บทที่ 759 ตั๊กแตนเตรียมจับจั๊กจั่น นกขมิ้นจ้องอยู่ข้างหลัง

ได้ยินหยางเฉินพูด ซุนซวี่นั้นเคยเห็นพลังฝีมือหยางเฉินมาก่อน สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

หลินเทียนเจ๋อกับซ่งชิงซานยังยิ้มอย่างเหยียด ๆ

“เป็นยังไง？คุณหยางท่านคิดจะลงสนามเองเลยหรือ？”หลินเทียนเจ๋อยิ้มเย้ย ๆ แล้วพูด

หยางเฉินไม่ใส่ใจ หันไปสั่งหวงเจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ “คนตระกูลหวงทั้งหมด ลงมือพร้อมกัน！”

ไม่มีใครจะคิดถึงว่า หยางเฉินจะสั่งให้คนตระกูลหวงทั้งหมดลงมือพร้อมกัน ทำเอาหวงเจิ้งก็ยังงง

แต่เขาก็เข้าใจขึ้นมาได้ทันที หยางเฉินไม่ต้องการเล่นบทยืดเยื้อกับหลินเทียนเจ๋อแล้ว

“ลุย！”

หวงเฉินเดิมทีนั้นยังกังวลอยู่ ก่อนหน้านี้ตัวเขาเองจัดให้สองผู้แข็งแกร่งเข้าสู้กับฉื้อถู้ ยังเกรงอยู่ว่าหยางเฉินจะไม่พอใจ ไม่คิดว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น

คราวนี้ เขาไม่มีอะไรต้องพะวง ออกคำสั่งไปทันที ผู้แข็งแกร่งตระกูลหวงนับหลายร้อยคน ตะลุมบอลเข้าใส่ฉื้อถู้พร้อมกัน

ท่ามกลางสายตาฝูงคน ฉื้อถู้จมหายไปในกลุ่มคน

ช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ถึงสิบ วิฯ. หวงเจิ้งถึงได้เอ่ยปากสั่งว่า “หยุดได้ละ！”

คนตระกูลหวงถอยกลับเข้าที่ ส่วนฉื้อถู้ ที่เมื่อครู่ก่อนนี้มีท่าทีกร่างในมาด ตอนนี้เหมือนหมาที่ใกล้ตายนอนอยู่กับพื้น อ้าปากกว้างหอบหายใจ

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในไม่ถึงสิบวิฯ. คนตระกูลหวงใช้กลยุทธอย่างฉลาด แยกเป็นกลุ่มละสิบคน ล้อมรุมใส่ฉื้อถู้

ต่างบุกเข้าแบบไม่หวังยืดเยื้อ แต่ละคนโจมตีใส่ครั้งเดียว แล้วก็ถอยฉากออก

คนจำนวนนับร้อย ทุกคนจู่โจมอัดใส่กันคนละที ต่อให้ฉื้อถู้เป็นมนุษย์เหล็ก ก็ยังต้องล้ม

“แก แก แกมันต่ำช้าไม่มียางอาย！”

หลินเทียนเจ๋อเซ่อไปพักใหญ่ ชี้หน้าหยางเฉินคำรามด่าใส่ด้วยความโกรธ

ฉื้อถู้เป็นมือสำคัญที่เขาหวังพึ่ง เดิมเขาวางไว้สำหรับคุ้มกันพาตัวเขาหนีออกไปจากเยี่ยนตู ตอนนี้โดนรุมกระทืบจากคนนับร้อย จนรับบาดเจ็บสาหัส จะเอาชีวิตรอดได้ก็ยังต้องรอความมหัศจรรย์

ซุนซวี่กับซ่งชิงซานหวาดผวาให้สุด ๆ เดิมสักครู่ก่อนนี้ยังเกิดมีแววความหวังขึ้นมาริบหรี่ ตอนนี้ดับมืด

ฝ่ายตรงข้ามมีคนมากขนาดนั้น เอาอะไรไปสู้กับเขาได้ทีละคน？

คิดดูเหมือนสักครู่นี้ คนตั้งนับร้อยลงมือทีเดียว ฉื้อถู้จะไปสู้เขาได้ยังไง？

ข้างตัวหยางเฉินตอนนี้ที่รวบรวมมามีจำนวนคนเกินพัน ส่วนพวกเขารวมกันทั้งสามตระกูล นับดูให้ได้ถึงร้อยยังไม่มี

หากแม้นว่าจะเปิดศึกกันจริง ก็เท่ากับสิบต่อหนึ่ง ให้ว่าผู้แกร่งกล้าที่มีอยู่ของพวกเขาจะเก่งกาจแค่ไหน ก็คงสู้ไม่ได้กับฝ่ายตรงข้ามที่มีคนมากกว่าเป็นสิบเท่า

อีกยิ่งกว่านั้น ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ใช่ตระกูลเล็ก ๆ แต่เป็นถึงตระกูลที่เทียบเคียงกันอยู่ในกลุ่มแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูด้วยกัน

“ถ้าจะใช้คำว่าต่ำทราม พวกแกตระกูลหลินถึงจะนับได้ว่าเป็นที่หนึ่งมั้ง？”

ทันใดนั้น เสียงพูดส่อด้วยการประชดดังขึ้นมา

ทุกคนต่างหันไปมอง ที่เห็นเป็นร่างของคนวัยกลางคนร่างหนึ่ง กำลังก้าวลงจากรถโรลส์รอยซ์ราคาแพงลิบ ข้างหลังยังตามมาด้วยบอดี้การ์ดในชุดดำสองคน

เห็นคนที่เข้ามา หยางเฉินหยีตาทั้งคู่ลงน้อย ๆ ห้อยความกวนไว้ที่มุมปาก

“เถียนหวา ผู้นำตระกูลเถียน หนึ่งในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู”

มีคนส่งเสียงออกมาด้วยความตื่นใจ

ในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูนั้น ตระกูลเถียนเป็นตระกูลที่ดูจะสมถะที่สุด พวกเขาไม่เคยคิดจะเลือกข้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นที่พอใจของตระกูลไหน

และตระกูลที่เรียบง่ายตระกูลนี้ วันนี้มาปรากฏตัว

มันเป็นเรื่องน่าคิดถึงเป้าประสงค์ของการปรากฏตัวครั้งนี้

“ท่านผู้นำตระกูลเถียน ท่านบอกว่าไม่ยุ่งกับเรื่องพวกเราไม่ใช่หรือ？แม้เจ้าชายเซว ท่านก็ปฏิเสธไปแล้ว แล้วทำไมตอนนี้มาปรากฏตัวที่นี่เล่า？”

เมื่อหลินเทียนเจ๋อเห็นเถียนหวา แววตาให้ส่อเห็นถึงความหนักใจ

ก่อนหน้านี้ ตระกูลหลินลอบสังหารลูกชายของเถียนหวา ได้ลองโยนบาปไปให้หยางเฉิน แต่ถูกหยางเฉินเปิดโปง

และก็ตั้งแต่ครั้งนั้นมา ตระกูลเถียนก็เริ่มพุ่งเป้าใส่ตระกูลหลิน ตระกูลเถียนที่เรียบง่าย ในหลายสิบปีมา เป็นครั้งแรกที่ได้ออกมาบุกใส่ตระกูลอื่น

เถียนหวามองหน้าหลินเทียนเจ๋อด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วพูดว่า “พวกเราเล่นกันมานานแล้ว วันนี้ควรต้องสรุปได้แล้ว！”

ได้ยินดังนั้น หลินเทียนเจ๋อเลิกคิ้วขึ้น พูดเสียงเย้ย “เจ้าบ้านเถียน คุณกำลังจะฉวยโอกาสซ้ำเติมพวกผมหรือ？”

“คุณอย่าลืมนะ พวกเราเป็นคนของเจ้าชายเซว ถ้าคุณขืนกล้าเข้าอยู่ตรงข้ามกับพวกเรา นั่นก็เท่ากับยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเจ้าชายเซว”