บทที่ 791 ให้สัมภาษณ์นักข่าว

“คนงานในสถานที่ก่อสร้างมีการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนสูง หากรอถึงเวลาเริ่มเปิดทำงานใหม่ มันยากที่จะหาคนงานได้เป็นจำนวนมากขนาดนั้น”

“เรื่องนี้ชัดเจนว่ามีคนต้องการเล่นงานพวกเรา ถ้าเราทำแบบนี้ มันจะไม่เป็นการเปิดทางสะดวกให้คนร้ายเหรอ?”

“บางทีสาธารณชนอาจจะคิดว่าเราท้อถอยจึงหยุดงาน”

หยางเฉินพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “คุณคิดว่าถ้าเราไม่หยุดการก่อสร้าง ทางรัฐบาลจะยอมให้พวกเราดำเนินงานต่อไปได้เหรอ?”

ได้ยินดังนั้นลั่วปิงก็มีสีหน้าชะงักงันไปในทันที เขารู้ว่าสิ่งที่หยางเฉินพูดเป็นความจริง

ถึงอย่างไรก็มีคนตายแล้ว และเรื่องนี้ยังไม่ได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด สถานที่ก่อสร้างต้องถูกสั่งปิดชั่วคราวอย่างแน่นอน

เขาลงทุนลงแรงไปเป็นจำนวนมากในโครงการเมืองจิ่วโจว ก็ย่อมรู้สึกไม่เต็มใจอยู่แล้ว

แต่ไม่ว่าจะไม่เต็มใจแค่ไหนก็ทำได้เพียงเท่านี้อยู่ดี

“คุณไม่ต้องกังวล เรื่องนี้สร้างความเสียหายให้พวกเรา จะต้องมีคนชดใช้ และต้องชดใช้เป็นสองเท่าด้วย!”

หยางเฉินกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

“ผมเข้าใจแล้ว!”

ลั่วปิงกล่าวด้วยอารมณ์ผิดหวัง

ทั้งสองเพิ่งลงจากรถ ก็เห็นภายในสถานที่ก่อสร้างที่อยู่ไกลออกไป รายล้อมไปด้วยผู้คนเป็นจำนวนมาก

ทางตำรวจปิดล้อมสถานที่ก่อสร้างที่เกิดเหตุด้วยเทปกั้นของตำรวจ

ภายนอกวงล้อมมีนักข่าวแบกกล้องถ่ายอยู่เป็นจำนวนมาก ไม่ใช่เพียงเท่านี้ ยังมีรถยนต์ทยอยมาถึงสถานที่ก่อสร้างทีละคัน ล้วนเป็นนักข่าวที่ได้ยินข่าวและตามมา

หยางเฉินขมวดคิ้วและถามว่า “คุณไม่ได้มอบหมายให้คนมาปิดกั้นสถานที่เกิดเหตุล่วงหน้าเหรอ? ทำไมทางเข้าออกของสถานที่ก่อสร้างยังมีนักข่าวมาอยู่?”

ลั่วปิงก็รู้สึกแปลกใจมากเช่นกัน เขากัดฟันพูดว่า “ท่านประธาน ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

จากนั้นเขาก็โทรออกไปที่หมายเลขหนึ่ง

แต่ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่เห็นเขาพูดอะไร เห็นได้ชัดว่าติดต่ออีกฝ่ายไม่ได้

“ไอ้เวรเอ๊ย!”

ลั่วปิงโทรติดๆ กันหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ไม่รับสาย ลั่วปิงกัดฟันพูดว่า “ท่านประธาน ติดต่อผู้ดูแลสถานที่ก่อสร้างไม่ได้เลย”

“ถ้าผมเดาไม่ผิด เขาถูกซื้อตัวไปแล้ว สงสัยจะหนีไปแล้ว”

“ท่านประธาน ขอโทษครับ ผมไม่ดูคนให้ดี พาปัญหาใหญ่มาให้บริษัท!”

หยางเฉิน “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องไร้สาระ ไปจัดการแก้ปัญหาก่อน!”

“ครับ!”

ลั่วปิงรีบตอบกลับ

ยิ่งทั้งสองเข้าไปใกล้สถานที่เกิดเหตุเท่าไร สีหน้าของหยางเฉินก็ยิ่งมืดมนมากขึ้นเรื่อยๆ

เพราะสถานที่ก่อสร้างที่เกิดเหตุนั้นข้าวของกระจัดกระจาย เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากตอนที่เขามาตรวจสอบก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

สภาพสถานที่ก่อสร้างเช่นนี้เห็นชัดเจนว่าไม่สอดคล้องกับข้อกำหนดด้านความปลอดภัยในการผลิต

สภาพสถานที่ก่อสร้างแบบนี้ ไม่เกิดอุบัติเหตุสิน่าแปลก

“ลั่วปิง นี่น่ะหรือสถานที่ก่อสร้างที่คุณมาตรวจสอบทุกวัน?”

น้ำเสียงของหยางเฉินเต็มไปด้วยความโกรธ

ใบหน้าของลั่วปิงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ รีบกล่าวว่า “ท่านประธาน ผมมาตรวจสอบทุกวัน! เมื่อวานตอนบ่ายผมเพิ่งมาที่สถานที่ก่อสร้าง มันไม่ได้อยู่ในสภาพนี้เลย”

“เมื่อวานตอนบ่ายสถานที่ก่อสร้างนั้นเป็นระเบียบมาก ผ่านไปแค่คืนเดียวทำไมถึงได้วุ่นวายขนาดนี้?”

เมื่อได้ยินคำพูดของลั่วปิง สีหน้าของหยางเฉินก็ผ่อนคลายลง ความโกรธจางหายไป เขาเข้าใจอะไรต่างๆ มากขึ้น

“หัวหน้าคนงานผู้รับผิดชอบเรื่องอุบัติเหตุก็หายตัวไป แม้กระทั่งผู้รับผิดชอบด้านการก่อสร้างก็หายไปด้วย ในชั่วข้ามคืนสถานที่ก่อสร้างก็เกิดความวุ่นวายอย่างคาดไม่ถึง”

หยางเฉินหรี่ตากล่าวว่า “ดูท่าทาง ศัตรูจะมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวพอสมควร การวางหมากน่าจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!”

ลั่วปิงได้สติกลับมา เขากัดฟันกล่าวว่า “คนต่ำช้าไร้ยางอายพวกนี้ เอาชีวิตคนมาเดิมพันกับพวกเรา!”