บทที่ 693 สาเหตุของการเสียชีวิตของเซวหมิง

“ อันธพาล!”

ฉินยีจ้องไปที่หยางเฉินอย่างดุเดือด และนำพายไข่ที่หั่นเสร็จไว้บนโต๊ะ

“คุณด่าผมทำไม?”

หยางเฉินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และถามด้วยความสงสัย

แน่นอนว่าฉินยีไม่ได้ตอบ เมื่อคิดถึงเสียงที่เคลื่อนไหวในห้องข้างๆเมื่อคืนนี้ และมองดูร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่าของหยางเฉิน เธอเพียงรู้สึกว่าแก้มของเธอร้อนและหัวใจเต้นเร็วขึ้น

“ฉันจะไปปลูกเสี้ยวเสี้ยวตื่น จากนั้นส่งเธอไปโรงเรียน เมื่อคืนพี่สาวของฉันคงจะเหนื่อยมาก เพราะฉะนั้นอย่าไปรบกวนเธอ ให้เธอได้พักเถอะ”

ฉินยีพูดจบ หันหลังกลับและเดินกลับไปที่ห้องของเธออย่างรวดเร็ว

เมื่อคืนเสี้ยวเสี้ยวนอนกับฉินยี

จนกระทั่งประตูห้องของฉินยีปิดลง หยางเฉินก็ตระหนักได้ว่าคำที่ฉินยีพูดเมื่อกี้หมายความว่าอย่างไร

ชั่วขณะหนึ่ง ใบหน้าของเขาแดงก่ำ และทันใดนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับน้องเมียอย่างไร

ในไม่ช้า ฉินยีก็เดินออกจากห้องกับเสี้ยวเสี้ยว

“พ่อ แม่อยู่ไหน?”

เสี้ยวเสี้ยวกระโจนเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันทีที่เห็นหยางเฉิน

ก่อนที่หยางเฉินจะพูด ฉินยีจ้องไปที่หยางเฉินก่อนจะพูดว่า"เมื่อคืนแม่ยุ่งกับงาน ปล่อยให้แม่นอนต่ออีกหน่อย แล้วน้าจะส่งคุณไปโรงเรียนเอง"

เมื่อเห็นสายตาที่ดุร้ายของฉินยี หยางเฉินก็ดูเขินอาย และหลังจากรับประทานอาหารเช้าอย่างหิวโหย เขาก็หนีไปด้วยความอับอาย

“น้าคะ พ่อไม่สบายหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าแดงจังคะ?”

เมื่อเห็นหยางเฉินจากไป เสี้ยวเสี้ยวก็ถามด้วยความสงสัย

“ตอนกินข้าวห้ามพูด!”

ฉินยีพูดอย่างดุร้าย เสี้ยวเสี้ยวหุบปากอย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้า ในวิลล่าก็เหลือเพียงสองสามีภรรยาคือหยางเฉินและฉินซี

จากนั้นฉินซีก็ตื่นจากเตียง จ้องไปที่หยางเฉินด้วยหน้าตาบูดบึ้ง"ไอ้บ้า ฉันไม่มีหน้าไปเจอเสี่ยวยีแล้ว"

อันที่จริง ฉินซีตื่นนานแล้ว เมื่อนึกถึงเสียงครางที่เธอครางออกมาเมื่อคืนนี้ ฉินยีที่อยู่ข้างๆพวกเขาต้องได้ยินแน่ๆ ดังนั้นเธอจึงอายที่จะเผชิญหน้าฉินยี

เธอรอจนกระทั่งฉินยีออกไป จึงค่อยลุกขึ้นจากเตียง

หยางเฉินลูบจมูกของเขาและพูดด้วยความเขินอายว่า “วันนี้คุณไม่ต้องไปบริษัทแล้ว มีเรื่องอะไรผมจะจัดการทุกอย่างให้เอง”

“เดี๋ยวเราก็จะไปเยี่ยนตูแล้ว มีบางสิ่ง ฉันจำเป็นต้องไปจัดการเป็นการส่วนตัวจึงจะวางใจได้”

ในขณะที่พูด ฉินซีได้เข้าไปห้องน้ำแล้ว

“ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย คุณบอกมาได้เลย ผมอยากไปเมืองเยี่ยนตูโดยเร็วที่สุด”

หยางเฉินกล่าว ดวงตาของเขายังมีความกังวลอยู่บ้าง

ไม่ว่ายังไง เยี่ยนตูเป็นใจกลางเมืองของเมืองจิ่วโจว แม้แต่ตระกูลเดอะคิงและราชวงศ์ก็ไม่กล้าทำอะไรตามใจชอบในเยี่ยนตู

แต่ในเจียงโจวมันต่างออกไป ที่นี่เป็นแค่เมืองเล็กๆ บางตระกูลที่ไม่กล้าทำสิ่งต่างๆในเยี่ยนตู แต่กลับกล้าที่จะทำทุกอย่างในเจียงโจว

ไม่ว่าจะเป็นฉินซีและเสี้ยวเสี้ยว หรือฉินยีและฉินต้าหย่ง หยางเฉินก็ไม่ต้องการให้พวกเขาเดือดร้อนเพราะตัวเขาเอง

หลังจากฉินซีรับประทานอาหารเช้าแล้ว หยางเฉินก็ขับรถพาเธอไปที่ซานเหอกรุ๊ป

ทันทีที่หยางเฉินมาถึงเยี่ยนเฉินกรุ๊ป เขาได้รับสายของกวนเจิ้งซาน"คุณหยาง เซวข่ายกำลังตามหาเซวหมิงทั่วเมือง และสมาชิกในตระกูลเซวหลายคนได้มาที่เมืองเจียงโจว"

"คนมากมายของตระกูวเซวมา?"

หยางเฉินถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

กวนเจิ้งซานกล่าวว่า "ประมาณเอา น่าจะมีคนเกือบร้อยคนมาที่นี่ และความแข็งแกร่งของแต่ละคนก็ยากที่จะหยั่งถึง!"

หลังจากที่หยางเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวว่า "เอาล่ะ ผมรู้แล้ว พวกคุณเองก็ระมัดระวังตัวและระวังตระกูลเซวด้วย"

"ครับ!"