บทที่ 764 การต่อสู้

“ดี！ในเมื่อตระกูลหลงจะเอาชีวิตผม ถ้าผมจะไว้หน้าตระกูลหลงแห่งราชวงศ์ต่อไป ก็คงจะเป็นการดูถูกตัวเองเกินไป”

จู่ๆหยางเฉินก็พูดขึ้น

เมื่อได้ยินตระกูลหลงแห่งราชวงศ์ สีหน้าของหลงเถิงก็แข็งทื่อทันที สายตามีความอาฆาตประกายผ่านเข้ามา

ถึงแม้เขาจะเป็นคนของตระกูลหลงแห่งราชวงศ์ แต่กลับเป็นคนที่ถูกตระกูลหลงขับไล่ออกมา ถึงจะมีภูมิหลังเป็นคนของราชวงศ์ แต่เขากลับไม่ยอมให้ใครเอ่ยถึงเรื่องนี้

เนื่องจาก นี่เป็นเรื่องอื้อฉาวที่เขายากจะลืม

อาจจะพูดได้เลยว่า ตระกูลหลงคนของราชวงศ์คำเหล่านี้ ก็คือเกล็ดใต้คอมังกรของเขา

เจ้าบ้านผู้ร่ำรวยคนอื่นๆที่รู้เรื่องนี้ ต่างใช้สีหน้าชั่วร้ายมองไปที่หยางเฉิน

“หวูตี๋ ลงมือได้！”

หลงเถิงออกคำสั่งทันที

ในวินาทีที่สิ้นเสียงของหลงเถิง ทุกคนต่างพากันตกใจพบว่า จ้าวหวูตี๋ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม จู่ๆก็หายวับไป

“ไอ้หนุ่ม แกตาย！”

ในตอนที่ทุกคนได้สติกลับมา ก็เห็นจ้าวหวูตี๋ได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของหยางเฉิน แล้วใช้ฝ่ามือพุ่งเข้าไปที่ศีรษะของหยางเฉิน

นี่เป็นการจะเอาชีวิตของหยางเฉิน

สายตาของอวี๋เหวินปิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เหมือนเห็นฉากที่ ฝ่ามือของจ้าวหวูตี๋จะตบสมองของหยางเฉินหลุด

และยังมีซุนซวี่ที่รู้สึกไม่ดี ยิ่งรอคอยอยากเห็นภาพหยางเฉินถูกตบตาย

หยางเฉินได้เหลือร่องรอยไว้ในใจของเขา มีเพียงแค่หยางเฉินตาย ถึงจะลบภาพนี้ออกไปได้

“เพี๊ยะ！”

ทันใดนั้นก็มีเสียงตบ ดังสนั่น

ในขณะที่ทุกคนตกตะลึง จ้าวหวูตี๋ก็ถูกหยางเฉินตบกระเด็นไปไกล

“คุณเนี่ยนะ เหมาะกับชื่อว่าหวูตี๋？”

หยางเฉินเก็บฝ่ามือของตัวเอง แล้วกล่าวอย่างเย้ยหยัน

รูม่านตาของหลงเถิงหดตัวลง！

อวี๋เหวินปิงและซุนซวี่ที่รอคอยเห็นภาพที่หยางเฉินถูกตบ ตอนนี้ถึงกับเบิกตากว้าง ด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

ในใจของซ่งชิงซานรู้สึกกลัวมาก เขายังคงรู้สึกผิดมาก ตอนนั้นถ้าไม่ผลักดันซ่งหวายี่ออกจากศูนย์รวมอำนาจผลประโยชน์ของตระกูลซ่ง แบบนี้คงจะสามารถเชื่อมความสัมพันธ์กับหยางเฉินได้？

ตระกูลหวงและตระกูลหานยังคงติดตามหยางเฉิน เมื่อเห็นว่าเจ็ดตระกูลในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูยืนอยู่ข้างเดียวกัน ต่างรู้สึกสิ้นหวังมาก

แต่ในตอนนี้ ในใจกลับเต็มไปด้วยความตกตะลึง ยังคงมีความหวัง

ตั้งแต่เริ่มจนจบ หยางเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม

จ้าวหวูตี๋พุ่งเข้าไปอยากจะตบหยางเฉินให้ตาย แต่สุดท้ายกลับถูกหยางเฉินตบกระเด็นออกไป

“ไอ้เด็กสารเลว แกกล้าลอบโจมตีงั้นหรอห้ะ！”

หลังจากที่จ้าวหวูตี๋ยืนมั่นคงแล้ว เขาก็รู้สึกทั้งอายและโกรธ เขาตะคอกเสียงดังว่า“ไอ้เด็กต่ำช้าไร้ยางอาย ตอนแรกฉันยังอยากให้ศพของแกอยู่ครบทั้งร่าง เลยใช้แรงแค่ครึ่งเดียว”

“แต่คิดไม่ถึงว่า แกกลับลอบโจมตี ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จะทุ่มสุดตัวล่ะนะ ฉันจะตบให้สมองแกระเบิดเลย！”

เมื่อได้ยินเสียงของจ้าวหวูตี๋ อวี๋เหวินปิงคนพวกนั้นก็รู้สึกตัว ที่แท้ก็หยางเฉินเป็นคนลอบโจมตีนี่เอง ในขณะที่พวกเขาแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ปรมาจารย์จ้าวครับ ไอ้หมอนี่มันอันตรายเกินไป คุณห้ามเมตตามันนะครับ ทางที่ดีทำให้มันตายภายในการจู่โจมครั้งเดียวเลย！”

อวี๋เหวินปิงพูดออกไป สายตาที่มองไปที่หยางเฉิน เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

เหมือนเขาจะมองเห็นแล้ว ภาพที่หยางเฉินถูกตบจนสมองแหลกละเอียดแล้ว

“พวกแกมันหน้าไม่อาย ทั้งๆที่คุณหยางยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว จ้าวหวูตี๋เป็นคนพุ่งเข้ามาหาคุณหยางก่อน แต่ถูกคุณหยางตบกระเด็นต่างหาก”

“ตาของพวกแก บอดรึไง？มองไม่เห็นหรอ ว่าตกลงคุณหยางลอบโจมตีจ้าวหวูตี๋รึเปล่า？”

หวงเจิ้งรู้สึกโกรธมาก พลางชี้หน้าก่อนหน้าอวี๋เหวินปิงและคนอื่น