บทที่ 810 ตบหน้าทำให้อับอาย

อู๋เทียนโย่วพูดอย่างประชดประชันว่า “เธอคิดว่าเมื่อก่อนที่ผู้กำกับหวางดีกับเธอเป็นเพราะเห็นว่าเธอมีความสามารถเหรอ? ฉันจะบอกเธอให้นะ มันไม่ใช่! ”

“ผู้กำกับหวางเลือกเธอมาเป็นนางเอกรอง เพราะเห็นว่าเธอหน้าตาดี อยากจะได้เธอ แต่นึกไม่ถึงว่า ความนิยมของเธอจะพุ่งสูงขึ้นขนาดนี้”

“ถ้าไม่ใช่เพราะความนิยมของเธอพุ่งสูงขึ้น ผู้กำกับหวางเลยคิดที่จะใช้ความนิยมของเธอมาส่งเสริมละคร ไม่งั้นเขาก็ได้เธอไปนานแล้ว เธอกล้าจะไม่ยอม? ถ้าอย่างนั้นก็รอดูตอนตัดต่อทีหลังแล้วกัน จะต้องตัดฉากที่เธอเล่นออกไปเยอะ! ”

ใบหน้าของเซี่ยเหอเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน เธอคงจะไม่เชื่อว่าผู้กำกับหวางคนที่ดีกับเธอมาตลอดจะเป็นคนแบบนี้

แต่ว่าเมื่อกี้ ผู้กำกับหวางใส่ร้ายเธอต่อหน้าทุกคน เห็นๆ กันอยู่ว่าเธอมากองละครตั้งแต่เช้า และตามผู้กำกับหวางไปโรงพยาบาลไปหาอู๋เทียนโย่ว

แต่ว่า ผู้กำกับหวางกลับไม่ยอมรับ และยังใส่ร้ายว่าเซี่ยเหอมาสายสองชั่วโมงกว่าๆ ทำให้การถ่ายทำของกองละครล่าช้า

ในตอนนี้ เธอเชื่อแล้วว่าผู้กำกับหวางเป็นคนจิตใจไม่ดี

เมื่อเธอนึกถึงช่วงเวลาที่รู้จักกับผู้กำกับหวางที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ผู้กำกับหวางมองเธอก็มักจะมองเธอด้วยสายตาหื่นกาม

เดิมที เซี่ยเหอเข้าใจว่าสายตาแบบนั้นของผู้กำกับหวางคือสายตาชื่นชม แต่ตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่

“เซี่ยเหอเธอก็รู้ว่าหยวนหย่าฉีจะมารับบทนางเอก สำหรับกองละครตอนนี้ มีหรือไม่มีเธอก็ไม่สำคัญแล้ว”

อู๋เทียนโย่วพูดขึ้นอีกว่า “เมื่อกี้เธอก็เห็นแล้วว่า ผู้กำกับหวางมองมาที่ฉัน แค่ฉันพูดคำเดียว เธอก็ถูกถอดออกจากกองละครแล้ว”

“เมื่อกี้เธอตบฉันฉาดหนึ่ง ฉันไม่คิดเอาเรื่องเธอก็ได้ แต่ฉันอยากให้ไอ้ชั่วหยางเฉินมาคุกเข่าขอโทษฉันและขอให้ฉันยกโทษให้เขา”

“ไม่อย่างนั้น เธอก็รอถูกกองละครถอดออกเถอะ! ไม่เพียงเท่านั้น ฉันจะใช้ความสัมพันธ์ทางตระกูลของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องฉันแบล็กลิสต์เธอทั่วประเทศ! ”

เซี่ยเหอหัวเราะขึ้นทันใด แค่เพียงรอยยิ้มของเธอก็ทำให้อู๋เทียนโย่วรู้สึกสับสนขึ้นทันใด

คนอื่นๆ ก็รู้สึกสับสน

เซี่ยเหอในวันนี้กับเซี่ยเหอคนนั้นที่พวกเขาเคยรู้จักในอดีตแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

“ในเมื่อเส้นสายของคุณใหญ่ขนาดนั้น งั้นก็รีบถอดฉันออกจากกองละครสิ ฉันรอให้คุณแบล็กลิสต์ฉันอยู่! ”

เซี่ยเหอยิ้มเยาะ แล้วหันหลังเดินไปที่สถานที่ถ่ายละคร

มองตามหลังเซี่ยเหอไป ดวงตาของอู๋เทียนโย่วก็ยิ่งหม่นหมอง

“พี่เทียนโย่ว ผู้หญิงคนนี้หยิ่งเกินไปแล้ว ไม่เกรงใจพี่เลยแม้แต่น้อย”

นักแสดงชายคนหนึ่งที่ยืนข้างๆอู๋เทียนโย่วพูดขึ้น

“ใช่ เธอหยิ่งผยองมาก ไม่ไว้หน้าพี่เทียนโย่วเลย”

“หรือว่าเธอไม่รู้ว่าตอนนี้ความนิยมของพี่เทียนโย่วสูงขนาดไหน? รอให้ถ่ายละครเรื่องนี้เสร็จ พี่เทียนโย่วก็จะเข้าสู่บทบาทนักแสดงแถวหน้าได้อย่างมั่นคง”

“เมื่อถึงเวลานั้น อยากได้ผู้หญิงที่พี่เทียนโย่วชอบ ก็สามารถล้อมรอบเมืองเยี่ยนตูได้แล้ว”

พวกสุนัขรับใช้ต่างพากันรีบประจบประแจง

อู๋เทียนโย่วกัดฟันกรอด “อีหญิงสารเลวกล้าปฏิเสธฉัน ฉันจะทำให้เธอได้รับสิ่งที่เธอทำอย่างสาสม! ”

หลังจากเซี่ยเหอมาถึงสถานที่ถ่ายละคร หยวนหย่าฉี หนึ่งในสี่นักแสดงหญิงรุ่นเยาว์แห่งจีนก็มาถึงแล้ว ฝูงชนจำนวนมากกำลังรายล้อมเธอ

แม้แต่ผู้กำกับหวางก็เสิร์ฟชานมให้เธอด้วยตัวเอง พูดด้วยท่าทีประจบประแจงแบบไม่ละอายว่า “หย่าฉี นี่ชานมที่ผมตั้งใจซื้อให้คุณเป็นพิเศษเลย คุณรีบดื่มสิ ให้ร่างกายอบอุ่น”

หยวนหย่าฉีสวยมากจริงๆ ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนกับภูมิทัศน์ที่สวยงาม เมื่อนักแสดงชายหลายคนมองไปที่เธอ ดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความรัก

แม้แต่นักแสดงหญิงก็ยังอิจฉา เมื่อมองไปที่หยวนหย่าฉี

“ฉันแพ้ชานมค่ะ คุณไม่รู้เหรอ?”

ใครจะไปรู้ว่าหยวนหย่าฉีจะไม่ไว้หน้าผู้กำกับหวางแม้แต่น้อย ดันแก้วชานมออกไป ชานมสาดลงบนพื้น

ชานมร้อนสาดโดนมือของผู้กำกับหวางเล็กน้อยจนมือแดง แต่ผู้กำกับหวางกลับไม่โกรธแม้แต่น้อย รีบพูดขอโทษ “ขอโทษครับ! ขอโทษครับ! ผมผิดไปแล้ว หย่าฉีชอบดื่มอะไรเดี๋ยวผมจะไปซื้อให้คุณตอนนี้เลย ”

หยวนหย่าฉีพูดอย่างราบเรียบด้วยใบหน้าหยิ่งผยองว่า “ขอกาแฟร้อนหนึ่งแก้วจากสตาร์บัคส์ให้ฉันหน่อย อุณหภูมิอยู่ที่ 40 องศา ต่ำลงมา 1 องศาก็ไม่ได้ สูงขึ้น 1 องศาก็ไม่ได้ เข้าใจไหมคะ?”