บทที่ 655 ยุติธรรมหรือไม่

แม้ว่าไช่กวางจะเป็นลูกชายของไช่โหย่วเหวย แต่กลับไม่มีอำนาจเลย หลายปีที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตเสเพลร่างกายเสื่อมโทรม ก่อนหน้านี้ก็ถูกหยางเฉินต่อยตี และตอนนี้ก็ถูกเฉินอิงเหาทำให้กลัวจนตัวสั่นไปทั้งตัว

ถ้าเฉินอิงเหาลงมือรุนแรงกับเขาจริงๆ ก็อาจจะฆ่าไช่กวางได้

“ฉันบอกให้หุบปาก!”

ไช่โหย่วเหวยแผดเสียงด้วยความโกรธ เขาเองก็รู้สถานการณ์ปัจจุบันของเขาดี

ในที่สุดไช่กวางก็หุบปาก แต่ยังคงกลัวจนตัวสั่น

“ลูกชายฉันตอนนี้ได้รับบาดเจ็บ มันไม่ยุติธรรมเกินไปหรือเปล่าที่จะให้คนของคุณลงมือกับเขา?” จู่ๆ ไช่โหย่วเหวยก็มองไปที่หยางเฉินแล้วพูดขึ้น

หยางเฉินยิ้ม มองไปที่หม่าชาวที่อยู่ข้างกายเขาแล้วถามขึ้น “ไม่ยุติธรรมเหรอ?”

หม่าชาวฉีกยิ้มและยิ้มเยาะใส่ไช่โหย่วเหวย “เขาไม่ได้บอกว่ากำปั้นของใครใหญ่ เหตุผลก็ขึ้นอยู่กับคนนั้นหรอกเหรอ? ตอนนี้กำปั้นของพี่เฉินใหญ่ แน่นอนว่าคำพูดของพี่ใหญ่สุด พี่ว่ายุติธรรม งั้นก็ยุติธรรม”

หยางเฉินพยักหน้า “ฉันว่ามันยุติธรรมนะ เมื่อกี้ไอ้เด็กคนนั้นยังขู่อิงเหาอยู่เลย บอกให้เขากับคนใกล้ตัวระวังเวลาข้ามถนนไม่ใช่เหรอ? เขาต้องคิดว่าเขาแข็งแกร่งมากถึงได้ไม่กลัวอิงเหาเลย”

ไช่โหย่วเหวยสีหน้าเคร่งขรึม แต่สิ่งที่หยางเฉินและหม่าชาวพูดก็เป็นเรื่องจริง ไช่กวางใช้ญาติมาขู่เฉินอิงเหาจริงๆ

“แน่นอนว่าถ้าพวกเขาทำเรื่องที่ไม่ยุติธรรม ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ยิ่งสามารถทำเรื่องไม่ยุติธรรมมากกว่า” จู่ๆ หยางเฉินก็พูดขึ้น

หม่าชาวยิ้ม “เข้าใจแล้วครับ!”

หลังจากนั้น หม่าชาวก็พูดขึ้นเสียงดังกับคนนับพันว่า “ถ้าใครกล้าไม่ทำตามกฎ ฆ่ามันซะ!”

“ครับ!”

คนนับพันตะโกนขึ้นอย่างพร้อมเพรียง เสียงดังสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

เดิมทีเฉินอิงเหายังรู้สึกประหม่าอยู่เล็กน้อย แต่ตอนนี้เขาไม่รู้สึกตึงเครียดแล้ว รู้สึกแค่ว่าเลือดในตัวเขากำลังพลุ่งพล่านเต็มไปด้วยพลัง

แต่สีหน้าของไช่โหย่วเหวยกลับไม่สู้ดีเลย หยางเฉินกำลังเตือนเขาว่าต่อให้เฉินอิงเหาฆ่าไช่กวางตาย เขาก็จะไม่เข้าไปยุ่ง ไม่เช่นนั้น การต่อสู้ระหว่างคนนับพันกับคนนับร้อยก็จะเริ่มต้นขึ้น

“ป๊า ผมไม่อยากตาย ผมไม่อยากตาย! ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วย!” ไช่กวางตะโกนเสียงดัง

“ป้าบ!”

ไช่โหย่วเหวยตบหน้าไช่กวางและตะโกนด้วยความโกรธ “แกเงียบๆหน่อย!”

“ก็แค่การชกต่อยไหม? ฉันยืนอยู่ตรงนี้ แกจะกลัวอะไร?”

“แกเป็นลูกชายฉันไช่โหย่วเหวย ปู่แกเป็นถึงผู้นำไช่ ในเมืองเยี่ยนตูนี้ มีใครกล้าฆ่าแกบ้าง?”

หลังจากไช่กวางถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ทำให้สงบลงมาก เมื่อได้ฟังคำพูดของไช่โหย่วเหวยทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

ไม่ใช่ว่าเฉินอิงเหากดดันเขามากเกินไป แต่เป็นเพราะชายร่างกำยำนับพันรอบตัวเขาทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก

“ป๊า ผมจะเชื่อฟังป๊า จะต่อยกับเขา!” ไช่กวางกัดฟันและพูดขึ้น

“นี่สิลูกชายของฉันไช่โหย่วเหวย!”

ไช่โหย่วเหวยตบไหล่ไช่กวางอย่างแรง กัดฟันและพูดว่า “ต่อยให้หนัก!”

“ครับ!”

หลังจากไช่กวางพูดจบ ก็เดินเข้าไปหาเฉินอิงเหา

ในเวลานี้ ที่ว่างตรงกลางล็อบบี้มีเพียงเฉินอิงเหาและไช่กวางสองคน

สายตาที่เฉินอิงเหามองไช่กวางเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้า

“แกจะทำยังไงกับฉันก็ได้ แต่อย่าเอาคนใกล้ตัวฉันมาขู่ฉัน ฉันจะฆ่าแกเอง!”

เฉินอิงเหาพูดด้วยสีหน้าอำมหิต

ไช่กวางที่เพิ่งรู้สึกผ่อนคลายขึ้น เมื่อมองไปที่ดวงตาสีแดงก่ำของเฉินอิงเหาก็เริ่มรู้สึกประหม่าอีกครั้ง “ฉันก็แค่พูดงั้นๆแหละ ฉันคิดว่าระหว่างเรายังไม่ถึงจุดที่ถึงขั้นต้องฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง”

เฉินอิงเหาหัวเราะเยาะ “แกคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของแกเหรอ? พอได้แล้ว หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว เข้ามาเลย!”

เมื่อเสียงจบลง เฉินอิงเหาก็รีบพุ่งตรงยกมือขึ้นชก

“บูม!”

ไช่กวางยังคงประหม่า ยังไม่ทันได้ตั้งตัว บนใบหน้าก็ถูกต่อยเข้าอย่างแรง