บทที่ 661 คุณสวยมาก

แม้ว่าอันดับของเขาในสมาคมบูโดจะอยู่ต่ำกว่าจินกางกันเพียงลำดับเดียว แต่ช่องว่างความแข็งแกร่งนั้นไม่เล็กน้อยเลย

ถ้าเขาได้ประมือกับจินกางจริงๆ ก็อาจจะต้านทานจินกางไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

ช่องว่างใหญ่ขนาดนี้ จินกางกลับบอกว่าเขาเคยพ่ายแพ้ให้กับหยางเฉินมาแล้ว

ที่สำคัญคือ หยางเฉินยังเด็กมาก แต่กลับมีความแข็งแกร่งเช่นเดียวกันเลยหรือ?

“คุณไม่ต้องกังวล วันหนึ่งสมาคมบูโดจะต้องชำระสะสางบุญคุณความแค้นทั้งหมดนี้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้เท่านั้น!” จินกางกล่าว

ในร้านอาหารแซ่เฉิน หลังจากหยางเฉินมอบหมายงานให้สองพ่อลูกแล้ว เขากับหม่าชาวก็ออกไปพร้อมกัน

“พี่เฉิน คุณเคยคิดเรื่องการสร้างตระกูลหยางเองหรือไม่?”

หม่าชาวเอ่ยปากถามทันทีที่เดินออกมาจากห้องส่วนตัว

หยางเฉินส่ายหน้าและพูดอย่างใจเย็น “ชีวิตคนเราต้องอยู่อย่างอิสระ ถึงจะมีความสุข”

“ถ้าผมสร้างตระกูลหยาง ทายาทรุ่นหลังของผมก็จะไม่มีความสุข ผมไม่ต้องการที่จะเห็นพวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในความขัดแย้งและการหลอกลวงทุกวัน รวมไปถึงการเข่นฆ่ากันเองระหว่างพี่น้อง”

“จะว่าไปแล้ว ผมกับลูกสาวของผม หลังจากได้รู้ความหมายของตระกูลหยาง คนสองคนจะสามารถสร้างครอบครัวได้เหรอ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น หม่าชาวก็ยิ้มออกมาพร้อมกับส่ายหน้า

“พี่หยาง!”

ทันทีที่หยางเฉินเดินออกมาจากร้านอาหารแซ่เฉิน เสียงที่ชัดเจนดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“เสี่ยวเยว่ ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่?”

หยางเฉินรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อเห็นผังเสี่ยวเยว่

ดวงตาของผังเสี่ยวเยว่แดงก่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เธอไม่สบายใจจนกระทั่งได้เห็นว่าหยางเฉินปลอดภัย

แต่เวลานี้เป็นเดือนพฤศจิกายนแล้ว เมื่อครู่ผังเสี่ยวเยว่ได้รอเขาอยู่ที่ประตูร้านอาหารแซ่เฉินอยู่ตลอด ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เห็นชัดเจนว่าหนาว

“พี่หยาง ฉันขอโทษ ฉันเป็นคนนำพาความยุ่งยากมาให้คุณเอง”

หลังจากที่แน่ใจว่าหยางเฉินไม่เป็นอะไร ผังเสี่ยวเยว่ก็รู้สึกโล่งใจได้ในที่สุด

ในเวลานี้ หม่าชาวได้ขับรถออกมาแล้ว เขารีบบอกหยางเฉิน “ขึ้นรถก่อนครับ!”

หลังจากขึ้นรถมาแล้ว ผังเสี่ยวเยว่ถึงรู้สึกอุ่นขึ้น

“เด็กโง่ เมื่อกี้มายืนรอผมอยู่ที่ประตูตลอดเลยเหรอ?”

หยางเฉินถามอย่างช่วยไม่ได้

ผังเสี่ยวเยว่พยักหน้าอย่างลำบากใจ “ฉันเป็นห่วงว่าคุณจะเกิดเรื่อง แต่ก็โล่งใจที่ได้เห็นว่าคุณไม่เป็นอะไร”

หยางเฉินรู้สึกซาบซึ้งในทันที จู่ๆ เขาก็คิดว่าถ้าตัวเองมีน้องสาว ก็น่าจะเป็นแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม?

รถตะบึงออกไป ครึ่งชั่วโมงต่อมา ก็มาถึงบ้านของผังเสี่ยวเยว่

“กลับไปดื่มน้ำขิงเสียหน่อย ไม่งั้นจะเป็นหวัดได้”

หลังจากที่เห็นผังเสี่ยวเยว่ลงจากรถแล้ว หยางเฉินก็สั่งกำชับ

“ขอบคุณค่ะพี่หยาง!” ผังเสี่ยวเยว่ดูท่าทางมีความสุขมาก ตอบประโยคหนึ่งแล้วจากไป

“พี่เฉิน ผมคิดว่าน้องสาวคนนี้ ดูเหมือนจะสนใจคุณนะ”

หม่าชาวกล่าวยิ้มๆ

หยางเฉินยิ้มแต้พลางพูดว่า “ผมคิดว่าจำเป็นต้องเพิ่มภารกิจฝึกอบรมให้คุณแล้ว”

หม่าชาวตกใจจนสั่นไปทั้งตัว รีบบอกว่า “พี่เฉิน ผมเพิ่งเอาชนะหลี่จิ้งที่อยู่อันดับสี่ในสมาคมบูโดมา ถือได้ว่าเป็นความท้าทายที่เกินระดับของผมแล้วหรือเปล่า? ผมคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องเพิ่มการฝึกอีก”

“ถ้าคุณยังพูดจาเรื่องไร้สาระอยู่ ผมว่ามันจำเป็น” หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินดังนั้น หม่าชาวก็ไม่กล้าพูดมากอีก รีบหุบปากแล้วขับรถพาหยางเฉินกลับบ้านอย่างตั้งใจ

เช้าวันถัดมา ไช่หวงก็มาพร้อมกับทนายความของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

คืนที่ผ่านมาหยางเฉินได้มอบหมายงานเรียบร้อยแล้ว ให้ลั่วปิงมารับผิดชอบจัดการเรื่องนี้ ไม่ช้าการโอนถ่ายกิจการของตระกูลไช่ก็เสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น

หยางเฉินเพียงแค่ออกมาเซ็นชื่อ ทรัพย์สินแสนล้านของตระกูลไช่ก็อยู่ในมือหยางเฉินแล้ว

“ท่านประธาน ซื้อทรัพย์สินแสนล้านของตระกูลไช่มาในราคาเพียงหนึ่งหมื่นล้านเท่านั้นเหรอครับ?”

จนกระทั่งเสร็จสิ้นขั้นตอนการส่งมอบ ลั่วปิงก็พูดด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ รู้สึกราวกับว่ากำลังฝันไป

ก่อนหน้านี้หยางเฉินก็ให้เขาหลายหมื่นล้านสำหรับการสร้างเมืองจิ่วโจว ซึ่งได้สร้างความประหลาดใจแก่เขามากแล้ว ตอนนี้แม้แต่กิจการของตระกูลไช่ซึ่งมีมูลค่านับแสนล้านก็มาอยู่ภายใต้ชายคาของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป