บทที่ 744 ซื้อกิจการหมื่นล้าน

ในเวลานี้ หยางเฉินอยู่ในห้องทำงานของประธานกรรมการที่ชั้นบนสุดของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

สำหรับเรื่องที่บริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลงผิดสัญญาเขาไม่ได้ร้อนใจเลยแม้แต่น้อย แต่กลับนั่งเงียบๆ บนเก้าอี้ในห้องทำงาน บนโต๊ะมีแบบแปลนวางอยู่หลายม้วน

แบบแปลนเหล่านี้เป็นแบบของศาสตราจารย์ตู้ที่ออกแบบเกี่ยวกับเมืองจิ่วโจว สิ่งที่ทำให้หยางเฉินประหลาดใจก็คือ แม้แต่สิงโตหินทั้งสองด้านของทางเข้าเมืองจิ่วโจวก็ได้รับการออกแบบโดยศาสตราจารย์ตู้เอง

ไม่เพียงเท่านั้น แต่การตกแต่งภายในอาคารบางส่วนของเมืองจิ่วโจว ก็มีภาพแปลนการออกแบบที่ละเอียดมาก

“ศาสตราจารย์ตู้ สมแล้วที่เป็นผู้มีชื่อเสียงในวงการอุตสาหกรรมก่อสร้าง มันน่าทึ่งมาก การออกแบบนี้มันเพอร์เฟกต์มาก！”

หยางเฉินพูดชื่นชมอย่างเปิดเผย

ลั่วปิงก็ดีใจมาก พูดด้วยรอยยิ้มว่า “หลายวันมานี้ เราขาดวัสดุจากบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลง โครงการเมืองจิ่วโจวก็ถูกระงับ ศาสตราจารย์ตู้คิดว่าโครงการเมืองจิ่วโจวถูกยกเลิก ทำให้เขาร้อนใจมาก ”

หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณไม่ได้บอกศาสตราจารย์ตู้เหรอ ？ โครงการเมืองจิ่วโจวจะกลับมาดำเนินการต่ออีกครั้งภายในสามวัน？”

ลั่วปิงพูดด้วยสีหน้าขมขื่น “ผมบอกเขาแล้วครับ แต่ศาสตราจารย์ตู้ไม่เห็นไซต์งานเริ่มงาน ก็เลยไม่เชื่อครับ”

“ตอนนี้คุณไปแจ้งให้ทราบโดยทั่วกันว่า วันนี้ช่วงบ่ายวัสดุก่อสร้างจะไปส่งที่ไซต์งาน บอกให้ไซต์งานเตรียมพร้อมสำหรับการก่อสร้าง”

จู่ๆ หยางเฉินก็พูดขึ้น

ลั่วปิงแอบตกใจ บริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลง ยังไม่ทันประนีประนอม หยางเฉินกลับพูดในตอนนี้ว่าให้เริ่มการก่อสร้างในช่วงบ่ายวันนี้ นี่คือท่าทีที่เหมือนกับได้ตั๋วชนะมาแล้ว！

ไม่ใช่ว่าลั่วปิงไม่อยากจะเชื่อหยางเฉิน แต่ว่าครั้งนี้เยี่ยนเฉินกรุ๊ปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง

ลั่วปิงกำลังเตรียมตัวเพื่อจะออกไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากหยางเฉิน โทรศัพท์ตั้งโต๊ะของหยางเฉินก็ดังขึ้น

หยางเฉินกดปุ่มเปิดลำโพงที่โทรศัพท์ตั้งโต๊ะ เสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความกังวลก็ดังขึ้นในทันใด “ประธานหยาง ผมยินดีที่จะให้เยี่ยนเฉินกรุ๊ปเข้าซื้อกิจการ หนึ่งแสนล้าน ผมรับข้อเสนอ！”

ลั่วปิงสีหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนี้

เดิมทีคิดว่าบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลง จะยังทานไว้ได้ แต่ไม่นึกเลยว่าจะยอมประนีประนอมเร็วขนาดนี้

หยางเฉินพูดถูกจริงๆ ที่ว่าไซต์งานสามารถเริ่มก่อสร้างได้ในบ่ายนี้？

“ท่านกรรมการจิน ดูเหมือนว่าคุณจะเข้าใจอะไรผิดไปเรื่องหนึ่งนะ เมื่อวานนี้มูลค่าการตลาดของบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลง คือสามแสนล้าน ฉันเลยยื่นข้อเสนอที่จะซื้อกิจการด้วยจำนวนหนึ่งแสนล้าน แต่วันนี้มูลค่าการตลาดของบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลง เหลือแค่หนึ่งแสนล้านแล้วไม่ใช่เหรอ？คุณคิดว่า ผมยังจะซื้อกิจการในราคาหนึ่งแสนล้านอยู่อีกเหรอ？”

หยางเฉินพูดด้วยใบหน้านิ่ง “ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากแนวโน้มปัจจุบันของมูลค่าการตลาดที่ลดลงของบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลง คุณคิดว่ามันยังคุ้มค่าอยู่อีกเหรอ？”

“ถ้าอย่างนั้นคุณอยากจะซื้อกิจการบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลง ในราคาเท่าไร？”

จินจื้อเผิงกัดฟันพูดถามขึ้น

“หนึ่งหมื่นล้าน！”

หยางเฉินพูดขึ้นเรียบๆ

ตอนที่เขาพูดว่าหมื่นล้าน แม้แต่ลั่วปิงเองก็ยังตกใจ กิจการที่เมื่อวานยังมีมูลค่าการตลาดกว่าสามแสนล้าน พอมาถึงวันนี้เหลือเพียงหนึ่งหมื่นล้าน？

“คุณพูดว่าอะไรนะ？หนึ่งหมื่นล้าน？ใช้เงินหนึ่งหมื่นล้านซื้อกิจการบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลงที่มีมูลค่าการตลาดสามแสนล้าน？”

น้ำเสียงของจินจื้อเผิงเต็มไปด้วยความโกรธเคือง “หยางเฉิน มันจะเกินไปแล้ว！ มันจะมากเกินไปแล้ว！ผมจะบอกคุณให้นะ ไม่ให้ผมแสนล้าน ถึงบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลงจะต้องล้มละลาย ผมก็ไม่ยอมให้คุณซื้อกิจการ”

ลั่วปิงร้อนใจมาก อยากจะบอกให้หยางเฉินยอมเข้าซื้อกิจการบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลงในราคาแสนล้าน

ใครจะไปรู้ว่าหยางเฉินกลับพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว คุณก็อยู่ปกป้องบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลงที่เละเทะต่อไปและรอการล้มละลายในวันพรุ่งนี้เถอะ！”

“อีกอย่าง ผมจะบอกคุณให้นะ แม้ว่าบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลงจะล้มละลายไป เดี๋ยวก็มีบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลงขึ้นมาใหม่ จากสถานะเยี่ยนเฉินกรุ๊ปที่เมืองเยี่ยนตูแล้ว อีกไม่นานพวกเราก็จะได้เซ็นสัญญากับบริษัทวัสดุก่อสร้างและโครงการเมืองจิ่วโจวก็จะเริ่มก่อ สร้างอีกครั้งในไม่ช้า”

“และเมื่อถึงเวลานั้น คุณไม่สามารถขัดขวางการดำเนินงานของโครงการเมืองจิ่วโจวได้ สำหรับตระกูลเซวแล้ว คุณกับบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลงก็คงจะหมดประโยชน์จริงๆ แล้วสินะ？”

“ ท่านกรรมการจินคุณว่าเมื่อถึงเวลานั้น ตระกูลเซวยังจะรักษาคำมั่นสัญญาถึงผลประโยชน์ที่เขาจะมอบให้คุณไหม？”

น้ำเสียงของหยางเฉินเรียบเฉยมาก เหมือนกับต้องมนต์ยังไงยังงั้น แม้แต่ลั่วปิงก็ยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

พูดจบ หยางเฉินก็ตัดสายโทรศัพท์

ไม่เพียงเท่านั้นยังดึงสายโทรศัพท์ออก

“ท่านประธานครับ ท่านคงไม่ได้ตัดใจที่จะไม่ซื้อกิจการบริษัทวัสดุก่อสร้างเจิ๊นหลงจริงๆ ใช่ไหมครับ？” ลั่วปิงถามด้วยความสงสัย