บทที่ 677 มันจะเป็นไปได้ยังไง

ตอนที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน โม่ตงซวี่มักจะคอยเลียบเคียงพูดคุย คอยจะถามถึงฐานะของหล่อนในตระกูลซ่ง อีกยังคอยจะหาทางหลอกให้ไปขึ้นเตียงกับเขา

ยังโชคดีอยู่ว่า ซ่งหวาหย่าแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีความสัมพันธ์เลยเถิดอะไรกับโม่ตงซวี่

“เสียวหย่า ระวัง！”

เฉินซิงหรูเบิกตากว้าง ได้แต่เพียงตะโกนเตือนไป

ทว่า การส่งเสียงเตือนไปนั้นช้าไปแล้ว หล่อนได้แต่มองตาโต มีดสั้นในมือโม่ตงซวี่ กำลังแทงเข้าไปที่บริเวณหน้าอกของซ่งหวาหย่า

ซ่งหวาหย่าหลับตาทั้งคู่ น้ำตาสองสาย เยิ้มไหลออกจากมุมหางตา

“ปัง！”

ในช่วงเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด โม่ตงซวี่เหมือนว่าวขาดหลุดจากสายป่าน กระเด็นลอยออกไปกว่าสิบเมตร

ตรงแน่วจากห้องเหมาพิเศษ ลอยลิ่วออกไปที่ระเบียงทางเดิน ร่างกระแทกอย่างแรงกับผนังโถงทางเดิน แล้วร่วงลงกับพื้น

โม่ตงซวี่ถึงกับกระอักเลือดออกมา ร่วงกองกับพื้น แน่นิ่งไป

หยางเฉินนั่นเองที่ลงมือ

ขณะนั้นเอง ทุกคนในบริเวณ ต่างมองไปที่หยางเฉินอย่างเอื่อยเฉื่อย

เมี่อครู่นี้ ทุกคนก็เห็นอยู่ชัด ๆ แล้ว มีดสั้นของโม่ตงซวี่ได้แทงเข้าไปในตัวของซ่งหวาหย่าแล้ว แต่กลับกลายว่าเห็นเป็นฉากที่ยากจะลืมเลือนได้เลยในชีวิตนี้

หยางเฉินเหมือนผีพรายที่โผล่เข้ามาขวางอยู่หน้าซ่งหวาหย่า เตะใส่โม่ตงซวี่กระเด็นลอยออกไป

เพียงเตะทีเดียวก็พาร่างที่มีน้ำหนักร้อยห้า-หกสิบชั่งกระเด็นไปสิบกว่าเมตร นี่ประมาณว่าถูกรถเก๋งขนาดย่อม ๆ ชนเอาก็คงปานนี้มั้ง？

ซุนซวี่แม้ว่าเคยเห็นพลังที่น่ากลัวของหยางเฉินมาแล้ว ตอนนี้ก็ยังทำเอาอกสั่นขวัญกระเจิง นัยน์ตาเคลือบเต็มด้วยความหวาดกลัว

ส่วนคนอื่น ๆ นอกนั้น ต่างหวาดผวาจนงงตรึงอยู่กับที่

นานเป็นพักใหญ่ ซ่งหวาหย่ายังไม่รู้สึกมีเกิดปฏิกิริยาใด ๆ จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ที่เห็นคือแต่ละคนตรงหน้ายืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่กับที่เดิม ยืนเซ่อมองหยางเฉินที่ยืนขวางอยู่หน้าหล่อน

มองไปอีกที ตรงทางเดินนอกประตูห้องเหมาพิเศษ โม่ตงซวี่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น หล่อนจึงเข้าใจขึ้นได้ว่า เมื่อครู่นี้หยางเฉินช่วยหล่อนให้รอดมา

“พี่หยาง ฉันยังไม่ตาย！”

ซ่งหวาหย่ามีสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น พูดเสียงสะอื้น “ฉันคิดว่า ฉันต้องตายแน่ ชาตินี้คงไม่ได้พบพี่หยางได้อีก！ไม่คิดเลยว่าจะไม่ตาย！ ”

เห็นน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาด้วยความตื้นตันของซ่งหวาหย่า หยางเฉินให้รู้สึกอาทรใจกับหญิงคนนี้ขึ้นมาในทันทีนั้น

“วางใจเถอะ มีผมอยู่ จะไม่มีใครทำอะไรเธอได้！”

หยางเฉินพูดอย่างหนักแน่น

ก่อนหน้านี้พวกเพื่อนนักเรียนเก่าที่มองซ่งหวาหย่าอย่างเหยียดแคลน ตอนนี้กลับกลายเป็นความรู้สึกอิจฉา

มีคนที่เก่งกาจขนาดนี้อย่างหยางเฉินเป็นพี่ชาย แบบนี้เดินในเมืองเยี่ยนตูอย่างคับซอยได้เลย

ว่ากันที่สุดแล้วแม้กระทั่งผู้นำตระกูลซุนที่เป็นหนึ่งในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู อยู่ต่อหน้าหยางเฉิน ก็คงได้แต่คุกเข่าขอคารวะ

“ตั้งแต่นี้ต่อไป ผมไม่ต้องการเห็นหน้าเจ้าโม่ตงซวี่คนนี้ เข้าใจที่ผมพูดไหม？”

หยางเฉินพูดปลอบใจซ่งหวาหย่าแล้ว พลันหันไปพูดกับซุนซวี่

ได้ยินดังนั้น ซุนซวี่เข้าใจได้ในทันที รีบตอบไปว่า “คุณหยางโปรดวางใจ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เป็นที่เรียบร้อย！”

หยางเฉินก็ไม่ได้ใส่ใจ มุ่งพาเอาซ่งหวาหย่าออกจากร้านอาหารแซ่เฉินไป

ส่วนกลุ่มเพื่อนนักเรียนของซ่งหวาหย่า เขาก็คงไม่เห็นจำเป็นต้องไปขู่ว่าอะไรกันแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวจะพาฉี่แตกกัน

รอจนหยางเฉินพาซ่งหวาหย่าจากไปแล้ว คนที่อยู่ในห้องเหมาพิเศษจึงได้พากันโล่งใจ

“คุณหยาง คงจะปล่อยไม่เอาเรื่องพวกเราแล้วนะ？”

นานอยู่พักใหญ่ หยางซงจึงได้โพล่งถามออกมาอย่างระมัดระวัง

“คงใช่มั้ง！” หวางหวนพูดด้วยสีหน้าที่สับสน

“คนระดับสูงส่งขนาดนั้น ในสายตาของเขา พวกเรานี่ให้แค่มดปลวก น่ากลัวจะยังเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำ” ซางเสี่ยวเซียพูดด้วยสีหน้าคล้ำหมอง