บทที่ 749 หญิงชรา

ท่าทีของหยางเฉินนั้นแข็งมาก และสายตาของเขาก็เย็นชาลงเรื่อยๆ

เพราะเขารู้ว่าชายชราที่หญิงสาวพยุงอยู่นั้น ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเซวหยวนป้า

ส่วนหญิงสาวคนนั้น เป็นผู้แข็งแกร่งที่เป็นผู้ปกป้องเซวหยวนป้า

เหตุผลที่เขาจำพวกเขาได้ ก็เพราะหยางเฉินรู้สึกถึงลมหายใจอันทรงพลังที่มีเฉพาะในตัวนักบู๊เท่านั้น

หยางเฉินเคยพบปะกับเซวหยวนป้า และเขาจำเขาได้เพียงชำเลืองมองเพียงครั้งเดียว

“หลีกไปซะ ไม่งั้นเราจะตะโกนเรียกคนแล้วนะ”

หญิงสาวกัดฟันของเธอ

ชายชรายังคงเงียบ แต่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

“เรียกคน?”

หยางเฉินหัวเราะอย่างเย็นชา

ทันทีที่เสียงหายไป เขาก็หายตัวไป

"ซ่า!"

หยางเฉินฉีกหน้ากากผิวหนังมนุษย์บนใบหน้าของหญิงสาวออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แก่ชรา

เป็นวิชาการเปลี่ยนหน้าจริงด้วย จากหญิงสาวกลายเป็นหญิงชราทันที

สีหน้าของหญิงชราเปลี่ยนไปอย่างมากในทันใด และเธอก็โกรธมาก"ไอ้เด็กหาที่ตาย!"

เซวหยวนป้ายิ่งไม่รีรอ ทันทีที่แน่ใจว่าหยางเฉินพบเขาแล้ว เขาก็หันหลังกลับและวิ่งหนีไป

ขอแค่สามารถขึ้นรถไฟก่อนรถไฟออก เขาก็สามารถออกจากเยี่ยนตูได้อย่างปลอดภัย

หญิงชราไม่ลังเลเลย เธอขยับเท้า และพุ่งไปที่ตัวของหยางเฉินในทันที

หยางเฉินยืนอยู่ที่นั่นและไม่ขยับ แต่มีแสงเย็นวาบในดวงตาของเขา

"ผัวะ!"

เมื่อเห็นฝ่ามือของหญิงชราร่วงหล่นมา หยางเฉินก็ยกมือขึ้นและชกไปที่ฝ่ามือของหญิงชรา

หญิงชรารู้สึกเพียงว่าพลังอันทรงพลังและไม่มีใครเทียบได้โจมตีฝ่ามือของเธอโดยตรง และแผ่กระจายไปทั่วแขน

ภายใต้การโจมตีของพลังอันทรงพลังนี้ หญิงชราไม่สามารถทนได้ ด้วยเสียงคำราม ร่างกายของเธอก็ถอยกลับไป

ชั่วพริบตา หยางเฉินชกหมัดไปที่ฝ่ามือของหญิงชรา ทันใดนั้นเขาก็คว้าข้อมือของหญิงชราด้วยกรงเล็บของเขา และหญิงชราจึงไม่ได้ถอยไป

ในใจหญิงชราตกตะลึงมาก เธอเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับต้นๆของตระกูลเซว แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็คือต่อหน้าหยางเฉิน ตนเองจะอ่อนขนาดนี้

ประเด็นคือ หยางเฉินยังเด็กมาก จู่ๆเธอก็เข้าใจว่า ทำไมเซวหยวนป้าถึงซ่อนตัวอยู่ในชานเมืองมาสามวันเต็มๆ

“คุณยาย เดินต้องระวัง คนเยอะ ถ้าล้มก็แย่นะ”

หยางเฉินมีรอยยิ้มราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ แต่ในสายตาของหญิงชรา มีความรู้สึกที่น่าขนลุก

ในช่วงเวลาของการต่อสู้กันเมื่อกี้ เธอเพิ่งรู้ว่า หยางเฉินได้ทำลายจุดตันเถียนของเธอแล้ว

คนในบูโด จุดตันเถียนถูกทำลาย ก็จะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์

“เจ้าหนู เป็นศัตรูกับตระกูลเซว คุณจะต้องตายอย่างอนาถ!”

แม้ว่าหญิงชราจะถูกทำลาย แต่ใบหน้าของเธอยังคงเย็นชา เมื่อเธอมองไปที่หยางเฉิน สายตาของเธอเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

หยางเฉินไม่ต้องการส่งเสียงดังและทำให้เรื่องใหญ่ในที่สาธารณะ ดังนั้นจึงไม่มีการต่อสู้ครั้งใหญ่

"โง่!"

หยางเฉินเยาะเย้ย ทิ้งหญิงชราไว้ หันกลับมาและเดินไปในทิศทางของเซวหยวนป้า

ในเวลานี้ ในใจเซวหยวนป้าเต็มไปด้วยความกลัว หยางเฉินแข็งแกร่งเพียงใด เขารู้ดี แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดอันดับสามในตระกูลเซว ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเฉิน

แม้ว่าวิชาการต่อสู้ของเขาไม่เลว แต่เขาก็เปรียบได้กับพี่ชายสองคนของเขาเท่านั้น เมื่อเทียบกับหยางเฉิน เป็นเหมือนฟ้ากับดิน

เดิมที เขาคิดว่าหลังจากที่เขาเปลี่ยนหน้าแล้ว เขาจะสามารถออกจากเยี่ยนตูได้อย่างปลอดภัย แต่เขาคิดไม่ถึงว่า หลังจากเขาเปลี่ยนใบหน้าของเขาเป็นชายชราแล้ว หยางเฉินก็ยังจำเขาได้อยู่ดี