตอันเป็นที่รักของผมมาให้ที"

จากนั้นพนักงานเสิร์ฟก็หยิบไวน์ชาโตว์ลาฟิตมาให้เขา

ฉินยีขมวดคิ้ว แม้ว่าเธออยากจะเมาให้ลืมความทุกข์ใจ แต่เธอไม่ได้คิดว่าจะดื่มให้เมาในสถานที่ที่มีคนมากมายเช่นนี้ เธอชอบบรรยากาศที่นี่ เธอก็แค่จะดื่มให้พอประมาณเท่านั้น

แต่ตอนนี้กวนเสวี่ยเฟิงเอาไวน์มาเสิร์ฟที่โต๊ะเธอแล้ว มันคงเป็นเรื่องยากที่เธอจะลุกไปจากโต๊ะนี้ได้

“ขอโทษนะคะ ฉันดื่มเยอะแล้ว ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ”

ถึงแม้ฉินยีจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ แต่เธอก็คิดที่จะลองดู

กวนเสวี่ยเฟิงยังคงแสดงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า ในขณะที่ฉินยี เขาได้รินไวน์ชาโตว์ลาฟิตไว้สองแก้วแล้วยืนให้กับฉินยีด้วยรอยยิ้ม “คุณสาดเหล้าใส่หน้าผม ผมจะเลี้ยงคุณแก้วนี้ แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ก็ถือว่าเจ๊ากัน โอเคไหม?”

"แก้วเดียวจริงๆ นะ?" ฉินยีถามอย่างสงสัย

กวนเสวี่ยเฟิงพยักหน้าเบาๆ "แก้วเดียว!"

"โอเค!" ฉินยีไม่ได้ลังเลอีกต่อไป เธอรับแก้วไวน์นั้นมาแล้วมองไปที่กวนเสวี่ยเฟิง "เมื่อกี้ฉันใจร้อนเอง แก้วนี้ถือว่าเป็นคำขอโทษของฉันก็แล้วกันนะ!"

หลังจากพูดจบ ฉินยีก็ยกแก้วขึ้นเพื่อเตรียมจะดื่มไวน์แก้วนั้น แต่ในขณะนั้น จู่ ๆ ก็มีร่างชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นข้างๆ เธอและคว้าแขนเธอไว้

ฉินยีมองไปที่มือของชายคนนั้น และเธอก็ได้เห็นคนผิวสีคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเธอ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นชาวต่างชาติ

"คุณดื่มแก้วนี้ไม่ได้!" ชายผิวสีคนนั้นพูดภาษาท้องถิ่นอย่างชัดเจน

กวนเสวี่ยเฟิงหรี่ตามองไปที่เขาทันที "คุณเป็นใคร?"

ชายผิวสีไม่ได้มองไปที่กวนเสวี่ยเฟิง แต่สายตาของเขามองไปที่ฉินยีและพูดว่า "ไวน์แก้วนี้ถูกวางยาแล้ว"

"ว่าไงนะ?" ฉินยีปล่อยมือของเธอโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ‘แพล๊ง’ แก้วไวน์ตกลงไปบนพื้นและแตะละเอียดทันที

เธอมองไปที่กวนเสวี่ยเฟิงด้วยความโกรธ “คุณมันไร้ยางอายจริงๆ!”

กวนเสวี่ยเฟิงยังคงพูดด้วยรอยยิ้ม "เขาบอกว่าไวน์แก้วนี้ถูกวางยา แล้วมันก็จะถูกวางยาจริงๆ เหรอ?"

ฉินยีรู้สึกโกรธมาก แต่เธอไม่สามารถตัดสินได้ว่าใครเป็นคนพูดความจริง

"ผมชื่อเซินปา เป็นคนที่คุณหยางส่งมาปกป้องคุณครับ" จู่ ๆ ชายผิวสีก็พูดขึ้น

ชายผิวสีร่างใหญ่คนนี้คือแชมป์มวยของคนผิวดำที่มีชื่อว่าเซินปา หลังจากที่เขาได้สัมผัสกับความน่ากลัวของหยางเฉินแล้ว เขาก็ยอมจำนนและขอติดตามหยางเฉินอย่างไม่ลังเล

หลังจากที่ฉินยีออกจากบ้านได้ไม่นาน หยางเฉินก็โทรหาเซินปา เพราะฉินยีออกจากบ้านดึกมากและไม่มีใครรับประกันความปลอดภัยของเธอได้

ฉินยีที่ได้ยินคำว่าคุณหยางก็รู้สึกอุ่นใจทันที แต่เธอยังคงถามอย่างไม่ประมาท “คุณหยางที่คุณพูดถึงคือใคร?”

"หยางเฉิน!" เซินปาพูด “ถ้าคุณฉินไม่เชื่อลองโทรถามคุณหยางได้ครับ”

หลังจากยืนยันวว่าเซินปาเป็นคนที่หยางเฉินส่งมาเพื่อปกป้องเธอ ฉินยีก็รู้สึกดีทันที และยังมีความอบอุ่นเกิดขึ้นในใจของเธอ

เมื่อเห็นว่าฉินยีไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กวนเสวี่ยเฟิงก็รู้ว่าชายผิวดำร่างใหญ่คนนี้เป็นคนที่มาปกป้องผู้หญิงคนนี้จริงๆ

“คุณมั่นใจนะว่าแค่คุณคนเดียวจะสามารถพาคนสวยคนนี้ออกจากที่นี่ได้?”

กวนเสวี่ยเฟิงเอนกายไปพิงเบาะหลัง สองมือของเขาหนุนบนโซฟา จากนั้นปลดกระดุมสองเม็ดบนคอเสื้อเชิ๊ดลายที่เขาสวมใส่อยู่และแสดงสีหน้าอย่างโอหัง

ทันทีที่กวนเสวี่ยเฟิงพูดจบ ชายร่างใหญ่เจ็ดถึงแปดคนก็เดินเข้ามาและจ้องไปที่ชายผิวสีคนนั้นอย่างเย็นชา