บทที่ 640 โยคะบำรุงสมอง

“ท่านประธานครับ ศาสตราจารย์ตู้จะไปสถานที่ก่อสร้าง เมื่อสักครู่ผังหย่งโทรศัพท์มาหา อยากให้ท่านไปโน้มน้าวศาสตราจารย์ตู้หน่อยครับ”

ลั่วปิงรีบบอกทันที

“ไป!”

พอได้ยิน หยางเฉินลุกขึ้นทันใด เดินไปด้วยพลางบอกว่า “อาจารย์ของนายคนนี้ ยังดื้อจริงๆ เข้าโรงพยาบาลไปแล้ว นึกไม่ถึงยังคิดถึงเรื่องของเมืองจิ่วโจวอีก”

ลั่วปิงพูดด้วยความจำใจ “สร้างเมืองแห่งหนึ่ง เป็นความฝันของในชีวิตของศาสตราจารย์ตู้ครับ ขณะที่มีชีวิตอยู่ เธออยากเห็นเมืองที่ออกแบบด้วยมือของตัวเองครับ”

สามสิบนาทีต่อมา ทั้งสองมาถึงโรงพยาบาลชุมชนเยี่ยนตู

“แม่ครับ แม่อย่าเพิ่งใจร้อน รอการรักษาในวันนี้เสร็จสิ้นก่อน ผมจะพาแม่ไปสถานที่ก่อสร้างด้วยตัวเอง ดีหรือเปล่าครับ?”

ทั้งสองคนยังไม่ได้เข้าไปในห้องคนไข้ ก็ได้ยินผังหย่งพูดแนะนำ

“ไม่ได้ ฉันจำเป็นต้องไปที่ก่อสร้างในตอนนี้ ไม่อย่างนั้นฉันไม่วางใจ!”

เสียงที่ดื้อดึงของศาสตราจารย์ตู้ลอยมา

เห็นหยางเฉินและลั่วปิงเข้ามาในห้องคนไข้ ชั่วขณะหนึ่งผังหย่งโล่งอกไปทีหนึ่ง

“เสี่ยวลั่ว นายมาก็ดีเลย พาฉันไปที่ก่อสร้างเดี๋ยวนี้ ฉันอยากตรวจสอบด้วยตัวเอง”

ศาสตราจารย์ตู้รีบบอก ตอนที่พูดจา ก็เริ่มใส่รองเท้าแล้ว

“อาจารย์ครับ ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนเลยครับ ฟังผมรายงานสถานการณ์ของสถานที่ก่อสร้าง ดีหรือเปล่าครับ?”

ลั่วปิงเดินเข้ามา ประคองศาสตราจารย์ตู้นั่งลงบนเตียง

“ใช่ครับ แม่ ให้ประธานลั่วเล่าสถานการณ์ของสถานที่ก่อสร้างให้แม่ฟังก่อน รอรักษาเสร็จแล้ว ค่อยไปสถานที่ก่อสร้างนะครับ” ผังหย่งเอ่ยปากบอก

หลังศาสตราจารย์ตู้นั่งลง ถามว่า “งั้นนายรีบบอกมา ตอนนี้สถานที่ก่อสร้างสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง? ดำเนินการสร้างตามพิมพ์เขียวที่ฉันออกแบบไหม?”

“ฉันจะบอกนายนะ ต้องดำเนินการสร้างตามพิมพ์เขียวที่ฉันออกแบบ ไม่อย่างนั้นมีตรงไหนที่ไม่เหมือนสักนิด จะกระทบความงดงามของสิ่งก่อสร้างตอนท้ายสุดเอา”

“เมืองจิ่วโจว เดิมเป็นเมืองแห่งหนึ่งที่รวบรวมเอกลักษณ์ของจิ่วโจวไว้ พวกเราต้องเคารพประวัติศาสตร์ ฟื้นฟูเมืองจิ่วโจวสมัยโบราณสู่สภาพเดิม”

ศาสตราจารย์ตู้ดึงมือของลั่วปิงไว้ พูดด้วยหน้าตาจริงจัง

ลั่วปิงได้เพียงตอบรับครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงทำให้อารมณ์ของศาสตราจารย์ตู้คงที่ได้

“คุณหยาง ครั้งนี้ รบกวนคุณแล้วนะครับ”

ผังหย่งเรียกหยางเฉินไปข้างนอกแล้ว พูดด้วยความรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง “เมืองจิ่วโจวเป็นความฝันในชีวิตนี้ของเธอ เธอดื้อรั้นมาก ถ้ามีอะไรตรงไหนไม่ถูกต้อง คุณอย่าได้เก็บไปใส่ใจเลยนะครับ”

หยางเฉินหัวเราะส่ายหน้า “คุณวางใจเถอะครับ ศาสตราจารย์ตู้สามารถช่วยผมได้ ผมรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่งเลยล่ะ จะโทษเธอได้อย่างไรกันครับ?”

เขาเข้าใจอย่างแน่นอน ทำไมผังหย่งถึงพูดแบบนี้ เป็นเพราะศาสตราจารย์ตู้ดื้อดึงเอามากๆ หล่อหลอมตนเองเข้าในการก่อสร้างของเมืองจิ่วโจวถึงที่สุดแล้ว

ปัจจุบันนี้ในสายตาของเธอ การก่อสร้างจำเป็นต้องว่าดำเนินการตามพิมพ์เขียวที่เธอออกแบบถึงจะได้ ต่อให้หยางเฉินเป็นเจ้านาย ก็ต้องฟังเธอ

ดีที่หยางเฉินชอบเมืองจิ่วโจวที่ศาสตราจารย์ตู้ออกแบบมากจริงๆ ถึงสามารถเคารพให้ศาสตราจารย์ตู้ออกแบบภาพรวมทั้งหมดของเมืองจิ่วโจว

“งั้นก็ขอบคุณมากเลยนะครับ!”

ผังหย่งกล่าวขอบคุณ ทันใดนั้นถอนหายใจอีกที “ผมยังประเมินการณ์ต่ำไปสำหรับความคิดยืนกรานที่แม่ผมมีต่อการสร้างเมืองจิ่วโจว เกรงว่าคงไม่มีใครสามารถโน้มน้าวเธอให้ปล่อยวางได้”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ทำตามความต้องการของเธอมั้งครับ! ขอให้คุณหยาง ต้องช่วยคุ้มครองคุณแม่ผมให้ดี อย่าให้เธอเกิดอุบัติเหตุอะไรเด็ดขาด”

“หมอบอกแล้วว่า โรคหัวใจของเธอร้ายแรงมาก ถ้าล้มลงไปอีกครั้ง เกรงว่าคงช่วยไม่ได้จริงๆ”

หยางเฉินสัมผัสได้ถึงจิตใจกตัญญูนั้นที่ผังหย่งมีต่อศาสตราจารย์ตู้ ทั้งยังมีความกังวลในใจด้วย

“คุณสบายใจได้ ผมจะเน้นงานรักษาความปลอดภัยของที่ก่อสร้างเพิ่ม จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบเดิมอีกครับ” หยางเฉินพูดรับประกัน

ภายใต้คำร้องขอแน่วแน่ของศาสตราจารย์ตู้ สุดท้ายผังหย่งจึงได้เพียงประนีประนอม ให้ศาสตราจารย์ตู้ออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนด

เพิ่งออกจากโรงพยาบาล ศาสตราจารย์ตู้ก็ไปสถานที่ก่อสร้างเลย

“ครั้งนี้ อย่าให้ศาสตราจารย์ตู้ได้รับอันตรายใดๆ อีก” หยางเฉินกำชับด้วยหน้าตาจริงจัง