บทที่ 786 สมรู้ร่วมคิด

“คุณหยาง โปรดยกโทษให้น้องชายของฉันด้วยเถอะ!”

เฉาจื้อขอร้องอีกครั้งและสัญญาว่า"ถ้าคุณหยางปล่อยน้องชายของฉันไป ฉันจะโอนเงินจำนวน 10 พันล้านให้กัเยี่ยนเฉินกรุ๊ปเพื่อเป็นการชดเชย และไม่มีเงื่อนไขเพิ่มเติม"

ท้ายที่สุด เฉาจื้อไม่สนใจว่าหยางเฉินจะตกลงหรือไม่ เขาโทรศัพท์และสั่งว่า“โอน 10 พันล้านให้เยี่ยนเฉินกรุ๊ปเดียวนี้!”

“คุณหยาง คราวนี้คุรยกโทษให้น้องชายของฉันได้ยัง” เฉาจื้อถามอีกครั้ง

เมื่อพูด เขายกไม้อีกครั้ง รอสามวินาที และเมื่อหยางเฉินไม่พูด เขาก็ปล่อยไม้อีกครั้ง

แล้วก็ปล่อยไม้ไปอีกเรื่อยๆ

โดนไม้สองท่อนติดต่อกัน ขาของเฉาชิงหักทั้งสอง

แขนขาของเฉาชิงหักด้วยฝีมือของพี่ชายแท้ๆ ของเขา

และในขณะนี้ หยางเฉินได้รับโทรศัพท์จากลั่วปิง เยี่ยนเฉินกรุ๊ปได้รับอีก 10 พันล้าน

หลังจากวางสาย หยางเฉินมองเฉาจื้ออย่างลึกซึ้ง“เห็นว่านายมีความจริงใจต่อฉัน ฉันจะปล่อยน้องชายของนายไปก่อน!”

“แต่ว่า หากยังมีครั้งต่อไป ไม่ว่าใครก็ตาม ฉันจะไม่ยกโทษให้อย่างง่ายๆ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉาจื้อจึงรีบพูด“คุณหยาง ไม่ต้องกังวล นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ฉันแค่หวังว่าในอนาคตที่เมืองเยี่ยนตู ระหว่างตระกูลเฉาและคุณหยาง จะไม่มีอะไรติดกัน”

หยางเฉินหัวเราะเยาะเย้ย“ตราบใดที่นายไม่ยั่วยวนฉัน ฉันก็จะไม่ยุ่งกับพวกนาย”

พูดจบ เขาดึง เซี่ยเหอเดินออกไป

จนกระทั่ง หยางเฉินจากไป ใบหน้าของ เฉาจื้อก็ดูน่ากลัวขึ้นมา ดวงตาสีแดงของเขาเต็มไปด้วยความอยากฆ่า"หยางเฉิน ฉันจะไม่มีวันปล่อยนายไปแน่!"

“คุณชายเฉา หยางเฉินผู้นี้ไม่ธรรมดา ศิลปะการต่อสู้นั้นแข็งแกร่งมาก มีเพียงผู้แข็งแกร่งระดับสูงในตระกูลเฉาเท่านั้นที่สามารถรับมือได้”

ในขณะเดียวกัน หนึ่งในบอดี้การ์ดของ เฉาจื้อก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “ด้วยอำนาจของทายาทของท่านในตระกูลเฉา ท่านมีสิทธิ์ใช้คนของตระกูลเฉาเท่านั้นครับ”

เฉาจื้อหัวเราะอย่างเย็นชา"นายคิดว่าฉันจัดการแขนขาของ เฉาชิง เพื่อรับการอภัยจาก หยางเฉินนั้นเหรอ?"

บอดี้การ์ดหลายคนตกตะลึงและงุนงง

“ในเมื่อพวกนายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเฉิน เขาก็กัดไม่ปล่อยอย่างงั้น พวกนายคิดว่าถ้าฉันไม่ทำเช่นนี้ เขาจะปล่อยพวกเราไปอย่างง่ายดายไหม?”

ดวงตาของ เฉาจื้อ เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เขาหรี่ตาลงและพูดว่า “ฉันที่ตีแขนขาของ เฉาชิงหัก คือเพื่อที่จะช่วยเฉาชิงต่างหาก”

“แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ ถ้าเฉาชิงในสถานะนี้ถูกส่งกลับไป พ่อของฉันจะต้องโกรธแน่นอน”

“ตราบใดที่เขาออกหน้า เขาสามารถเรียกสมาชิกคนที่แข็งแกร่งสุดๆมาที่ เมืองเยี่ยนตูได้อย่างแน่นอน ถึงตอนนั้น หยางเฉินรับไปจากฉันมากแค่ไหน เขาก็จะได้รับคืนเป็นหลายเท่า!”

ในเวลานี้ หยางเฉินได้ออกจากบาร์หงเหยียน กับ เซี่ยเหอแล้ว

ระหว่างทาง เซี่ยเหอเงียบไม่ได้พูดอะไร สิ่งที่เกิดขึ้นที่บาร์หงเหยียนทำให้เธอเข้าใจ หยางเฉินอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ก่อนหน้านี้ เธอรู้เพียงว่าหยางเฉินรวย แต่เธอไม่รู้ว่าหยางเฉินจะมีอำนาจมากขนาดนี้

เพิ่งจะผ่านมาเมื่อกี้นี้ มีคนยอมให้เงินชดเชยแก่หยางเฉิน 10 พันล้าน

เมื่อพิจารณาจากสิ่งนี้ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าภูมิหลังของหยางเฉินแข็งแกร่ง

"คุณอาศัยอยู่ที่ไหน ฉันไปส่งคุณ"

เมื่อเขาไปถึงที่จอดรถ หยางเฉินก็เปิดปากของเขาขึ้นมา และในที่สุด เซี่ยเหอก็ฟื้นคืนสติได้

"ฉันอาศัยอยู่โรงแรมหมี่ฟางที่ถนนเต้าเซียน ขอโทษที่รบกวนคุณนะคะ!"

เซี่ยเหอพูดเบาๆ

ยี่สิบนาทีต่อมา หยางเฉินส่งเซี่ยเหอถึงที่โรงแรมหมี่ฟาง

“หยางเฉิน วันนี้ฉันขอโทษจริงๆ!”

หลังจากลงจากรถ เซี่ยเหอพูดขอโทษ "แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่า เฉาชิงคือใคร ฉันก็เข้าใจด้วยว่าตระกูลที่สามารถใช้จ่ายเงินอย่างอิสระ 10 พันล้านเพื่อชดเชย แสดงว่าเป็นผู้มีอำนาจสูง

“คุณช่วยฉันอีกครั้ง ฉันเกรงว่าฉันไม่สามารถแทนที่พระคุณที่ช่วยชีวิตคุณได้ในชีวิตนี้”