บทที่ 737 ตายเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์

ในไม่ช้า ฉินซีก็ถูกคนนำตัวลงมาจากในรถ

ในเวลานี้ ฉินซีก็ค่อยๆมีสติจากนั้นก็ได้ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาและพบว่าตนอยู่ในโรงเรียนร้างแห่งหนึ่งจึงรู้สึกตกตะลึงในทันใด

“พี่ลือ หล่อนพาฉันมาที่นี่ทำไมกัน？”

ฉินซีไม่ได้ตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเลยแม้แต่น้อยพร้อมกับมองไปที่พี่ลือด้วยความประหม่าเป็นกังวล

ลือหยิงทำเสียงเยาะเย้ย “ยัยสารเลว เธออย่ามาเรียกฉันว่าพี่สาวเชียวนะ เพราะว่าเธอไม่คู่ควร！”

บึม！

สมองของฉินซีนั้นอื้ออึงไปหมด ได้แต่มองไปที่ลือหยิงด้วยสีหน้าที่เหลือเชื่อ

ก่อนหน้านี้ที่ร้านอาหาร ด้วยการแสดงออกของลือหยิงที่ทำตัวเป็นมิตรรวมกับความรู้ของหล่อน มันได้ทำให้ฉินซีรู้สึกชื่นชมเป็นอย่างมากและคิดว่าตนได้เจอพี่สาวที่รู้ใจเสียแล้ว

แต่ตอนนี้ลือหยิงกลับเป็นคนพาเธอมาที่โรงเรียนร้างด้วยตนเองและประเด็นสำคัญเลยก็คือยังมีคนอยู่อีกสามคนที่เธอไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเลยสักนิดเดียว

โดยเฉพาะชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าเหี้ยมโหด ดูทนแทบไม่ไหวที่จะกลืนกินฉินซีเข้าไป

ต่อให้ฉินซีจะโง่แค่ไหนก็ต้องตระหนักได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ตนถูกลักพาตัวมานี่เอง

“พวกแกเป็นใครกัน？พาฉันมาที่นี่ทำไม？”

ฉินซีทำได้เพียงอดทนต่อความกลัวที่อยู่ภายในจิตใจพร้อมกับกัดฟันถามออกมา

“เพี๊ยะ！”

ลือหยิงตบเช้าไปที่ใบหน้าของฉินซีพร้อมกับตะโกนออกมาว่า “หุบปากซะ พูดออกมาแม้แต่คำเดียวฉันจะฆ่าเธอเดี๋ยวนี้เลย！”

ฉินซีตกใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา ความรู้สึกผิดอยู่ภายในใจของเธอ

ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตนที่โง่เกินไป เจอลือหยิงเพียงแค่ครั้งเดียวแต่กลับเชื่อใจอีกฝ่ายไปแล้ว โง่เขลาที่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นพี่สาวที่แสนดี

แต่หากเธอระมัดระวังตัวแม้น้อยนิด เธอก็คงไม่ต้องถูกจับมาอยู่ในที่แห่งนี้

“ผู้นำ หน้าที่ของฉันนั้นสำเร็จแล้ว หากไม่มีเรื่องอะไรอื่นล่ะก็ฉันต้องขอตัวก่อน”

ลือหยิงไม่ต้องการที่จะผูกตนเองกับเรื่องนี้มากนักจึงได้ตัดสินใจจากไป

หลีเจ๋อเหลือบมองไปที่หล่อนเบาๆ “ไปเถอะ”

“ปัง！”

เพียงแต่เมื่อลือหยิงกำลังหันตัวกลับไปนั้นก็ได้มีเสียงปืนดังขึ้นมา ร่างของหล่อนล้มลงกับพื้น

“อ่า…”

ฉินซีเห็นกับตาตัวเองว่าลือหยิงถูกปืนยิงและล้มลงไปกับพื้น เธอตกตะลึงในทันใดและกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

“ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ต้องตาย！”

ดวงตาของหลีเจ๋อเต็มไปด้วยความโหดร้าย ปากกระบอกปืนที่อยู่ในมือของเขานั้นยังมีเขม่าควันอยู่เลย

เซวหยวนป้าได้กำชับงานไว้เป็นพิเศษว่างานนี้จะต้องทำให้สะอาดหมดจน มิเช่นนั้นมันอาจจะทำให้หลีเจ๋อตายได้

“ได้โปรดปล่อยฉันไป ดีไหมคะ？สามีของฉันเป็นประธานของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป เขามีเงิน ขอแค่เพียงคุณปล่อยฉันไป อยากได้เงินเท่าไหร่เขาก็จะเต็มใจให้คุณ”

เมื่อฉินซีเห็นว่าหลีเจ๋อมองมาที่ตน เธอจึงรีบพูดออกมาไปอย่างลนลาน

“ฉันรู้ว่าสามีของเธอนั้นเป็นใคร ไม่ต้องมาแนะนำให้ฉันฟังหรอก ฉันจะบอกอะไรเธอให้ว่าเรื่องที่เธอประสบพบเจอในวันนี้ก็เป็นเพราะสามีเลวระยำของเธอนั่นแหละ！”

หลีเจ๋อกัดฟันพูด “เป็นเขาที่ทำลายตระกูลหลีของฉัน ดังนั้นเขาต้องชดใช้มันด้วยชีวิต！”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของฉินซีก็ดูตกใจเป็นอย่างมาก

หลีเจ๋อที่เห็นต่างจึงได้ยิงปืนฆ่าลือหยิงโดยตรง หากวันนี้เขามีเจตนาฆ่าที่รุนแรงต่อหยางเฉินและหากหยางเฉินเข้ามาล่ะก็เกรงว่าคงได้ตายสถานเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ตนอยู่ภายใต้หลีเจ๋อ หากอีกฝ่ายใช้ประโยชน์จากชีวิตตนไปบังคับเขา หยางเฉินคงทำได้แค่เพียงยอมจำนนเท่านั้น

ยิ่งคิดฉินซีก็ยิ่งเป็นกังวล

“อย่างไรก็ตามก่อนที่สามีของเธอจะมา เรามาเล่นเกมกันหน่อยดีกว่า！”

หลีเจ๋อมองไปที่ใบหน้าอันบอบบางของฉินซี มันทำให้รู้สึกได้ถึงความโกรธที่ชั่วร้ายอยู่ภายในใจที่ค่อยๆพุ่งทะยานขึ้นมา ดวงตาแฝงไปด้วยความชั่วร้าย

ด้วยแววตาที่ชั่วร้ายของอีกฝ่าย ฉินซีจึงรู้ได้อย่างชัดเจนถึงสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะทำ ดังนั้นเธอจึงได้แต่หันหลังและรีบวิ่งหนีไป

“วิ่ง？คิดว่าวิ่งพ้นเหรอ？”