บทที่ 778 ออกเดทกับเซี่ยเหอ

“ฉันขอโทษด้วยนะ ฉันโกหกคุณเมื่อกี้ จริงๆ แล้วฉันสบายดี ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ แต่ฉันไม่พูดเพราะฉันกังวลว่าคุณจะไม่มา”

เมื่อได้ยินคำพูดขอเซี่ยเหอ หยางเฉินก็รู้สึกผิดเล็กน้อยในใจ

ที่จริงแล้ว ผู้หญิงคนนี้มาที่เมืองเยี่ยนตู เพื่อมาคืนเงินให้ตนเอง

หยางเฉินเข้าใจดีว่าเงินที่เซี่ยเหอจะคืนนั้นเป็นเงินอะไร

ย้อนกลับไปในตอนนั้น หยางคำนวณฉินแอบช่วยแม่ของเซี่ยเหอ ได้ก่อตั้งโรคโลหิตมีสารปัสสาวะมูลนิธิ ซึ่งช่วยแบ่งเบาภาระของ เซี่ยเหอได้อย่างมาก

เมื่อเซี่ยเหอรู้ว่าหยางเฉินช่วยเธอ เธอสัญญาว่าจะจ่ายเงินให้ หยางเฉินคืนในอนาคต

"ฉันก่อตั้งโรคโลหิตมีสารปัสสาวะมูลนิธิ เพื่อช่วยเหลือผู้หญิงเช่นแม่ของคุณมากขึ้น คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกว่าคุณเป็นหนี้อะไรฉันเลย"

หยางเฉินพูดอย่างจริงใจ“ถ้าจะพูดขอบคุณจริงๆ ก็ควรจะเป็นฉันที่ขอบคุณคุณถึงจะถูก ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเสี้ยวเสี้ยวจะเจ็บปวดแน่นอน”

เซี่ยเหอพูดอย่างไร้ทางเลือก" ฉันรู้อยู่แล้ว ว่าคุณต้องพูดแบบนี้"

ขณะที่พูด เธอวางบัตรธนาคารไว้ในมือของหยางเฉิน“อย่างไรก็ตาม มันเป็นเพราะความช่วยเหลือของคุณ แม่ของฉันถึงผ่านมาได้อย่างดี”

“แม่ของฉันเอาแต่พูดว่า อยากจะขอบคุณจริงๆ แต่ฉันติดต่อคุณไม่ได้”

“ในบัตรใบนี้มีเงินไม่มาก มีแค่หนึ่งล้าน ถือเป็นเงินที่คืนให้คุณ”

ทันใดนั้นหยางเฉินตกใจอย่างมาก เขาไม่นึกเลยว่าเซี่ยเหอซึ่งทำงานหลายอย่างเพื่อค่ารักษาพยาบาลเมื่อครึ่งปีที่แล้ว ตอนนี้คืนเงิน ก็เอาออกมาหนึ่งล้านเลย

หนึ่งล้านไม่ได้เยอะมากสำหรับเขา แต่สำหรับครอบครัวของเซี่ยเหอ เป็นเลขที่มาหศาลเลยทีเดียว

“เซี่ยเหอ ฉันบอกไปแล้วว่าอย่าเกรงใจเลย คุณทำแบบนี้ก็คือไม่ได้เอาฉันเป็นเพื่อนของคุณ”

หยางเฉินรีบคืนบัตรธนาคารให้เซี่ยเหอ และพูดด้วยสีหน้าจริงจัง“ถ้าคุณอยากจะคืนเงินให้ฉันจริงๆ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ เราสองคนก็จะไม่มีอะไรติดกันแล้ว”

เซี่ยเหอ ผู้ซึ่งต้องการเพียงแค่บรรจุบัตรธนาคารให้กับหยางเฉิน ได้ยินคำพูดของหยางเฉินแล้วจึงรีบหยิบบัตรธนาคารคืนอย่างรวดเร็ว

“หยางเฉิน คุณจะทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันติดบุญคุณของคุณมากนะ”

เซี่ยเหอ พูดด้วยท่าทางขมขื่น“เมื่อก่อนฉันไม่มีเงิน แต่ตอนนี้ในที่สุดฉันก็มีเงินแล้ว และคุณก็ไม่ยอมรับเงินที่ฉันคืนคุณ”

หยางเฉินหัวเราะ“คุณรู้ไหม การช่วยเหลือคุณและป้าสำหรับผม เป็นเพียงความพยายามเพียงเล็กน้อยแค่นั้นเอง”

“โอเค โอเค ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันไม่อยากเสียเพื่อนที่มีอยู่เพียงคนเดียวนี้ไป”

เซี่ยเหอเก็บบัตรธนาคารใส่กระเป๋าของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คืนเงินให้คุณ คุณก็ไม่เอา ถ้าฉันจะเลี้ยงไวน์สักแก้ว คุณคงไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหมล่ะ?”

หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมไม่ดื่มไวน์ครับ ผมใช้ชาแทนไวน์ คุณโอเคใช่ไหมครับ?”

“ถ้านี้ก็ดีสุดๆ แล้ว ฉันก็ดื่มชา”

เซี่ยเหอพูดด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

ขณะพูดคุย ทั้งสองเข้าไปในบาร์หงเหยียน

ทั้งสองก็เจอที่นั่งก็นั่งลง และสั่งชาหลงจิ่งแห่งซีหูที่ดีที่สุด

“ทำไมจู่ๆ คุณถึงมาที่เมืองเยี่ยนตูล่ะ?ใช่ว่าเพื่อมาคืนเงินฉันนะ?”

หยางเฉินหยิบกาน้ำชา เทชาสองถ้วย ส่งถ้วย เซี่ยเหอแล้วถาม

เซี่ยเหอยิ้มอย่างอิดออด ยกถ้วยน้ำชา ชนกับหยางเฉิน จิบชาแล้วพูดว่า "ต่อไปนี้ ฉันจะทำงานที่เมืองเยี่ยนตู"

“ไม่พอใจกับงานใหม่ของคุณเหรอ?” หยางเฉินถาม

“ไม่ใช่ว่าไม่พอใจ แต่แค่เศร้าใจนิดหน่อย ครึ่งปีที่แล้ว ฉันดิ้นรนเพื่อหาค่ารักษาพยาบาลของคุณแม่หนึ่งแสนหยวน ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าภายในเวลาเพียงครึ่งปี ชีวิตของฉันจะเปลี่ยนไป”

สีหน้าเซี่ยเหออย่างเศร้าใจ และดูไม่ค่อยชินกับความแตกต่างชีวิตระหว่างปัจจุบันกับอดีต

"ในโลกนี้มีคนจำนวนไม่มากที่สามารถทำในสิ่งที่พวกเขาชอบได้จริงๆ"

หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แม้แต่นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาและนักศึกษาระดับปริญญาเอก งานส่วนใหญ่ที่พวกเขาพบหลังจากสำเร็จการศึกษาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวิชาเอกเลย”