บทที่ 652 มาเมืองเยี่ยนตูสิ

หยางเฉินตอบรับทานข้าวกับเขา ทำให้เขาปลื้มใจมาก เมื่อก่อนมีเพียงปู่ของเขาเท่านั้นที่จะมีคุณสมบัติทานข้าวร่วมโต๊ะกับคุณหยาง

หยางเฉินยิ้มแล้วถามว่า “ปู่ของคุณล่ะ? เป็นยังไงบ้างตอนนี้?”

“คุณปู่ได้ส่งต่อตำแหน่งผู้นำให้คุณพ่อของผมแล้ว ส่วนคุณปู่ก็ไปใช้ชีวิตหลังวัยเกษียณ ทุกวันเขาปลูกต้นไม้ ดอกไม้ และผักในสวนเล็กๆ ของเขา ชีวิตของเขาสุขสบายมาก”

เฉินอิงเหาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “แต่ว่า คุณปู่ของผมมักจะพูดถึงท่านและระลึกถึงความกรุณาอันยิ่งใหญ่ของท่านเสมอๆ และบอกพวกเราตลอดว่าจะต้องให้เกียรติคุณหยาง”

“ท่านผู้นำเฉินช่างเกรงใจจริงๆ!” หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ผังเสี่ยวเยว่ไม่สามารถพูดแทรกได้เลย แต่ระหว่างการสนทนาของทั้งสอง ทำให้เธอได้รับรู้ข้อมูลมากมายจนทำให้เธอตกใจ

แม้จะไม่รู้ว่าตระกูลเฉินเป็นตระกูลแบบไหน แต่หลังจากที่ได้ฟังเฉินอิงเหาพูดเมื่อกี้ ตระกูลเฉินก็เป็นตระกูลที่ร่ำรวยตระกูลหนึ่ง และพวกเขาก็ให้ความสำคัญกับหยางเฉินมาก

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เฉินอิงเหายังพูดอีกว่า ตราบใดที่หยางเฉินยินยอม ตระกูลเฉินก็ยินดีที่จะมอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้กับหยางเฉิน

เธอเป็นคนช่างสังเกตและเธอก็มองออกว่า เฉินอิงเหาไม่ได้พูดโกหก ทั้งหมดล้วนพูดออกมาจากใจด้วยความยินดี ดูเหมือนว่าตระกูลเฉินจะรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้มอบทรัพย์สมบัติของตระกูลให้กับหยางเฉิน

“อิงเหา คุณให้คนพาเสี่ยวเยว่ไปเดินดูรอบๆหน่อย”

หลังจากทานอาหารเสร็จ หยางเฉินก็พูดกับเฉินอิงเหาในทันใด แล้วพูดกับผังเสี่ยวเยว่ว่า “เสี่ยวเยว่ เธอรอฉันแปบนึงนะ เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอกลับบ้าน”

เฉินอิงเหาเรียกหญิงสาวคนหนึ่งมาและรีบพูดขึ้นว่า “อะเหม่ย ท่านนี้คือคุณหยาง”

“สวัสดีค่ะ คุณหยาง!”

อะเหม่ย กล่าวทักทายด้วยความเคารพ เมื่อมองไปที่หยางเฉิน สายตาของเธอแฝงไว้ด้วยความเลื่อมใสศรัทธา นี่สินะหยางเฉินที่เคยได้ยินมา

“คุณหยางครับ เธอคือแฟนผมครับ ท่านเรียกเธอว่าอะเหม่ยก็ได้ครับ” เฉินอิงเหาแนะนำเธอให้หยางเฉินรู้จัก

หยางเฉินพยักหน้าเล็กน้อย “สวัสดี!”

“อะเหม่ย เธอพาพี่สะใภ้ไปเดินเล่นที่ห้องสะสมของฉันก่อน แล้วนำไข่มุกราตรีที่ฉันได้มาเมื่อวานนี้ให้กับพี่สะใภ้ที ” เฉินอิงเหากำชับ

“ได้ ฉันจะพาพี่สะใภ้ไปเดี๋ยวนี้เลย” อะเหม่ยพูดแล้วดึงผังเสี่ยวเยว่ออกไปด้วยความสนิทสนม

ผังเสี่ยวเยว่ได้ยินอีกฝ่ายเรียกตนเองว่าพี่สะใภ้ ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ

หยางเฉินไม่ได้อธิบายอะไร หลังจากผังเสี่ยวเยว่เดินตาม อะเหม่ยออกไป ถึงได้เอ่ยปากถามขึ้นว่า “ตอนนี้ตระกูลเฉินเป็นอย่างไรบ้าง ?”

ถ้าหากวันนี้ไม่ได้เจอกับเฉินอิงเหา หยางเฉินก็เกือบจะลืมตระกูลเฉินไปแล้ว

เฉินอิงเหารีบพูดขึ้นว่า “คุณหยาง ตอนนี้ตระกูลเฉินของเราเปลี่ยนแปลงไปมาก มันดีมากเลยครับ พวกเราอยู่ในเขตเจียงหนัน พูดได้ว่าแม้แต่ตระกูลหานก็ไม่เจริญรุ่งเรืองเท่ากับตระกูลเฉิน ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางเฉินก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ในเวลาเพียงสั้นๆ ไม่กี่เดือน ตระกูลเฉินพัฒนามาได้ไกลถึงขนาดนี้

“อันที่จริงแล้ว สาเหตุที่ตระกูลเฉินกระโดดออกมาจากพื้นที่เขตเจียงหนัน ก็เพราะว่าปู่ของผมสั่งให้พวกเราขยายอาณาเขตของตระกูลเฉิน ท่านบอกว่าคุณหยางเป็นมังกร ถ้าตระกูลเฉินไม่ขยันไม่ทำงานให้หนักขึ้น พวกเราก็จะยิ่งห่างไกลจากคุณหยางเท่านั้น”

หลังจากเฉินอิงเหาทำท่าลังเลเล็กน้อยก็พูดขึ้น

สิ่งนี้ทำให้หยางเฉินนึกไม่ถึงเลยว่า ที่ตระกูลเฉินขยายกิจการเป็นเพราะว่าต้องการตามให้ทันตนเอง

แต่ที่เฉินอิงเหาพูดแบบนี้ เขาก็พอเข้าใจได้

“ถ้าฉันมองไม่เห็นตระกูลเฉินล่ะ? พวกคุณก็ไม่คิดที่จะมาหาฉันก่อนเหรอ?” หยางเฉินถามด้วยรอยยิ้ม

เฉินอิงเหาพยักหน้า “คุณปู่บอกว่า เมื่อคุณหยางสามารถมองเห็นพวกเราก่อนเท่านั้น พวกเราถึงจะมีคุณสมบัติติดตามคุณหยางต่อไป”

“เอาล่ะ ในเมื่อท่านผู้นำเฉินมองฉันสูงส่งแบบนี้ ฉันจะทำให้ท่านผู้นำเฉินผิดหวังได้ยังไงกัน ตระกูลเฉินเตรียมตัวมาตั้งรกรากในเมืองเยี่ยนตูได้เลย!” หยางเฉินพูดขึ้นทันใด

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทำให้เฉินอิงเหาตกใจมาก “คุณหยาง ท่านพูดว่า ให้พวกเราตระกูลเฉินมาเมืองเยี่ยนตูเหรอครับ?”

“ทำไมล่ะ? ไม่เต็มใจเหรอ?” หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

“เต็มใจครับ! เต็มใจมากๆ! ขอบคุณครับคุณหยาง! ขอบคุณครับคุณหยาง! ผมจะโทรหาคุณปู่ตอนนี้เลยครับ บอกข่าวดีนี้กับคุณปู่”

เฉินอิงเหาพูดไม่ปะติดปะต่อด้วยความตื่นเต้น พูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาเฉินซิงไห่ “คุณปู่ครับ คุณหยางให้พวกเราตระกูลเฉินมาที่เมืองเยี่ยนตูครับ!”