บทที่ 650 ต่อสู้อย่างโหดร้าย

ตอนที่เขาพูดนั้นดูเสียงไม่ชัดซึ่งนั่นเป็นเพราะฟันสองซี่หน้าได้หลุดไปและมันทำให้ลมไหลผ่าน

สติของไช่เหวินเพิ่งจะกลับมาในตอนนี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “หยางเฉิน แกกล้าทำน้องชายฉันแกนี่มันรนหาที่ตายของแท้เลย！”

ทันทีที่เสียงสิ้นสุดลง เขาก็หยิบปืนออกมาหนึ่งกระบอกพร้อมกับเล็งปากกระบอกปืนไปที่หัวของหยางเฉิน

เมื่อเห็นไช่เหวินหยิบปืนออกมา ผังเสี่ยวเยว่ก็ตกใจจนแทบร้องไห้ออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ใบหน้าของเนี่ยเจียเจียและโจวชินเองก็ดูเป็นกังวล รู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

จางหรุ่ยเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า “คนเลวอย่างนายกล้ามาทำคุณชายกวาง รนหาที่ตายแล้วล่ะ！ต่อให้นายจะต่อสู้ได้อีกแล้วมันทำไมกันล่ะ？คุณชายเหวินมีปืนนะ ตอนนี้นายคงไม่อยากยืนทนโดนทำร้ายหรอกใช่ไหม？”

เหลียงหยุนและคนอื่นๆเองก็ดูละครฉากนี้อยู่ พวกเขาเห็นหยางเฉินดูอารมณ์ไม่ดีมานานแล้ว ตอนนี้ยิ่งหยางเฉินก่อความรำคาญได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งเบี่ยงเบนความโกรธที่ไช่เหวินมีต่อพวกเขาได้มากเท่านั้น ทางที่ดีที่สุดก็คือฆ่าหยางเฉินซะ

บนใบหน้าของหยางเฉินนั้นไร้ซึ่งความกลัว เขาขมวดคิ้วขึ้นพร้อมกับพูดอย่างเย็นชา “ฉันแนะนำให้นายวางก้อนเหล็กนี่ลงซะ หากว่าสิ่งนี้ฆ่าฉันได้ล่ะก็ฉันคงตายไปหลายหนแล้วล่ะ”

เป็นเวลานานมากแล้วที่หยางเฉินไม่ได้มีความคิดที่จะฆ่า

ในเวลานี้ การที่ถูกปืนจ่อเล็งอยู่ที่หัวนั้นได้ไปกระตุ้นเจตนาฆ่าในตัวเขาให้ระเบิดออกมา

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น！”

ในเวลานี้เองก็มีเสียงที่ดูไม่พอใจดังขึ้นมา เห็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับคนร่างกำยำหลายคน

“อิงเหา นายมาก็ดีเลย มีคนตาไม่ดีมาตีคนของฉันน่ะสิและคาดไม่ถึงเลยว่าจะกล้ามาตีน้องชายของฉันอีกด้วย”

น้ำเสียงและท่าทางของไช่เหวินนั้นดูดีเป็นอย่างมากเมื่อเห็นมีคนมา

“บัดซบ！หมาตัวไหนกันวะที่แม้แต่คนของคุณชายเหวินก็กล้ามา…”

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดจบก็พูดต่อไม่ได้อีกต่อไปเพราะเมื่อเห็นใบหน้าของหยางเฉินแล้วเขาจึงทำได้เพียงแต่กลืนคำพูดลงไปเท่านั้น

“หมาตัวนี้นี่แหละอิงเหา น้องชายของฉันนั้นถูกทุบตีในที่ของนาย นายต้องจัดการเรื่องนี้ให้ฉันใช่ไหม？”

ไช่เหวินพูดพร้อมกับมองไปที่ชายหนุ่ม

เขาไม่ได้สนใจไยดีหากต้องฆ่าหยางเฉินที่นี่แต่เพราะหยางเฉินทำให้เขารับรู้ได้ถึงความอันตรายซึ่งนั่นทำให้เขาเป็นกังวลว่าอาจจะเกิดปัญหาใหญ่ตามมาก็เป็นได้

อย่างไรก็ตามเขาจะไม่สนใจเลยหากต้องยืมดาบมาฆ่าคน

“เพี๊ยะ！”

ทันใดนั้นเสียงตบหน้าก็ดังสนั่น

เป็นชายหนุ่มคนเมื่อครู่นี้ที่ได้ตบเข้าไปที่ใบหน้าของไช่เหวิน ทุกๆคนต่างตกตะลึง

ใบหน้าของไช่เหวินดูเอื่อยเฉื่อยแม้กระทั่งสติก็ยังไม่กลับมา เขาได้แต่ถามออกไปอย่างงุนงงว่า “เฉินอิงเหา นายแม่งทำแบบนี้กับฉันทำไม？”

“เพี๊ยะ！”

อีกฝ่ายตบเข้าไปที่ใบหน้าของไช่เหวินอีกครั้งพร้อมกับพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ฉันตีนายเนี่ยแหละ กล้าไปทำให้คุณหยางต้องขุ่นเคืองใจ นายอยากตายหรือไงกัน？”

เมื่อเสียงของเฉินอิงเหาสิ้นสุดลง ชายร่างกำยำหลายคนต่างกรูเข้าไปล้อมไช่เหวินเอาไว้

“ตีมันซะ ตีมันให้หนัก！”

เมื่อสิ้นเสียงคำสั่งของเฉินอิงเหา ชายร่างกำยำต่างก็พากันเตะและต่อยไปที่ไช่เหวิน

“หยาง…คุณหยางครับ คุณ..คุณจะมาที่ร้านอาหารแช่เฉินทำไมไม่บอกผมล่วงหน้าสักหน่อยล่ะครับ？หากรู้มาก่อนว่าคุณจะมาที่นี่ ผมคงต้องคารวะเหล้าให้คุณเป็นการส่วนตัวแน่ๆ！”

เฉินอิงเหาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ท่าทางประจบเอาใจเป็นอย่างมาก เขายืนอยู่ด้านหน้าของหยางเฉินด้วยท่าทีเคารพซึ่งนั่นทำให้เขาเหมือนคนขี้ประจบคนหนึ่ง

ในขณะนี้ผังเสี่ยวเยว่และคนอื่นๆต่างพากันตกตะลึง

ในตาของพวกเขานั้นมองเห็นไช่เหวินกำลังถูกรุมซ้อมอยู่ ซึ่งทั้งหมดนั่นเป็นเพราะหยางเฉิน

การที่หยางเฉินมาเจอกับเฉินอิงเหาที่นี่ทำให้เขาประหลาดใจ

“ที่นี่เป็นอุตสาหกรรมของตระกูลเฉินงั้นเหรอ？” หยางเฉินถาม

เฉินอิงเหาที่ไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อยจึงรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ตามคำของคุณหยาง พวกเราตระกูลเฉินได้ทำการเปิดร้านอาหารแช่เฉินในเก้าเขตใหญ่ครับ”

เมื่อดูขนาดของร้านอาหารแช่เฉินแล้วร้านนี้จะต้องเป็นระดับห้าดาวเป็นแน่ ตระกูลเฉินตัดสินใจที่จะทำให้ธุรกิจของตระกูลเจริญรุ่งเรืองในทุกๆที่

หยางเฉินรู้ดีว่าเมืองเทียนฝู่นั้นเป็นตลาดโบราณที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเยี่ยนตูซึ่งถือเป็นอุตสาหกรรมของตระกูลเฉินเช่นเดียวกัน