บทที่ 823 ผู้หญิงชุดสีแดง

อู๋เทียนอิ้วที่กำลังหลับตาพักอยู่ ก็ได้ยินเสียงที่คุยกัน บนใบหน้ามีอาการบูดเบี้ยวขึ้นมา จู่ ๆ ก็คำรามสบถออกมา “หยางเฉิน กูไม่ปล่อยมึงแน่！”

ตอนนี้ ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาจดลงบัญชีใส่ไว้ให้ที่หยางเฉินทั้งหมด

และในขณะเดียวกันนี้เอง หยางเฉินได้กลับไปถึงเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

“ท่านประธาน เวลานี้ประธานลั่วได้ย้ายไปที่ประจำหน่วยงานโครงการเมืองจิ่วโจว ประธานฉินก็ไปอยู่แมมบ้าแดงกรุ๊ป ให้ดิฉันแบกภาระคนเดียวคงไม่ไหว คุณคิดว่าควรจัดผู้ช่วยให้ดิฉันสักสองสามคนได้ไหมคะ？”

หยางเฉินเพิ่งเข้าถึงห้องทำงาน ฉินยีก็เข้ามาหา พูดเสียงฉุนเฉียว

ก่อนหน้าตอนที่ลั่วปิงกับฉินซียังอยู่ ปกติก็เหมาทำงานกันเองไปเกือบหมดแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนไปแล้ว งานทั้งหมดของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปก็สุมกองมาที่ฉินยี

มองสภาพฉินซีออกอาการฉุนเฉียวแบบนั้น หยางเฉินก็พูดไปอย่างเสียไม่ได้ว่า “นี่เป็นช่วงเวลาพิเศษเฉพาะกิจใช่ไหม？เธอก็ฝืนทนช่วยดันสักพัก ถือเสียว่าเป็นการฝึกฝนตัวเธอเองนะ”

“ฉินยีส่ายหน้า “ไม่ได้หรอกคะ ก่อนนี้มีประธานลั่วกับประธานฉิน ภาระของฉันยังไม่หนัก ตอนนี้พวกเขาไปกันหมดแล้ว งานทั้งหมดของเยี่ยนเฉินทั้งหมดสุมมาที่ตัวฉันคนเดียว ฉันตามไล่ทำไม่ทันแน่”

หยางเฉินรำคาญเต็มหน้า “เอางี้แล้วกัน ในเมื่อเธอต้องรับภาระงานรวมกันของสามคน งั้นก็ให้ค่าจ้างเธอเพิ่มไปสองเท่า และเพิ่มผู้ช่วยให้เธออีกหลายคน เธอเห็นเป็นยังไง？”

“ตกลง！”

ไม่คิดว่าหยางเฉินเพิ่งพูดจบ ฉินยีก็ตอบตกลงทันควันด้วยความลิงโลด

ถึงวินาทีนี้ หยางเฉินจึงได้รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้คิดมาปรับทุกข์อะไรเลย แท้ที่จริงคือต้องการเงินเดือนเพิ่ม

ลั่วปิงถึงแม้จะไปอยู่ไซท์งานโครงการเมืองจิ่วโจว ก็ไม่ได้ทิ้งงานไว้ แต่เอางานไปทำที่เมืองจิ่วโจวเอง

ฉินซีไปที่แมมบ้าแดงกรุ๊ป ก็ได้เอางานไปด้วยส่วนหนึ่ง

สรุปแล้ว ฉินยีไม่ได้มีงานอะไรเพิ่มมากขึ้นสักเท่าไหร่เลย

ทว่า พอหยางเฉินหวนนึกขึ้นได้ ฉินยีก็ส่ายสะโพกเดินหนีออกไปแล้ว

“ยัยเด็กคนนี้นี่”หยางเฉินส่ายหน้าได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ

กับฉินยีนั้น เขาดูแลเหมือนน้องสาวแท้ ๆ อีกจะว่าไปเขาก็ใช่ว่าจะขาดเงิน เพิ่มเงินเดือนให้ฉินยีไปอีกสองเท่า ก็ไม่ถึงกับขนหน้าแข้งจะร่วง

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์หยางเฉินดังขึ้นในทันใด “พี่เฉิน เย่ม่านถูกลอบสังหาร！”

“อะไรนะ？”

หยางเฉินพอได้ยินว่าเย่ม่านถูกลอบสังหาร หน้าเปลี่ยนสีในทันที ร้องถามไปเสียงตื่น ลุกพรวดขึ้นยืน รีบถามต่อว่า “เย่ม่านไม่เป็นไรนะ？”

หม่าชาวตอบเสียงทุ้ม “คนไม่เป็นไรครับ！”

พอรู้ว่าเย่ม่านปลอดภัย หยางเฉินค่อยโล่งใจ

“รูไหมว่าเป็นพวกไหนลงมือ？”หยางเฉินถาม

หม่าชาวตอบว่า “เป็นพวกมือฆ่าของหงเฉิน”

สายตาหยางเฉินฉายแววหนาวเยือกออกมาพลัน “ช่างมือเติบแท้ ขนาดนักฆ่าของหงเฉินยังจ้างมาได้”

ชัดเจนอยู่แล้ววา เขารู้จักกลุ่มขบวนการนักฆ่าหงเฉินดีอยู่

และก็แน่นอนต้องรู้ดีว่า พวกนักฆ่าของหงเฉินตอแยกับมันยากมาก พวกนี้ลองรับงานไปแล้ว จะไม่มีวันสิ้นสุด จนกว่าเป้าหมายถูกฆ่าตาย

อีกทั้งการจะให้นักฆาของหงเฉินลงมือปฏิบัติงาน ค่าสินจ้างอย่างน้อยก็ต้องหนึ่งร้อยล้าน

หม่าชาวก็ได้บอกว่า “พอผมซัดจนนักฆ่าหงเฉินรู้ตัวว่าแพ้ มันก็กัดถุงยาพิษในปากฆ่าตัวตายเลยทันที”

“ถึงแม้ว่ายากที่จะรู้ตัวคนจ้างวานจากปากนักฆ่าหงเฉิน แต่ผมได้สืบดูแล้ว พอจะรู้ตัวเป้าหมายที่ต้องสงสัยอยู่”

หยางเฉิงเหมือนก็รู้ว่าเป็นใครแล้ว เอ่ยปากว่า “เย่ชาง！”

หม่าชาวว่า “ใช่ครับ ก็คือเย่ชาง！”

“คนที่อยากจัดการเย่ม่านให้ถึงตายมีไม่น้อย แต่คนที่จะสามารถจ้างเอามือฆ่าระดับหงเฉินได้นั้น มีไม่กี่คน”

“เย่ชางเป็ผู้ต้องสงสัยมากที่สุด ขอเพียงให้เย่ม่านตายไปได้ เขาจึงจะขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลเย่ได้อย่างง่ายดาย”

หยางเฉินไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ นิ่งคิดอยู่พักใหญ่ เอ่ยพูดขึ้นว่า “หล่อนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว หลายวันนี้แกต้องเหนื่อยหน่อยนะ แอบคอยปกป้องเย่ม่านให้ดี นักฆ่าหงเฉิน ไม่ใช่จะเล่นกับมันง่ายนัก”