บทที่ 704 ในคืนวันนั้น

“เสี่ยวซีเห็นคุณเป็นเพื่อนสนิทเสมอ แต่คุณทำกับเธอแบบนี้เหรอ? ยุแยงแทรกกลางความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสามี? ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?”

หยางเฉินถามเธอเป็นชุด ซูซานรู้สึกเหมือนกำลังมีภูเขามากดทับตัวเธอ

ซูซานเม้มริมฝีปากแดง สองตาที่ชุ่มชื้นจับจ้องไปที่หยางเฉิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

“เพราะว่า ฉันชอบคุณ!”

ซูซานเอ่ยขึ้นมาในทันใด

ตูม!

หยางเฉินรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ ซูซานบอกว่าเธอชอบเขา?

เป็นไปได้อย่างไร?

“ฉันตกหลุมรักคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่คุณช่วยฉันที่หน้าประตูของตระกูลซู!” ซูซานกล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ยังมีตอนที่ฉันถูกไล่ล่าอยู่บนทางด่วนของเมืองเยี่ยนตู คุณก็ช่วยฉันเอาไว้อีก!”

“คุณรู้อะไรไหม? เดิมทีฉันคิดจะปล่อยวางความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณแล้ว แต่คุณก็ช่วยฉันอีกครั้ง มันทำให้ฉันพบว่า คุณได้ครอบครองหัวใจของฉันเอาไว้อย่างมั่นคง”

“ฉันไม่อยากตัดความสัมพันธ์กับฉินซีเพราะคุณ แต่ฉันก็ชอบคุณ ไม่อาจลืมได้ลง!”

ซูซานพูดไปก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

จนกระทั่งในตอนนี้เอง หยางเฉินถึงตื่นจากภวังค์

ตัวเองถูกสารภาพรัก แถมยังเป็นเพื่อนสนิทของภรรยาอีกด้วย

นิยายประโลมโลกอะไรแบบนี้! ดันมาเกิดขึ้นกับตัวเองอย่างคาดไม่ถึง

“ซูซาน คุณน่าจะรู้ดีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับฉินซีลึกซึ้งขนาดไหน เส้นทางที่เราเดินผ่านมา มีอุปสรรคขวากหนามมากแค่ไหน”

หยางเฉินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ ส่วนผม ในชีวิตนี้รักฉินซีเพียงคนเดียว”

“ผมไม่สนใจว่าคุณกำลังพูดความจริงหรือไม่ แต่หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย”

ว่าแล้วหยางเฉินก็ลุกขึ้นทันทีและกำลังจะออกไป

เขาไม่ต้องการมีความเกี่ยวข้องอะไรกับผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป

“หยางเฉิน!”

ซูซานรีบวิ่งตามไป แล้วคว้าแขนของหยางเฉินไว้

หยางเฉินเลิกคิ้วขึ้น พูดอย่างไม่พอใจ “คุณต้องการอะไรกันแน่?”

“หยางเฉิน ฉันชอบคุณ ฉันไม่หวังให้คุณปฏิบัติต่อฉันเหมือนที่คุณมีให้ฉินซี แค่แบ่งปันความรักของคุณมาให้ฉันเพียงเล็กน้อย ฉันก็พอใจแล้ว”

ทันใดนั้นซูซานก็กอดหยางเฉินไว้แล้วพูดด้วยน้ำตา “ขอแค่ฉันได้เป็นคนรักของคุณ ฉันทำเพื่อคุณได้ทุกอย่าง!”

“ปล่อยมือ!”

หยางเฉินขมวดคิ้ว

เขาไม่รู้สึกอะไรเลยเมื่อถูกซูซานกอด ตรงกันข้ามกับรู้สึกคลื่นไส้ด้วยซ้ำ

แม้ว่าซูซานจะสวยมาก แต่สิ่งที่เธอทำมันสกปรก

ทั้งๆ ที่เธอรู้ว่า หยางเฉินเป็นสามีของฉินซี ฉินซีก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ แต่เธอยังทำแบบนี้ น่าสมเพชจริงๆ

สิ่งที่ทำให้หยางเฉินโกรธมากก็คือ ฉินซีเห็นซูซานเป็นพี่น้อง แต่ซูซานกลับต้องการแย่งสามีของเธอ ผู้หญิงประเภทนี้ไม่คู่ควรที่จะเป็นเพื่อนสนิทของฉินซีเลย

“ฉันไม่ปล่อย!”

ซูซานกอดแน่นขึ้น “ถ้าคุณไม่รับรักฉัน ฉันจะไม่ยอมปล่อยมือ!”

“ซูซาน อย่าบังคับให้ผมลงไม้ลงมือกับคุณนะ!”

หยางเฉินโกรธมากจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะฉินซี แค่การกระทำของซูซานในตอนนี้ ก็มีเหตุผลเพียงพอให้หยางเฉินฆ่าเธอแล้ว

ซูซานรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า อุณหภูมิภายในห้องส่วนตัวดูเหมือนจะลดลงหลายองศา เธออดตัวสั่นไม่ได้ จึงปล่อยหยางเฉิน

“ผมขอเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย ต่อจากนี้ไป ไม่อนุญาตให้คุณติดต่อกับภรรยาของผม มิฉะนั้น ผมจะโค่นล้มตระกูลซูโดยไม่แยแสใดๆ!”

หยางเฉินกล่าวด้วยสีหน้าคุกคาม